Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Urządzanie lasu

Ilość znalezionych haseł: 374

Urządzanie lasu

konsultowanie planu urządzenia lasu

(urządzanie lasu), uczestniczenie społeczności lokalnych (w tym samorządów, stowarzyszeń oraz organizacji pozarządowych) zainteresowanych ochroną przyrody w lasach w pracach nad formułowaniem zadań z zakresu ochrony przyrody i trwale zrównoważonej gospodarki leśnej w lasach wielofunkcyjnych w celu spełnienia wymagań ochrony środowiska oraz potrzeb racjonalnego gospodarowania zasobami przyrody podczas sporządzania planu urządzenia lasu dla nadleśnictwa. Przyjęto (według wytycznych paneuropejskich) /…/, iż w planowaniu urządzeniowym należy dążyć do:a) zwiększania udziału społeczności lokalnej w podejmowaniu decyzji dotyczących trwałego i zrównoważonego rozwoju gospodarki leśnej (szczególnie w odniesieniu do założeń projektu planu ustalonych przez KZP oraz końcowego projektu planu, omawianego z udziałem społeczeństwa podczas Komisji Projektu Planu),b) udostępniania lasów do celów zdrowotno-rekreacyjnych (szlaki turystyczne, miejsca postoju, parkingi, urządzenia turystyczne, ścieżki rowerowe, ścieżki konne).Celem planowania urządzeniowego jest opracowywanie projektów planów urządzenia lasu zgodnie z wymaganiami przepisów prawa oraz trwale zrównoważonej gospodarki leśnej z odpowiednim uwzględnieniem oczekiwań społecznych w sprawie ochrony środowiska i racjonalnego gospodarowania zasobami przyrody.Zapewnienie możliwości udziału społeczeństwa w postępowaniu w sprawie sporządzenia projektu planu urządzenia lasu polega na:a) podaniu, na co najmniej miesiąc przed zwołaniem KZP, do publicznej wiadomości w BIP RDLP oraz prasie lokalnej informacji o przystąpieniu do sporządzenia projektu planu urządzenia lasu danego nadleśnictwa, o przewidywanym terminie zwołania w tej sprawie KZP, o możliwości udziału społeczeństwa w obradach KZP, oraz o „Założeniach do planu urządzenia lasu” ustalanych podczas KZP;b) zaproszeniu przedstawicieli urzędów, samorządów, przedsiębiorców leśnych oraz organizacji zainteresowanych gospodarką leśną i ochroną przyrody w lasach nadleśnictwa na posiedzenie KZP (co jest możliwe również na posiedzenie NTG), z wyszczególnieniem podstawowych celów obrad oraz ich przewidywanym harmonogramem;c) podaniu – bezpośrednio po podpisaniu przez dyrektora RDLP protokołu KZP – do publicznej wiadomości w BIP RDLP oraz prasie lokalnej informacji o terminie i miejscu wyłożenia do wglądu „Założeń do planu urządzenia lasu”, o sposobie, miejscu i terminie (co najmniej 21 dni od podania do publicznej wiadomości) składania uwag oraz wniosków do „Założeń…”, jak też o właściwości dyrektora RDLP do rozpatrywania tych uwag i wniosków;d) podaniu – bezpośrednio po podpisaniu przez dyrektora RDLP protokołu NTG, a co najmniej miesiąc przed ewentualnym zwołaniem KPP (o której mowa w pkt 7), do publicznej wiadomości w BIP RDLP oraz prasie lokalnej informacji o terminie i miejscu wyłożenia do wglądu „Projektu planu urządzenia lasu” dla danego nadleśnictwa, o sposobie, miejscu, jak też terminie (co najmniej 21 dni od podania do publicznej wiadomości) składania uwag i wniosków do „Projektu…”, o właściwości dyrektora RDLP do rozpatrywania tych uwag i wniosków oraz o przewidywanym terminie zwołania KPP, a także możliwości udziału społeczeństwa w jej obradach;e) ewentualnym (patrz pkt 7) zaproszeniu przedstawicieli urzędów, samorządów, przedsiębiorców leśnych oraz organizacji zainteresowanych gospodarką leśną i ochroną przyrody w lasach nadleśnictwa na posiedzenie KPP, z wyszczególnieniem podstawowych celów obrad, jak też ich przewidywanym harmonogramem.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

krainy przyrodniczo-leśne

(urządzanie lasu), według Profesora Mroczkiewicza (1952) „Kraina jest to wielki łączny obszar o wyrównanych granicach, o zbliżonych warunkach fizjograficznych, w ramach którego pewien, zasadniczo tylko dla tej krainy charakterystyczny typ siedliskowy lasu, o jednolitych wytycznych gospodarczych, osiąga optimum produkcyjności”. W następnych latach modyfikowano tę definicję, aby przyjąć dziś obowiązującą, iż jest to „wyższa hierarchicznie jednostka regionalizacji przyrodniczo-leśnej, w której przyrodnicze warunki produkcji leśnej są kształtowane przez zróżnicowane na obszarze kraju warunki klimatyczne, czego wyrazem jest różna rola lasotwórcza buka, jodły i świerka oraz ich przydatność do celów hodowli lasu”. Przy ustalaniu granic krain, do których włączono mezoregiony w całości, uwzględniono zasięgi zlodowaceń, rzeźbę terenu oraz klasę krajobrazów naturalnych. Chociaż od czasu pierwszej wersji regionalizacji przyrodniczo-leśnej Polski w roku 1952, przez prawie 60 lat do roku 2010 kilkakrotnie zmieniano definicję krainy, to zachowa¬no jednak podział kraju na osiem krain przyrodniczo-leśnych. W „Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 1952” wyróżniono następujące krainy: I. Bałtycka, lasów bukowych i bukowo-mieszanych II. Mazursko-Podlaska, borów świerkowych i świerkowo-mieszanych III. Wielkopolsko-Pomorska, lasoborów świeżych z domieszką dębu i buka IV. Mazowiecko-Podlaska, lasoborów świeżych bez domieszki świerka, buka i jodły V. Śląska, lasoborów świeżych i wilgotnych z udziałem świerka, buka i jodły VI. Wyżów Środkowo-Polskich (później zmieniona na Wyżyn Środkowopolskich, a następnie na Małopolska), lasoborów i lasów świeżych i wilgotnych VII. Sudecka, lasów regla dolnego i borów regla górnego VIII. Karpacka, lasów regla dolnego i borów regla górnego. Nazwy siedmiu z nich pozostały od początku bez zmian, a dwukrotnie zmieniano nazwę jednej (VI) z krainy Wyżów Środkowo-Polskich na Wyżyn Środkowopolskich, a następnie na Małopolską. Grani¬ce krain były zmieniane i nieznacznie uszczegóławiane (KO-38_M). Najmniejsze zmiany nastąpiły w areale krain VII i VIII (Sudeckiej i Karpackiej). W roku 1990 dość znacznie zmieniono granice i obszar krain I–VI, a w roku 2010 istotne zmiany wprowadzono w granicach i areale krainy I oraz III–VI. Zmiany w kolejnych wersjach regionalizacji, które następowały w granicach krain polegały na: zwiększeniu liczby dzielnic z 36 do 59; wprowadzeniu jednostek niższej rangi – to jest 149 mezoregionów oraz 5 mikroregionów; a także rezygnacji z wyróż¬niania dzielnic i zwiększeniu liczby mezoregionów do 183. Podział ostateczny na 8 krain wynika głównie ze zróżnicowania przyrodniczego kraju, a w szczególności: - z warunków klimatycznych, wyrażonych przez takie dane jak: suma rocznych opadów atmosferycznych, średnia roczna temperatura powietrza, długość okresu wegetacyjnego, amplituda temperatur rocznych, - zasięgów naturalnego występowania jodły, świerka i buka – wskaźników zróżni¬cowania warunków klimatycznych, - zasięgu głównych zlodowaceń, - występowania i rozmieszczenia klas krajobrazów naturalnych, - występowania i rozmieszczenia głównych jednostek potencjalnej roślinności natu¬ralnej i krajobrazów roślinnych, Podział na krainy przyrodniczo-leśne jest podziałem ogólnym, zbudowanym od góry.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt