Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Jednostki klasyfikacji gleb

Ilość znalezionych haseł: 166

Jednostki klasyfikacji gleb

Mady rzeczne

(Gleboznawstwo leśne), Mady rzeczne to gleby położone we współczesnej, zalewowej dolinie rzeki lub potoku. Mady rzeczne powstały z aluwiów rzecznych ziemistych i szkieletowych, a żwir i kamienie są wyraźnie obtoczone. Szkieletowość mad jest ściśle związana z charakterem i biegiem rzeki. Wraz ze spadkiem prędkości płynących w rzece wód spada również udział frakcji szkieletowych w aluwiach. Najbardziej szkieletowe są mady górskie. W morfologii mad zaznacza się wyraźne warstwowanie profili powodowane nanoszeniem kolejnych warstw aluwiów przez płynące wody (→ fotografia). Akumulacja kolejnych warstw może być przerwana przez zerwanie i przeniesienie w inne miejsce zgromadzonych aluwiów. Jest to odmładzanie koryta rzeki i gleb budujących takie tereny. Stabilizacja koryta rzeki sprzyja wytwarzaniu się poziomów próchnicznych i sukcesji roślin. Wyróżniono następujące podtypy mad rzecznych: inicjalne, właściwe, próchniczne i brunatne (→ rysunek). Mady rzeczne inicjalne występują w terenach bezpośrednio przyległych do rzek i potoków i narażonych na niszcząco-budującą działalność wód płynących. Mady rzeczne brunatne występują w najbardziej stabilnej części doliny zbudowanej z aluwiów. Mady są najczęściej obojętne lub zasadowe, zasobne w składniki pokarmowe. Ich morfologię można wyrazić poziomami: Ain–AinC–W1-W2-W3. Właściwości biogeochemiczne mad rzecznych pozwalają wyróżnić odmiany hipertroficzne, eutroficzne i mezotroficzne. Są to siedliska leśne lasów łęgowych i lasów łęgowych górskich. Większość mad rzecznych stanowi potencjalne zbiorowiska łęgów topolowo - wierzbowych (Salici – Populetum) i nadrzecznej olszyny górskiej (Alnetum incanae). Niekiedy jednak w bardziej ustabilizowanej części koryta, rzeki tworzą warunki dla bardzo cennych i wamagających gatunków drzewiastych jak, pogórski łęg jesionowy (Carici remotae – Fraxinetum) i łęg wiązowo - jesionowy (Ficario - Ulmetum typicum). Inicjalne mady, które często są bardzo młodym materiałem odłożonym przez rzekę, są porastane przez łozy (wierzba szara, Salix cinerea), krzaczaste zarośla wierzbowe, które woda zalewa wielokrotnie w ciągu roku. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...

Jednostki klasyfikacji gleb

muzeum gleb

(Gleboznawstwo leśne), profesjonalnie zaprojektowane, wykonane i urządzone pomieszczenie wraz z ekspozycją gleb, stanowi muzeum gleb. Pierwsze w Polsce muzeum prezentujące gleby powstało na Uniwersytecie Rolniczym im. Hugona Kołłątaja w Krakowie. Prezentuje ono gleby w wymiarze europejskim (www.muzeumgleb.pl). Dwa przekroje od północy do południa i od wschodu do zachodu kontynentu reprezentują → gleby Europy, wykaz jednostek głównych i → gleby Europy, wykaz jednostek szczegółowych. Są to więc gleby: → strefy tundry, → tajgi północnej, → tajgi południowej, → puszty węgierskiej, → strefy atlantyckiej, → strefy śródziemnomorskiej, → stepu kontynentalnego, → stepu suchego, → półpustyni. Szczególne miejsce w tej prezentacji zajmują gleby Polski, ze wszystkimi podstawowymi typami i z podziałem na gleby → terenów uprawnych Polski i → terenów leśnych Polski. Gleby uprawne Polski są prezentowane w nawiązaniu do klas bonitacyjnych oraz kompleksów przydatności rolniczej. Gleby leśne Polski są prezentowane w nawiązaniu do siedlisk leśnych w tym tych chronionych w programie Natura 2000. Każdy profil glebowy jest umiejscowiony w nawiązaniu do środowiska przyrodniczego i tworzonego krajobrazu. Dokumentacja gleb jest wielowątkowa, od opisowej, poprzez analityczną, do fotograficznej i filmowej. Podstawową funkcją zbiorów jest ich dydaktyczne wykorzystanie, które prowadzi → Centrum Edukacji Gleboznawczej – Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...

Jednostki klasyfikacji gleb

Pararędziny

(Gleboznawstwo leśne), Pararędziny są glebami wytworzonymi ze skał klastycznych zawierających węglany: żwiru polodowcowego, glin, pyłów i piasków starszych zlodowaceń, iłów zastoiskowych oraz z węglanowych utworów fliszowych. Ich morfologię można przedstawić poziomami: O–Aca–Cca. Pararędziny posiadają dobrze wykształcony poziom próchniczny A oraz słabe zróżnicowanie na poziomy genetyczne w głębszych warstwach (→ fotografia). Zawartość węglanów wynosi co najmniej 1% w całym profilu, co warunkuje ich odczyn obojętny lub zasadowy. Uziarnienie jest bardzo zróżnicowane i ściśle związane z charakterem skały macierzystej. Pararędziny występują zwykle w małych powierzchniowo płatach, rozrzuconych po całej Polsce. Wysycenie kompleksu sorpcyjnego zasadami (V) jest bliskie 100. Podtypy pararędzin i kryteria ich diagnozowania przedstawia → rysunek. Pararędziny najczęściej zaliczane są do odmian eutroficznych i hipertroficznych, co w klasyfikacji siedlisk leśnych odpowiada lasom. Potencjalne zbiorowiska roślinne to żyzna buczyna niżowa (Melico - Fagetum), żyzna buczyna karpacka (Dentario glandulosae – Fagetum), grąd środkowoeuropejski (Galio - Carpinetum), grąd subkontynentalny (Tilio – Carpinetum), grąd zboczowy (Acer platanoides-Tilia cordata), buczyna źródliskowa (Mercuriali-Fagetum), pogórski las brzostowo-jesionowy (Hacquetio – Fraxinetum). Lżejsze pararędziny, piaszczysto żwirowate stanowią odmiany mezotroficzne, co w klasyfikacji siedlisk jest lasem mieszanym. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt