Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Jednostki klasyfikacji gleb

Ilość znalezionych haseł: 166

Jednostki klasyfikacji gleb

Rankery - gleby słabo wykształcone ze skał masywnych bezwęglanowych

(Gleboznawstwo leśne), Rankery to gleby terenów głównie górskich, wytworzone ze skał bezwęglanowych, kwaśnych. Zwietrzelina skalna ma miąższość od 10 do 50 cm, jest kwaśna, zawiera dużo okruchów skalnych i zalega na litej skale. Budowa profilu rankerów przedstawia się następująco: OC–AC–R. Poziom próchniczny jest różnej miąższości zależnie od nasilenia procesu o nazwie → denudacja. Część profilu gleby nad litą skałą może być organiczna, organiczno-mineralna lub mineralna. W rankerach wyróżnia się podtypy. Klucz do wyróżniania podtypów rankerów prezentuje cechy uwzględniane w klasyfikacji tych gleb (→ rysunek i zdjęcie). Podobnie jak → litosole, rankery występują głównie w górach w strefie przejściowej od muraw alpejskich przez strefę kosodrzewiny do świerczyn regla górnego. Są tu porastane przez karpacki zespół kosówki (Pinus mughi carpaticum) sudecką świerczynę górnoreglową ( Plagiothecio - Piceetum hercynicum), karpacką świerczynę górnoreglową (Plagiothecio-Piceetum tatricum), kwaśną buczynę górską (Luzulo nemorosae - Fagetum), a także połoninowe traworośla trzcinnika leśnego z borówką czernicą (Calamagrostietum arundinaceae/Melampyre Vaccinietum). Są to zwykle tereny objęte ochroną i nie podlegają klasyfikacji siedliskowej dla potrzeb gospodarki leśnej. Sporadycznie występują w niższych położeniach górskich wśród innych gleb porośniętych drzewostanami, tworząc małe płaty ściśle związane z płytko zalegającą litą, kwaśną skałą. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...

Jednostki klasyfikacji gleb

Rędziny

(Gleboznawstwo leśne), Rędziny powstają ze skał węglanowych: wapieni o różnej genezie i właściwościach, margli i dolomitu, marmuru, gipsu. Okruchy skał są obecne w profilu często już od powierzchni, a w głębszych warstwach dominują ilościowo (→ fotografia). Morfologię rędziny można przedstawić następująco: ACca–Rca. Rędziny posiadają w różnym stopniu wykształcony poziom próchniczny A. Pod tym poziomem wzrasta udział szkieletu i stopniowo poziomy przechodzą w skałę macierzystą. Poziomu diagnostycznego dla rędzin w systematykach międzynarodowych nie zdefiniowano, gdyż w klasyfikacji WRB nie stanowią one odrębnej jednostki głównej. Proponowany tam rendzic dotyczy podtypu w glebach inicjalnych skalistych. Atlas gleb leśnych Polski popularyzuje termin → rędzic jako poziom diagnostyczny rędzin. Ten typ gleby w Polsce ma długą tradycję i występuje potrzeba dopracowania kryteriów dla jego poziomu diagnostycznego. Gleby te są obojętne i zasadowe, a jedynie odmiany mieszane rędzin w powierzchniowym nadkładzie, genetycznie obcym dla skał wapiennych, lub domieszce takiego materiału mogą być kwaśne. Zwietrzelina wapieni to gliny lekkie, średnie i ciężkie w różnym stopniu szkieletowe. Wysycenie kompleksu sorpcyjnego zasadami (V%) jest bliskie lub równe 100. Podtypy rędzin i kryteria ich wydzielania zawiera rysunek. Rędziny występują głównie w południowej części Polski, gdzie na powierzchni terenu zalegają skały wapniowcowe. Są to zarówno Karpaty, jak i Sudety, a także wyżyny południa Polski. Rędziny zaliczane są do odmian eutroficznych i hipertroficznych, co w klasyfikacji siedliskowej odpowiada lasom, w odmianach wyżynnych lub górskich. Potencjalne zbiorowiska roślinne rędzin to kserotermiczne zbiorowisko leśno – zaroślowe, ciepłolubna buczyna storczykowa (Carici – Fagetum), forma wyżynna grądu subkontynentalnego (Tilio - carpinetum typicum), żyzna buczyna karpacka (Dentario glandulosae – Fagetum), żyzna buczyna sudecka (Dentario enneaphyllidis – Fagetum), jaworzyna górska (Phyllitido-Aceretum). Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt