Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Arborystyka

Ilość znalezionych haseł: 388

Pielęgnowanie drzew

inwentaryzacja zieleni

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), inwentaryzacja zadrzewienia zawiera opis i usytuowanie drzew i krzewów w obrębie analizowanego obiektu – terenu parku, zadrzewienia przydrożnego, terenu przeznaczonego pod inwestycję. Inwentaryzacja zadrzewienia powinna zawierać: - wykaz istniejących drzew i krzewów z podaniem ich nazw gatunkowych i rodzajowych polskich oraz łacińskich; - opis podstawowych cech budowy morfologicznej drzew – obwód na wysokości 1,3 m od ziemi [cm], wysokość drzewa [m], zasięg korony pomierzony według jej rzutu na powierzchnię gruntu [m]; - opis podstawowych charakterystyk stanu zdrowotnego drzew; - mapę z naniesionymi orientacyjnie zinwentaryzowanymi drzewami i krzewami wykonaną na podkładzie mapy sytuacyjnej z widocznymi granicami własności oraz stałymi elementami pokrycia terenu (ogrodzenie, narożnik domu itp.). Szewczyk G. 2012. Arborystyka. Wybrane zagadnienia pielęgnacji drzew. Wydawnictwo UR w Krakowie. (Arborystyka, prawne podstawy wycinki drzew), inwentaryzacja zieleni stanowi jedną z części kompleksowej dokumentacji w zakresie zieleni, której celem jest przedstawienie w formie opisowej i graficznej faktycznego stanu zieleni na danym obszarze. Wykonuje się ją poprzez określenie – podczas oględzin w terenie - odpowiednich parametrów (nazwa gatunku, obwód pnia, wysokość, zasięg korony, wielkość zajmowanej powierzchni oraz rysunek przedstawiający rozmieszczenie roślinności), charakteryzujących w sposób czytelny, zwięzły i maksymalnie dokładny stan inwentaryzowanych drzew lub krzewów, ze szczególnym uwzględnieniem ich stanu fitosanitarnego. Dane te zestawia się w sposób tabelaryczny w części opisowej dokumentacji, zaś w części graficznej przedstawia się rozmieszczenie poszczególnych drzew i krzewów na mapie sytuacyjno-wysokościowej, przy czym zasięg koron drzew oraz powierzchnię zajętą przez krzewy odzwierciedla się w skali mapy, uwzględniając numerację drzew i krzewów przyjętą w części opisowej. Usytuowanie drzew i krzewów, wykonane w terenie nanosi się na mapę sytuacyjno-wysokościową. Wszystkie nanoszone na mapę elementy zieleni, jak pojedyncze drzewa i krzewy, grupy drzew i krzewów, żywopłoty i kwietniki numeruje się i oznacza graficznie zgodnie z normą PN-B-01027:2002 – „Rysunek budowlany. Oznaczenia graficzne stosowane w projektach zagospodarowania działki lub terenu Maciej Czajka

Zobacz więcej...

Pielęgnowanie drzew

leczenie ubytków wgłębnych otwartych z kieszeniami

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), na skutek złamania większych gałęzi może dojść do powstania tzw. kieszeni, czyli ubytków wgłębnych otwartych, których dolna wewnętrzna część jest położona poniżej krawędzi rany. Ze względu na zagrożenie zbieraniem się wody opadowej spływającej po pniu oraz opad liści i innych zanieczyszczeń miejsca takie są szczególnie narażone na infekcje grzybowe, zatem leczenie powinno być nakierowane przede wszystkim na zapewnienie odpływu wody i zabezpieczenie powierzchni rany przed opadem materii organicznej. Zakładane standardowo do końca lat 90. XX w. rurki drenarskie są szybko zatykane i ich działanie jest bardzo ograniczone, a dodatkowym problemem jest wysoce prawdopodobna infekcja żywych tkanek pnia w miejscu przewiertu pnia. Stąd w praktyce postępowanie można ograniczyć do takiego ukształtowania krawędzi rany, by zapewnić szybki odpływ wody opadowej z jej powierzchni, nawet kosztem sztucznego jej powiększenia w dolnej części. Wyrównanie powierzchni ubytków wgłębnych otwartych ze zdrowym drewnem w strefie rany przeprowadza się przy użyciu pilarek spalinowych, frezów montowanych na prowadnicach pilarek lub wiertarek elektrycznych. Nadanie im ostatecznego kształtu powinno być wykonane ręcznie przy użyciu skrobaków i zdzieraków. Zabezpieczenie uformowanych ran przeprowadza się za pomocą środków o działaniu powierzchniowym i impregnatów, ew. środków o działaniu systemowym.

Zobacz więcej...

Pielęgnowanie drzew

leczenie uszkodzeń kory

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), w wypadku oddzielenia się kory od łyka leczenie polega na dociśnięciu płata kory do łyka, np. poprzez przybicie jego krawędzi nierdzewnymi gwoździami. Zabezpieczenie ubytku jest tym bardziej skuteczne, im szybciej podjęte są działania lecznicze. Już po krótkim czasie od powstania uszkodzenia żywe tkanki ulegają przesuszeniu lub przemarznięciu i skuteczność leczenia jest niska. W okresie letnim maksymalny okres pomiędzy wystąpieniem uszkodzenia a zabezpieczeniem wynosi dwa tygodnie, jednak należy wziąć pod uwagę możliwość zainfekowania rany zarodnikami grzybów patogenicznych. Po dwóch lub trzech tygodniach należy sprawdzić, czy kora przyrasta do łyka. W sytuacji braku zrostu dalsze postępowanie należy prowadzić jak w wypadku ubytków z odsłoniętym łykiem. Dla zapewnienia optymalnych warunków do rozwoju kalusa wskazane jest również niekiedy przykrycie umocowanego wcześniej płata kory folią (plastrem) sięgającą ok. 5 cm poza zasięg rany, na okres jednego roku. W sytuacji występowania dużych uszkodzeń wykonuje się niekiedy szczepienia mostkowe, polegające na wszczepieniu powyżej i poniżej zranienia pędu o długości większej o ok. 5–10 cm od rany lub w sytuacji uszkodzenia w obrębie szyi korzeniowej drzewa wszczepienie powyżej rany odpowiednio przyciętego drzewka rosnącego w pobliżu. Brzegi rany podlegają wygładzeniu i zabezpieczeniu preparatami powierzchniowymi.

Zobacz więcej...

Pielęgnowanie drzew

leczenie uszkodzeń miazgi lub zewnętrznych warstw drewna bielastego

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), poszarpane i nierówne krawędzie rany należy uciąć ostrym nożem do poziomu, w którym korowina jest trwale złączona z łykiem. O ile to możliwe, najkorzystniej byłoby nadać ranie orientację pionową, tak by wiązki sitowe warunkujące zalewanie rany kalusem przebiegały jak najbliżej długich krawędzi rany. Wspomaga się również tendencję fizjologiczną drzewa, zgodnie z którą widoczna jest polarność pionowa, związana z transportem materiałów we floemie. Szybkość zalewania rany zależy od aktywności kambium i jest cechą gatunkową oraz osobniczą, zmienną w ciągu roku. Przerwanie, w wyniku wyrównywania krawędzi rany, ciągłości tkanek przewodzących drzewa nie powinno objąć więcej niż 1/3 obwodu drzewa. Szerokości zachowanych pasów życiowych powinny być utrzymane w takim rozmiarze jak w wypadku ran po odciętych gałęziach (3 cm w przekroju poziomym i 10 cm w pionowym). Opisywane ubytki powierzchniowe obejmują żywe tkanki, zatem przy zabezpieczaniu powierzchni rany stosuje się powierzchniowe środki do zabezpieczania ran. Duże ubytki, zwłaszcza występujące na większej części obwodu drzewa, mogą wymagać wykonania szczepień mostkowych. W inwentaryzacjach zieleni stosuje się opis ubytków na pniach drzew z podaniem pola powierzchni rany, które najczęściej przybliża się do pola elipsy.

Zobacz więcej...

Pielęgnowanie drzew

leczenie złamań konarów powstałych w strefie zrostów

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), złamania w strefie zrostów stanowią poważne zagrożenie dla stabilności drzew, ponieważ dotyczą dużych fragmentów koron. Do powstania rozłamania dochodzi najczęściej w górnej części zrostu w wyniku obwodowego przyrastania blisko siebie posadowionych konarów. W początkowo niewielkim pęknięciu wzdłużnym pnia zbierająca się woda i substancje pochodzenia organicznego powodują szybki rozkład drewna. W ten sposób najsłabszym punktem pnia jest miejsce pod zrostem. Zrosty konarów o niewielkim kącie są często spotykane u lip, kasztanowców i klonów, co jest związane z charakterystyczną dla tych gatunków budową morfologiczną. Duże rozmiary ubytków oraz trudny do nich dostęp sprawiają, że leczenie w strefie ubytków jest problematyczne. W przeszłości zakładano sączki do osuszenia dolnych fragmentów ubytku, jednak takie postępowanie, wobec szybkiego zarastania rurek i możliwych infekcji w miejscach przewiertów, jest niecelowe. Rozłamania rozwidleń tworzą bardzo rozległe ubytki, które – jeśli w płaszczyźnie odłamu drewno jest zdrowe – należy ukształtować i wyrównać, nadając im kształt wydłużony, zapewniający spływ wody, podobnie jak w przypadku ubytków z kieszeniami, powstałymi po wyłamaniu grubych gałęzi czy konarów. Wyrównanie powierzchni ubytków wgłębnych otwartych ze zdrowym drewnem w strefie rany przeprowadza się przy użyciu pilarek spalinowych, frezów montowanych na prowadnicach pilarek lub wiertarek elektrycznych. Nadanie im ostatecznego kształtu powinno być wykonane ręcznie przy użyciu skrobaków i zdzieraków. Zabezpieczenie uformowanych ran przeprowadza się za pomocą środków o działaniu powierzchniowym i impregnatów, ew. środków o działaniu systemowym.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt