Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Rośliny zielne

Ilość znalezionych haseł: 133

Rośliny zielne

kosmatka

(botanika leśna, rośliny zielne), (Luzula) – rodzaj z rodziny Juncaceae (sitowate) reprezentowany w Polsce przez 10 gatunków. W lasach zwykle 4 gatunki. Kosmatka owłosiona [Luzula pilosa (L.) Willd.] –  bylina, do 30 cm wysokości, tworząca małe darnie. Liście na brzegach orzęsione, odziomkowe zimotrwałe, równowąskie o szerokości do 10 mm, długie, natomiast łodygowe – węższe i krótsze. Kwiaty ciemnobrunatne, po 1-2 na długich szypułkach są rozmieszaone w rozpierzchłej rozrzutce. Gatunek pospolity w całym kraju, często występuje w borach mieszanych, kwaśnych buczynach i acydofilnych dąbrowach. Kosmatka gajowa [Luzula luzuloides (Lam.) Dandy et Wilmott] tworzy luźne kępki i darnie, jest rośliną wyższą, do 80 cm, ma liście węższe, 3-5 mm szerokości, na brzegach przylegająco orzęsione, a żółtawobiałe kwiaty zebrane po 2-4 w luźnych rozrzutkach. Częsta na południu kraju, zwłaszcza w górach, rośnie przeważnie w kwaśnych buczynach górskich i borach świerkowych. Kosmatka olbrzymia [Luzula sylvatica (Huds.) Gaudin] wyróżnia się wysoką łodygą (do 100 cm) i dużymi liśćmi odziomkowymi o szerokości ponad 10 mm. Gatunek górski z kilkoma stanowiskami na Pomorzu. Jest komponentem runa w borach świerkowych i jodłowych oraz w buczynach. K. licznokwiatowa [Luzula multiflora (Retz.) Lej.] charakteryzuje się rdzawymi lub brązowymi kwiatami gęsto skupionymi po 8-15 na prawie równych i wzniesionych szypułach. Występuje na siedliskach piaszczystych, w murawach i zaroślach oraz w widnych borach sosnowych i lasach liściastych.

Zobacz więcej...

Rośliny zielne

kostrzewa

(botanika leśna, rośliny zielne), (Festuca) – rodzaj z rodziny Poaceae (trawy, wiechlinowate) reprezentowany w Polsce przez 32 gatunki. Do częstych roślin leśnych należą 4 gatunki. Kostrzewa owcza (Festuca ovina L.) – trawa gęstokępkowa o wysokości do 40 cm i zwykle szarozielonej lub bladozielonej barwie. Liście nitkowate lub szczeciniaste, zwykle szorstkie. Wiecha spłaszczona, wąska, jednostronna, po przekwitnięciu ściągnięta. Pospolity gatunek pionierski występujący w murawach na odlesionych, ubogich glebach piaszczystych oraz w borach sosnowych. Kostrzewa olbrzymia [Festuca gigantea(L.) Vill.] – wysoka, żywo zielona, trawa (do 150 cm), luźnokępkowa o źdźbłach łukowato podnoszących się i szerokich liściach (0,6-1,5 cm). U wylotu pochew liściowych charakterystyczne, wydatne 2 sierpowate uszka. Języczek krótki, ucięty. Wiecha duża (10-40 cm długości), szeroko rozpierzchła. Plewki z długą (do 2 cm), lekko falistą ością. Gatunek charakterystyczny dla związku Alno-Ulmion (lasy łęgowe – olszowe, olszowo-jesionowe i wiązowo-jesionowe). Kostrzewa różnolistna (Festuca heterophylla Lam.) – trawa gęstokępkowa (do 120 cm wysokości) o szczeciniastych, 3-nerwowych blaszkach liściowych na pędach płonnych i  płaskich, 7-11-nerwowych blaszkach na pędach generatywnych. Gatunek występujący przeważnie w lasach dębowo-grabowych zachodniej części kraju. Kostrzewa leśna (Festuca altissima All.) – roślina podobna do k. olbrzymiej, od której różni się przede wszystkim brakiem uszek u wylotu pochew i występowaniem porozcinanych języczków. Gatunek charakterystyczny dla związku Fagion (lasy bukowe) i zespołów Dentario enneaphylli-Fagetum (żyzna buczyna sudecka) oraz Galio odorati-Fagetum (żyzna buczyna niżowa). Dość częsty w Karpatach, na Dolnym Śląsku oraz na Pomorzu Zachodnim, a rzadki na północnym wschodzie. Nie występuje w centralnej Polsce.

Zobacz więcej...

Rośliny zielne

kozłek

(botanika leśna, rośliny zielne), Valeriana – rodzaj z rodziny Valerinaceae (kozłkowate) reprezentowany w Polsce przez 6 gatunków. Z lasami są związane 3 gatunki. Kozłek lekarski (Valeriana officinalis L.) – okazała  dwu- lub wieloletnia roślina z krótkim kłączem pokrytym licznymi korzonkami i wysoką (do 150 cm), bruzdowaną łodygą oraz nieparzysto pierzastodzielnymi liśćmi składającymi się z 7-9 par lancetowatych listków. Kwiaty w baldachokształtnym, gęstym kwiatostanie, drobne, białe lub białoróżowe. Kłącza i korzenie wydzielają charakterystyczny walerianowy zapach.  Gatunek charakterystyczny dla związku Filipedendulion (zbiorowiska ziołoroślowe złożone z wysokich bylin, występujące na wilgotnych siedliskach obrzeży olsów i łęgów olszowo-jesionowych, szuwarów, łąk oraz drobnych cieków) i zespołu Valeriano-Filipenduletum (ziołorośla kozłka lekarskiego i wiązówki błotnej). Spotykany na obrzeżach olsów i łęgów olszowo-jesionowych. Kozłek bzowy (aleriana. sambucifolia J. C. Mikan) – okazała bylina (do 150 cm wysokości) o kłączach z długimi, nadziemnymi rozłogami, zakorzeniającymi się na szczytach. Liście różyczkowe 3-5-listkowe, łodygowe – nieparzysto pierzastosieczne z 2-4 parami jajowatolancetowatych, zwykle grubo ząbkowanych, listków bocznych. Kwiaty w baldachokształtnych kwiatostanach, białe, bladoróżowe lub liliowe. Występuje w lasach łęgowych, olszynach, jaworzynach i ziołoroślach. Jest gatunkiem charakterystycznym dla związku Adenostylion alliariae (wysokogórskie ziołorośla i zarośla liściaste związane  trwałym przepływem wody).  Kozłek. trójlistkowy (Valeriana tripteris L.) – roślina wieloletnia, o pojedynczej łodydze dorastającej do 50 m wysokości, na której osadzone są zwykle 2 lub 3 pary trójsiecznych albo trójdzielnych liści. Liście pędów płonnych i najniższe łodygowe są niepodzielone, przeważnie sercowate. Występuje w Karpatach, rzadziej na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej i na Górnym Śląsku. Jest gatunkiem charakterystycznym dla klasy Asplenietea rupestria (zbiorowiska szczelin skalnych w skalistych partiach gór). Rośnie w cienistych lasach i zaroślach liściastych, na glebach wilgotnych i świeżych.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt