Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Siedliskoznawstwo leśne

Ilość znalezionych haseł: 422

Siedliskoznawstwo leśne

ols jesionowy (OlJ)

(siedliskoznawstwo leśne), bardzo żyzne siedliska na silnie uwilgotnionych glebach mineralnych (z piasków drobnoziarnistych, iłów, pyłów) z płytkimi warstwami utworów organicznych (mułu, murszu, gytii); okresowo podtapiane i zalewane; w dolinach rzek, na obrzeżach jezior, w obniżeniach z ruchomą wodą. Gleby mineralno-murszowe, gruntowoglejowe murszowe, torfowo-mułowe, mułowo-murszowe, gytiowo-murszowe, murszowate; o odczynie słabo kwaśnym, rzadziej kwaśnym lub obojętnym. Gatunkiem panującym w drzewostanie zazwyczaj jest olsza czarna I-II kl. bonitacji; rzadziej jesion wyniosły; a gatunkami domieszkowymi jesion i świerk, rzadziej dąb szypułkowy, wiąz szypułkowy. W warstwie dolnej drzewostanu rośnie czeremcha zwyczajna. Podszyt silnie rozwinięty buduje czeremcha zwyczajna, leszczyna, porzeczka czarna. Bogate runo tworzą m.in. gatunki różnicujące to: przytulia czepna Galium aparinum, ostrożeń warzywny Cirsium oleraceum, kuklik zwisły Geum rivale, czartawa drobna Circaea alpina, knieć błotna Caltha palustris, psianka słodkogórz Solanum dulcamara, pępawa błotna Crepis paludosa. Gatunkami częstymi są min.: wiązówka błotna Filipendula ulmaria, chmiel zwyczajny Humulus lupusus, czartawa pospolita Circaea lutetiana, pokrzywa zwyczajna Urtica dioica, niecierpek pospolity Impatiens noli-tangere, turzyca odległokłosa Carex remota i kostrzewa olbrzymia Festuca gigantea. W roku 2010 OlJ zajmowały na terenach w zarządzie Lasów Państwowych obszar 56 tys. ha (0,8% pow.). Większe obszary OlJ w LP są m.in. w mezoregionach Równiny Nowogardzkiej (I.7), Równiny Słupskiej (I.11), Puszczy Augustowskiej (II.11) i Pojezierzy Wielkioplskch (III.20).

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

ols, ols typowy (Ol)

(siedliskoznawstwo leśne), siedliska na torfowiskach niskich. Gleby torfowe torfowisk niskich (średnio głebokich lub głębokich), murszowe, murszaste; kwaśne, słabo kwaśne. Drzewostan olsza czarna II-III kl. bonitacji; gatunkiem domieszkowym jest brzoza. Warstwy dolnej drzewostanu brak. Podszyt z reguły słabo rozwinięty tworzy porzeczka czarna i jarzębina. Runo o charakterystycznej kępkowo-dolinkowej budowie, tworzą gatunki turzyc wysokich. Gatunkami różnicującymi głównie są: turzyce: ciborowata, brzegowa, błotna, długokłosa Carex: psudocyperus, riparia, acutiformis, elongata; oraz kosaciec żóty Irys pseudoacorus, tarczyca pospolita Scutelaria galericulata i krwawnica pospolita Lythrum salicaria, nerecznica błotna Thelypteris palustris. Gatunkami częstymi są m.in.: psianka słodkogórz Solanum dulcamara, nerecznica błotna Thylepteris palustris, gorysz błotny Peucedanum palustre, tojeść bukietowa i t. pospolia Lysimacha thyrsiflora i L. vulgaris. Na kępach wokół drzew występują m.in. gatunki borów mieszanych, borówka czarna Vaccinium myrtillus, siódmaczek leśny Trientalis europaea, nerecznica krótkoostna Dryopteris carthusiana. W roku 2010 olsy typowe zajmowały na terenach w zarządzie Lasów Państwowych obszar 125 tys. ha (1,8% pow.). Większe obszary Ol zajmują w mezoregionach Równiny Nowogardzkiej (I.7), Równiny Słupskiej (I.11), Wielkich Jezior Mazurskich (II.3), Puszcz Mazurskich (II.4) i Puszczy Solskiej (VI.13).

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Puszcza Augustowska

(siedliskoznawstwo leśne), Duży obszar leśny w północno-wschodniej części kraju, na pograniczu Polski, Litwy i Białorusi. W Polsce na terenie województwa podlaskiego, w granicach powiatów: augustowskiego, suwalskiego grodzkiego i ziemskiego oraz sejneńskiego. Puszcza Augustowska zajmuje rozległe tereny Równiny Augustowskiej a także płn.- wsch. część Kotliny Biebrzańskiej oraz środkowo- południowy fragment Pojezierza Wschodnio-Suwalskiego). Obszary leśne są głównie w zarządzie nadleśnictw Lasów: Suwałki, Pomorze, Szczebra, Płaska oraz Augustów. W granicach puszczy są także lasy Wigierskiego Parku Narodowego (powierzchnia ogólna 15,0 tys. ha, w tym 9,4 tys. ha lasów) oraz północno-wschodnie tereny Biebrzańskiego Parku Narodowego. Współczesny obszar Puszczy Augustowskiej na terytorium Polski to tereny leśne oraz przyległe do nich inne grunty w granicach określonych przez następujące miejscowości i obiekty liniowe: Kaletnik - Piotrowa Dąbrowa – Żubrówka Stara – Buda Ruska - Pomorze - Bierżniki – południowe obrzeża Jeziora Bałądź - granica państwa – Bartniki – Skieblewo – północno-wschodnie obrzeża Lipska - rzeka Biebrza – Kanał Augustowski - wschodnie obrzeża Augustowa – droga 664 – Dowspuda - Białe - droga 655 - południowe obrzeża Suwałk – Lipniak – Kaletnik. W opisanych granicach Puszczy Augustowskiej są między innymi jeziora: Necko, Dąbrówka, Krzywe, Wigry, Dowcień, Jurkowo, Pomorze, Sajno i Kolno; a poza granicami jeziora Żubrowo, Gremzydy, Głuche oraz Dmitrowo. Jest to obszar o powierzchni ogólnej 185 tys. ha, z czego ponad 110 tys. ha (ponad 60 %) zajmują lasy. Na obszarze P. Augustowskiej jest kilkanaście rezerwatów przyrody. Z jej areałem w znacznej części pokrywają się m.in. obszary Natura 2000 PLB 200002 Puszcza Augustowska i PLH 200005 Ostoja Augustowska Nazwa na mapie 'Polska mapa krajobrazowa' terenów leśnych w płn.-wsch. części województwa poddlaskiego, na wschód i płn-wsch. Augusowa

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt