Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Siedliskoznawstwo leśne

Ilość znalezionych haseł: 422

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Dolnej Pilicy

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (IV.12) w granicach mazowiecko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 284 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 26%. Występują głównie krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, rzadziej tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Mezoregion obejmuje dolinę rzeki Pilicy, wraz z jej starorzeczami, znajdującą się na terenach, które były w zasięgu zlodowacenia warty; od okolic Nowego Miasta po ujście do Wisły. Północną granicę doliny stanowi stroma skarpa, natomiast na południowej przejście pomiędzy kolejnymi tarasami jest łagodne. Dolinę wypełniają holoceńskie utwory geologiczne – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Znacznie mniejsze są powierzchnie zajęte przez plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne zlodowacenia północnopolskiego, tworzące wyspy i wyższe tarasy rzeczne (są to tereny głównie zajęte przez lasy). Dominuje krajobraz roślinny łęgów jesionowo-wiązowych. Niewielkie powierzchnie krajobrazu borów mieszanych i grądów w odmianie mazowiecko-podlaskiej występują na prawym brzegu Pilicy, przy ujściu do Wisły. Lesistość jest średnia i wynosi 24%. Lasy zajmują około 70 km2, z czego 57% jest w zarządzie LP. W granicach mezoregionu znajdują się niewielkie obszary nadleśnictw podlegających RDLP w Radomiu (nadleśnictwa: Dobieszyn i Grójec) oraz RDLP w Łodzi (Nadleśnictwo Spała). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 49% oraz BMśw 13%, LMśw 11%, a ponadto LMw 15% i Lw 11%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 70% oraz olsza 19%. Średni wiek drzewostanów wynosi 59 lat, a miąższość na 1/ha 231 m3. Lasy ochronne zajmują 44% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Środkowej Noteci

(siedliskoznawstwo leśne), powierzchnia ogólna mezoregionu (III.18) wynosi 392 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 12%. Występują wyłącznie krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, rzadko tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Mezoregion ma charakter stosunkowo wąskiej doliny o stromych zboczach, której szerokość zmienia się w granicach 3–8 km. Dolinę wypełniają utwory geologiczne holoceńskie – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne zlodowacenia północnopolskiego, tworzące taras nadzalewowy Noteci, zajmują niewielkie powierzchnie, głównie w części południowo-wschodniej mezoregionu. Dominującym krajobrazem roślinnym są łęgi jesionowo-olszowe. W części południowo-wschodniej zaznaczają się małe obszary krajobrazu borów, borów mieszanych i grądów. Lesistość jest bardzo mała i wynosi 11%. Lasy występują w kompleksach o bardzo małej wielkości. Jest ich około 43 km2, z czego 82% jest w zarządzie LP. Kształt mezoregionu jest wąski i wydłużony, w jego granicach znajduje się niewielki obszar nadleśnictw: RDLP w Pile (nadleśnictwa: Kaczory i Podanin) oraz RDLP w Toruniu (Nadleśnictwo Szubin). W Lasach Państwowych dominują siedliska LMśw 40 % i BMśw 28%, a ponadto jest 10% siedlisk OlJ i 5% Lw. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 79%, a olsza 12%. Średni wiek drzewostanów wynosi 48 lat, a miąższość na 1/ha 191 m3. Lasy ochronne zajmują 23% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Środkowej Odry

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (III.25) w granicach wielkopolsko-pomorskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 1498 km2, z czego lasy i ekosystemy seminatural-ne zajmują 32%. Dominują krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, oraz tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Sporadycznie występują krajobrazy peryglacjalne równinne i faliste. W granicach mezoregionu znajduje się szeroka na 5–10 km dolina Odry. Wypełniają ją utwory holoceńskie – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Rzadko występują utwory plejstoceńskie zlodowacenia północnopolskiego: piaski i żwiry sandrowe oraz piaski, żwiry i mułki rzeczne tworzące tarasy nadzalewowe Odry. W krajobrazie roślinnym przeważają łęgi jesionowo-wiązowe. Łęgi jesionowo-olszowe zajmują nieduże powierzchnie wzdłuż Baryczy i Kanału Polskiego. Tylko w okolicach Nowej Soli występuje krajobraz śródlądowych borów sosnowych i borów mieszanych w odmianie wielkopolsko-łużyckiej, z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów. Lesistość jest średnia i wynosi 30%. Lasy, w postaci średnich i małych kompleksów, zajmują łącznie około 450 km2, z czego 90% jest w zarządzie LP. Kształt mezoregionu jest wąski i wydłużony, a w jego granicach są małe części nadleśnictw należących do RDLP w Zielonej Górze (Cybinka, Krosno, Bytnica, Sulechów, Sława Śląska, Przytok, Nowa Sól, Zielona Góra, Brzózka i Gubin), RDLP we Wrocławiu (Głogów i Lubin) oraz RDLP w Poznaniu (Włoszakowice, Karczma Borowa i Góra Śląska). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 35% i BMśw 29%, a ponadto jest 13% Lł i 8% Lw. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 73%; dąb 13% i olsza 7%. Średni wiek drzewostanów wynosi 59 lat, a miąższość na 1/ha 225 m3. Lasy ochronne zajmują 66% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Środkowej Warty

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (III.30) w granicach wielkopolsko-pomorskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 838 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 9%. Dominują krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, oraz tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Bardzo mało jest krajobrazów pagórkowatych. Zdecydowanie przeważają holoceńskie utwory geologiczne – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły, tworzące taras zalewowy Warty. Mniej licznie występują utwory plejstoceńskie zlodowacenia wisły – piaski, żwiry i mułki rzeczne oraz piaski i żwiry sandrowe. Z tym obszarem związany jest krajobraz roślinny łęgów wierzbowo-topolowych. Bardzo małe są powierzchnie krajobrazu borów mieszanych i grądów w odmianie wielkopolsko-kujawskiej w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów oraz krajobrazu łęgów jesionowo-wiązowych. Lesistość jest bardzo mała i wynosi 8%. Lasy tworzą bardzo małe kompleksy, zajmujące łącznie ok. 65 km2, z czego 66% jest w zarządzie LP. Kształt mezoregionu jest wąski i wydłużony, w jego granicach znajduje się niewielki obszar nadleśnictw leżących w granicach RDLP w Poznaniu (nadleśnictwa: Jarocin, Taczanów, Grodziec, Konin, Koło i Turek) oraz RDLP w Łodzi (Nadleśnictwo Poddębice). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw29 %, BMśw 24%, LMśw 13% i olJ 10%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 72%, ponadto olsza zajmuje 12%, a dąb 7%. Średni wiek drzewostanów wynosi 58 lat, a miąższość na 1/ha 211 m3. Lasy ochronne zajmują 85% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Środkowej Wisły

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (IV.13) w granicach mazowiecko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 1415 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 26%. Występują prawie wyłącznie krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, rzadziej tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. W granicach mezoregionu znajduje się dolina Wisły pomiędzy Warszawą i Puławami, o szerokości ok. 10 km. Wypełniają ją, tworzące taras zalewowy, holoceńskie utwory geologiczne – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Nieco mniejsze powierzchnie (w większości pokryte lasem) są zajęte przez plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne zlodowacenia północnopolskiego, które wraz z nielicznymi wyspami piasków eolicznych lokalnie w wydmach tworzą tarasy nadzalewowe. Dominuje krajobraz roślinny łęgów jesionowo-wiązowych. Nieduże powierzchnie po obu stronach Wisły zajmuje krajobraz borów mieszanych i grądów w odmianie mazowiecko-podlaskiej i podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów. W części północnej znajduje się mała powierzchnia śródlądowych borów sosnowych i borów mieszanych w odmianie południowomazowiecko-podlaskiej. Lesistość jest średnia i wynosi 24%. Lasy zajmują około 338 km2, z czego 47% jest w zarządzie LP. Kształt mezoregionu jest wąski i wydłużony, w jego granicach znajduje się niewielki obszar nadleśnictw w granicach RDLP w Warszawie (nadleśnictwa: Jabłonna, Drewnica, Chojnów, Celestynów i Garwolin), RDLP w Radomiu (nadleśnictwa: Dobieszyn, Kozienice i Zwoleń) oraz RDLP w Lublinie (Nadleśnictwo Puławy). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 58% i BMśw 16%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 87%. Średni wiek drzewostanów wynosi 63 lata, a miąższość na 1/ha 206 m3. Lasy ochronne zajmują 61% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Dukielski

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VIII.16) w granicach karpackiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 842 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 60%. Przeważają krajobrazy naturalne krzemianowe i glinokrzemianowe erozyjne pogórzy. Znacznie rzadziej spotyka się krajobrazy średniogórskie erozyjne regla dolnego oraz krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne. W granicach mezoregionu znajduje się wschodnia część Beskidu Niskiego. Grzbiety górskie osiągają tu wysokość 650–700 m n.p.m. Zdecydowanie przeważają utwory okresu paleogenu, głównie piaskowce, łupki, iłowce i rogowce, znacznie rzadziej - piaskowce, łupki, zlepieńce i margle. Wzdłuż drogi Jaśliska – Komańcza ciągnie się pas piaskowców, mułowców i iłowców z okresu kredy-paleogenu. Niewielkie powierzchnie zajmują holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły, wypełniające doliny potoków oraz zagłębienia terenu. Głównym krajobrazem roślinnym jest krajobraz reglowych buczyn, rzadziej występuje krajobraz grądów i buczyn górskich. Lesistość mezoregionu jest bardzo duża, wynosi 58%. Lasy tworzą rozległe kompleksy. Zajmują około 487 km2, z czego 80% jest w zarządzie RDLP w Krośnie (nadleśnictwa: Dukla – cz. wsch., Rymanów – cz. płd., Lesko – cz. płd.-zach., i Komańcza – cz. płn.-zach.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LG - 94%. Gatunkami panującymi w drzewostanach są: buk 32%, jodła 27% oraz sosna 24%. Średni wiek drzewostanów wynosi 81 lat, a miąższość na 1/ha 275 m3. Lasy ochronne zajmują 95% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Działów Grabowieckich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VI.6) w granicach małpolskiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 2076 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 15%. Krajobrazy naturalne, głównie typu wyżyn i niskich gór, tworzą mozaikę, która składa się z krajobrazów lessowych eolicznych wysoczyzn słabo rozciętych i wysoczyzn silnie rozciętych oraz krajobrazów węglanowych i gipsowych erozyjnych izolowanych połogich wzniesień i płaskowyży falistych. Nieduże powierzchnie są zajęte przez krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne. Działy Grabowieckie, najwyższa część Wyżyny Lubelskiej, położone są na wysokości od 190 do 310 m n.p.m. Dominują lessy, pokrywające prawie całą południową część mezoregionu leżącą na terenie, który był w zasięgu zlodowacenia sanu. W części północnej, gdzie sięgało zlodowacenie odry, na powierzchni częściej występują utwory okresu kredy: wapienie, kreda pisząca z krzemieniami, opoki, margle, wkładki piaskowców i gezy. Doliny rzek są wypełnione przez holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły, a nieliczne wyższe tarasy, występujące głównie w rejonie rzeki Wieprz (zachodnia granica mezoregionu), są utworzone z plejstoceńskich piasków, żwirów i mułków rzecznych zlodowacenia północnopolskiego. W części centralnej przeważa krajobraz roślinny dąbrów świetlistych i grądów, w części północno-zachodniej – dąbrów świetlistych i grądów w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów, a w części południowej – krajobraz grądowy w wariancie typowym, w wariancie z udziałem świetlistych dąbrów oraz w wariancie z udziałem buczyn. Lesistość jest mała i wynosi 14%. Lasy tworzą małe kompleksy; zajmują łącznie około 291 km2, z czego ponad 73% jest w zarządzie RDLP w Lublinie (nadleśnictwa: Krasnystaw – cz. wsch., Chełm – cz. płd.-zach., i Strzelce – cz. centralna). W Lasach Państwowych dominują siedliska Lśw 53% oraz jest 10% LMśw. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 40%  oraz dąb 20%. Średni wiek drzewostanów wynosi 66 lat, a miąższość na 1/ha 238 m3. Lasy ochronne zajmują 35% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Gór Izerskich i Karkonoszy

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VII.2) w granicach sudeckiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 614 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 73%. Dominują krajobrazy średniogórskie erozyjne regla dolnego, z niewielkimi fragmentami wysokogórskich erozyjnych i glacjalnych. Znacznie mniejsze obszary zajmują krajobrazy średniogórskie erozyjne regla górnego. Nieliczne są krajobrazy krzemianowe i glinokrzemianowe erozyjne pogórzy oraz zalewowych den dolin – akumulacyjne, a sporadyczne – krajobrazy tarasów nadzalewowych – akumulacyjne. Góry Izerskie mają charakter wypiętrzonych wałów. Na terenie Polski tworzą dwa główne pasma: północny Grzbiet Kamieński (Kamienica 973 m n.p.m.) i południowy Wysoki Grzbiet (Smrek 1128 m n.p.m.), oddzielone doliną rzeki Kwisy. Budują je utwory geologiczne z okresu kambr-ordowik: ortognejsy, amfibolity, granitognejsy i granity, z fragmentami łupków krystalicznych, kwarcytów, amfibolitów i marmurów z okresu neoproterozoik-ordowik na północy i południu mezoregionu. Pasmo Gór Karkonoszy, zajmujące południową część mezoregionu, ma postać potężnego, wypiętrzonego wału o długości linii grzbietowej ok. 50 km i szerokości dochodzącej do 20 km. Najwyższe wzniesienia to Wielki Szyszak (1509 m n.p.m.) w części zachodniej i Śnieżka (1602 m n.p.m.) w części wschodniej. W krajobrazie charakterystyczne są tu malownicze formy skalne, torfowiska wysokie (m.in. Torfowisko Izerskie i Torfowisko Doliny Izery) oraz liczne potoki z wodospadami. Główny trzon masywu utworzony jest z karbońskich granodiorytów i granitów. Część wschodnia mezoregionu zawiera utwory geologiczne ułożone południkowo. Od wschodu występują kolejno: pas karbońskich zlepieńców, szarogłazów, mułowców, podrzędnie iłowców i ryolitów, następnie pas amfibolitów, diabazów, gnejsów hornblendowych z okresu kambru-ordowiku i łupków krystalicznych, kwarcytów, amfibolitów i marmurów z okresu neoproterozoiku-ordowiku, z fragmentem na południu fyllitów, łupków ilastych i krzemionkowych, kwarcytów i diabazów z okresu ordowiku-karbonu. Pasmo górskie Rudawy Janowickie (północno-wschodnia część mezoregionu) utworzone jest głównie z granodiorytów i granitów karbońskich i (od wschodu) z łupków krystalicznych, kwarcytów, amfibolitów i marmurów z okresu neoproterozoiku-ordowiku. Przeważającym krajobrazem roślinnym są reglowe buczyny górskie. Znacznie mniej jest krajobrazów grądów i ubogich dąbrów podgórskich, krajobrazów grądów i buczyn górskich, a także krajobrazów wysokogórskich. Lesistość jest bardzo duża, jedna z największych w kraju i wynosi 68%. Lasy tworzą rozległe kompleksy i zajmują około 418 km2, z czego 88% jest w zarządzie RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Świeradów – część płd., Szklarska Poręba – bez cz. płn.-wsch., Śnieżka – cz. płd., i Kamienna Góra – cz. płn.-zach.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LMG 47%, BMG 33% i BG 13%, Gatunkiem panującym w drzewostanach jest świerk, który zajmuje 82%. Średni wiek drzewostanów wynosi 60 lat, a miąższość na 1/ha 225 m3. Lasy ochronne zajmują 99% pow. W granicach mezoregionu znajduje się Karkonoski Park Narodowy o pow. 5580 ha, w tym 4038 ha (72%) lasów.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Gór Kaczawskich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion  (VII.4) w granicach sudeckiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnejGóry Kaczawskie składają się z czterech rozległych, niezbyt wysokich grzbietów górskich, z kulminacjami: Skopiec – 724 m n.p.m., i Baraniec – 723 m n.p.m., porozdzielanych głębokimi i krętymi dolinami. Powierzchnia ogólna mezoregionu wynosi 312 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 38%. Dominują krajobrazy krzemianowe i glinokrzemianowe erozyjne pogórzy. Rzadko spotkać można krajobrazy peryglacjalne równinne i faliste. Pod względem geologicznym pasma górskie w części północno-wschodniej mezoregionu utworzone są z fyllitów, łupków ilastych i krzemionkowych, kwarcytów i diabazów z okresu ordowiku-karbonu. Nawyższe grzbiety Gór Kaczawskich są zbudowane z zieleńców, łupków zieleńcowowych i amfibolitów z okresu ordowiku-dewonu. Między miejscowościami Wleń i Jeżów Sudecki występują lessy i utwory z okresu kredy – margle i piaskowce. Nielicznie są utwory plejstoceńskie: gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe zlodowacenia południowopolskiego, oraz – występujące głównie w dolinie rzeki Kaczawy – holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Przeważa krajobraz roślinny grądów i buczyn górskich, z niewielkimi powierzchniami krajobrazu grądów i ubogich dąbrów podgórskich. Lesistość mezoregionu jest duża i wynosi 37%. Lasy tworzą średnie i małe kompleksy, zajmują około 114 km2, z czego 89% jest w zarządzie RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Lwówek Śląski – cz. płd.-wsch., Złotoryja – cz. płd., Jawor – cz. płd.-zach., i Śnieżka – cz. płn.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LG 43% i LMG 41%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest świerk, który zajmuje 60%; dąb zajmuje 11%, a buk 10%. Średni wiek drzewostanów wynosi 78 lat, a miąższość na 1/ha 301 m3. Lasy ochronne zajmują 91% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Gór Kamiennych

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VII.7) w granicach sudeckiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 391 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 37%. Przeważają krajobrazy średniogórskie erozyjne regla dolnego. Niewiele jest krajobrazów obniżeń denudacyjnych i kotlin w terenach wyżynnych i górskich. Wzniesienia Gór Kamiennych mają wygląd stożków o stromych zboczach i wąskich grzbietach. Wysokość pasm górskich dochodzi do 850–900 m n.p.m. Budują je głównie permskie utwory geologiczne – zlepieńce, piaskowce arkozowe, mułowce i iłowce oraz z okresu karbońsko-permskiego – trachyandezyty, trachybazalty, trachity i tufy. W północnej i północno-zachodniej części mezoregionu (okolice Kamiennej Góry) występują karbońskie zlepieńce, szarogłazy, mułowce, nieliczne iłowce i ryolity, rzadziej piaskowce, tufy i węgiel kamienny. W okolicach Gorzeszowa (środkowa część mezoregionu) znajdują się piaskowce, margle i zlepieńce oraz wapienie, opoki z czertami, fosforyty z okresu kredy, a także niewielkie powierzchnie triasowych piaskowców, margli, zlepieńców, iłowców i rudy żelaza. Dolinę rzeki Zadrna w Kotlinie Krzeszowskiej (na płd.-wsch. od Kamiennej Góry) wypełniają holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Panuje krajobraz roślinny grądów i buczyn górskich. Lesistość jest średnia i wynosi 37%. Lasy tworzą średnie kompleksy, z których największe są w części wschodniej. Lasy zajmują około 144 km2, z czego aż 100% jest w zarządzie RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Kamienna Góra – cz. centralna, Wałbrzych – cz. płd., i Jugów – cz. płn.-zach.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LMG 61%, BMG 28% oraz LG 13%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest świerk, która zajmuje 84%; natomiast buk 8%. Średni wiek drzewostanów wynosi 72 lata, a miąższość na 1/ha 307 m3. Lasy ochronne zajmują prawie 100% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Gór Sowich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VII.8) w granicach sudeckiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 435 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 62%. Przeważają krajobrazy naturalne średniogórskie erozyjne regla dolnego. Nieco rzadziej występują krajobrazy krzemianowe i glinokrzemianowe erozyjne pogórzy. Góry Sowie tworzą potężny, wyraźnie wypiętrzony masyw oraz kilka mniejszych pasm pooddzielanych przełęczami. Są najstarszą jednostką geologiczną w Polsce, a nawet w Europie. Budują je gnejsy, granulity z okresu ordowiku, zajmujące północną i środkową część mezoregionu. Wśród nich znajdują się niewielkie powierzchnie utworów karbońskich (głównie piaskowców, zlepieńcy, mułowców, iłowców i węgla kamiennego). W części południowej (Góry Bardzkie) występuje mozaika utworów, z przewagą sylurskich mułowców, łupków ilastych, piaskowców, szarogłazów, kwarcytów i zlepieńców. Na małych powierzchniach pojawiają się granodioryty i granity karbońskie oraz ortognejsy dewońskie. Znaczne powierzchnie są zajęte przez krajobrazy roślinne reglowych buczyn górskich, grądów i ubogich dąbrów podgórskich oraz grądów i buczyn górskich. Nielicznie występuje także krajobraz grądowy w wariancie z udziałem borów mieszanych w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-wiązowych oraz krajobraz grądowy w wariancie podgórskim. Lesistość jest bardzo duża i wynosi 61%. Lasy tworzą rozległe kompleksy. Zajmują około 265 km2, z czego 95% jest w zarządzie RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Wałbrzych – cz. płd.-wsch., Świdnica – cz. zach., Bardo Śląskie – cz. zach., i Jugów – cz. wsch.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LMG - 46% i LG - 42%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest świerk, który zajmuje 55% pow.; natomiast buk 25%, a dąb 9%. Średni wiek drzewostanów wynosi 76 lat, a miąższość na 1/ha 298 m3. Lasy ochronne zajmują 99% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Gór Stołowych i Bystrzyckich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (VII.10) w granicach sudeckiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 509 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 61%. Dominują krajobrazy naturalne średniogórskie erozyjne regla dolnego. Nieco rzadziej występują krajobrazy krzemianowe i glinokrzemianowe erozyjne pogórzy. Góry Stołowe mają charakter wyrównanego stoliwa o ostro opadających ścianach. Najwyższym wzniesieniem jest Szczeliniec (919 m n.p.m.), który wznosi się ponad 150 m nad okolicą sąsiadującego Karłowa. Są to jedyne w Europie góry płytowe, zbudowane z warstw piaskowców, margli i łupków. Utworami geologicznymi tworzącymi Góry Stołowe oraz znaczną część Gór Bystrzyckich są utwory z okresu kredy, głównie wapienie, margle, piaskowce, opoki z czertami, fosforyty. W znajdujących się w okolicach Kudowy Wzgórzach Lewińskich występują także granodioryty i granity karbońskie, oraz łupki krystaliczne, kwarcyty, amfibolity, marmury z okresu neoproterozoiku-ordowiku. Najwyższe pasmo Gór Bystrzyckich (najwyższe wzniesienie – Jagodna 997 m n.p.m.) tworzą ortognejsy, amfibolity, granitognejsy, granity z okresu kambru-ordowiku oraz łupki krystaliczne, kwarcyty, amfibolity, marmury z okresu neoproterozoiku-ordowiku. Panującym krajobrazem roślinnym są reglowe buczyny górskie. Małe powierzchnie zajmują także krajobrazy grądów i ubogich dąbrów podgórskich oraz krajobraz grądowy w wariancie podgórskim. Występują tu duże powierzchnie górskich torfowisk wysokich: Wielkie Torfowisko Batorowskie w Górach Stołowych oraz Torfowisko pod Zieleńcem w Górach Bystrzyckich. Lesistość jest bardzo duża i wynosi 57%. Lasy tworzą rozległe kompleksy; zajmują około 291 km2, z czego 78% jest w zarządzie RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Zdroje – bez cz. wsch., Bystrzyca Kłodzka – cz. zach., Międzylesie – cz. zach.). W Lasach Państwowych dominują siedliska LMG - 46%, BMG - 31% i LG - 20%. Najważniejszcym gatunkiem panującym w drzewostanach jest świerk, który zajmuje 86%. Średni wiek drzewostanów wynosi 78 lat, a miąższość na 1/ha 333 m3. Lasy ochronne zajmują 99% pow. W granicach mezoregionu znajduje się Park Narodowy Gór Stołowych o pow. 6340 ha, w tym 5822 ha (92%) lasów.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Górnej Biebrzy

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (II.12) w granicach mazursko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej obejmujący tereny, przez które przepływa Biebrza w górnym jej biegu. Powierzchnia jego wynosi 655 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 40%. Występują głównie krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, a na nie-wielkich powierzchniach krajobrazy eoliczne pagórkowate, oraz peryglacjalne pagórkowate, równinne i faliste. Przeważającymi utworami geologicznymi są plejstoceńskie piaski i żwiry sandrowe zlodowacenia północnopolskiego oraz holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Mniej licznie, płatowo, występują gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe; które są zazwyczaj niezalesione. Dominuje krajobraz roślinny olsowy. Na niedużych powierzchniach we wschodniej części mezoregionu występują krajobrazy borów i borów mieszanych ze świerczynami w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów oraz krajobrazy borów mieszanych i grądów w odmianie subborealne, a także borów, borów mieszanych i grądów. Lesistość wynosi 37%, lasy zajmują około 241 km2, z czego 71% jest w zarządzie RDLP w Białymstoku (nadleśnictwa: Augustów – cz. płd.-wsch., Płaska – cz. płd., Czarna Białostocka – cz. płn.). W Lasach Państwowych liczniej występują siedliska Bśw - 26% i BMśw - 21%, Znaczny w w porównaniu z innymi mezregionami jest udział siedlisk wilgotnych i bagiennych, który wynosi: BMw - 10% , LMw, - 7%, LMb - 9% oraz Ol - 10%. Gatunkiem panującym w drzewostanach najczęściej jest sosna, która zajmuje 58%; znaczny jest także udział drzewostanów z panującą olszą -20% pow. i brzozą - 13%. Średni wiek drzewostanów wynosi 69 lat, a miąższość na 1/ha 269 m3. Lasy ochronne zajmują 45% pow. W granicach mezoregionu znajduje się polnocno-wschodnia część Biebrzańskiego Parku Narodowego (pow. ogólna parku wynosi 59223 ha, w tym 15683 ha (26%) lasów).

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt