Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Urządzanie lasu

Ilość znalezionych haseł: 374

Urządzanie lasu

mapy przeglądowe

(urządzanie lasu), mapy sporządzane zwykle w skali 1 : 25000 (rzadziej 1 : 20000), służące do wizualizacji przestrzennej informacji o siedliskach leśnych, drzewostanach, obszarach chronionych oraz funkcjach lasu itp. na tle oddziałów leśnych i pododdziałów, z uwzględnieniem ważniejszych szczegółów sytuacji wewnętrznej (dróg utwardzonych, cieków podstawowych itp.) w obrębie leśnym, w powiązaniu z istotnymi szczegółami topograficznymi sytuacji zewnętrznej. Podkład (matryca, wzorzec) mapy przeglądowej, będący podstawą do wykonania tematycznych map przeglądowych, wykonywany jest zgodnie z „Instrukcją techniczną sporządzania i wydruku map leśnych”, stanowiącą część trzecią „Instrukcji urządzania lasu”. Na podkładzie mapy przeglądowej zamieszcza się m. in.: 1) podział na oddziały leśne i pododdziały wraz z ich opisem, 2) ważniejsze szczegóły sytuacji wewnętrznej, 3) użytki rolne, 4) granice rezerwatów przyrody, 5) siedziby nadleśnictwa i leśnictw, 6) szczegóły sytuacyjne w granicach zasięgu terytorialnego nadleśnictwa, 7) przyjęte napisy informacyjne (nazwa mapy, skala, powierzchnia, itp.) oraz legendę. Pożądane jest sporządzanie map przeglądowych według obrębów leśnych, w skali 1 : 25 000, z rzeczywistym usytuowaniem kompleksów leśnych w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa. Dopuszcza się wykonywanie map przeglądowych ze względnym usytuowaniem kompleksów leśnych w zasięgu terytorialnym nadleśnictwa lub w innych skalach (np. mapy sytuacyjno-przeglądowe obszarów chronionych i funkcji lasu lub ochrony przeciwpożarowej albo zagospodarowania łowieckiego są niekiedy czytelniejsze dla całego nadleśnictwa w skali 1 : 50 000). Kolory i sposoby oznaczeń określone są w „Instrukcji technicznej sporządzania i wydruku map leśnych”, stanowiącej część trzecią „Instrukcji urządzania lasu”.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

materiały uzupełniające do planu urządzania lasu

(urządzanie lasu), materiałami uzupełniającymi inwentaryzację lasu, niezbędnymi do opracowania planu urządzenia lasu, są zebrane w dowolnej formie informacje obrazujące:1) położenie nadleśnictwa (geograficzne, przyrodniczoleśne i administracyjne),2) historię lasów i gospodarki leśnej,3) przyrodnicze warunki gospodarki leśnej,4) strategiczne kierunki zagospodarowania regionu (w tym plany zagospodarowania przestrzennego),5) ekonomiczne warunki gospodarki leśnej,6) gospodarkę ubiegłego okresu,7) zasięg terytorialny nadleśnictwa (w opisie ogólnym zamieszcza się kopię odpowiedniego zarządzenia),8) formalne podstawy uznania lasów za ochronne (w opisie ogólnym zamieszcza się kopię właściwej decyzji).Pozyskanie danych do:1) sporządzenia programu ochrony przyrody, ze szczególnym uwzględnieniem obszarów Natura 2000,2) opracowania zadań kierunkowych ochrony lasu oraz ochrony przeciwpożarowej,3) wskazania potrzeb z zakresu zagospodarowania rekreacyjnego,4) wskazania zadań kierunkowych z zakresu zagospodarowania łowieckiego,5) wskazania potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej nadleśnictwa.Podstawowe materiały źródłowe do uzupełnienia danych inwentaryzacyjnych:1) opis taksacyjny zaktualizowany w SILP-LAS;2) poprzednio opracowane plany urządzenia lasu oraz inne materiały archiwalne;3) sprawozdania roczne nadleśnictw;4) dane dotyczące waloryzacji przyrodniczej obszaru nadleśnictwa oraz dotychczasowy program ochrony przyrody;5) materiały będące w posiadaniu właściwych urzędów administracyjnych, szczególnie służb odpowiedzialnych za ochronę środowiska;6) literaturę (monografie, przewodniki itp.) dotyczącą obszaru nadleśnictwa;7) plany ochrony lub plany zadań ochronnych, w tym plany ochrony rezerwatów oraz parków krajobrazowych;8) wytyczne dotyczące obiektów specjalnych, w tym leśnych kompleksów promocyjnych.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

mezoregiony

(urządzanie lasu), mezoregion pojawił się, jako najniższa jednostka w trzystopniowym podziale kraju, w Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 1990. Założono, że z uwagi na ekologiczno-fizjograficzny charakter mezoregionu, wynikający z dominującego podłoża geologicznego i typu krajobrazu naturalnego, na jego obszarze będą dominowały określone naturalne zespoły leśne i będzie on miał odrębną od sąsiadujących z nim mezoregionów strukturę potencjalnej roślinności naturalnej. Mezoregiony sąsiadujące ze sobą łączono w wyższe hierarchicznie jednostki – dzielnice przyrodniczo-leśne. Jako kryterium łączenia przyjęto funkcje fizjotaktyczne (ochronne i społeczne) lasów, które zależą od lesistości, wielkości kompleksów leśnych i ich rozmieszczenia oraz prognozowanej zmiany użytkowania ziemi W dwustopniowej „Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 2010” przyjęto następującą definicję mezoregionu: „Mezoregion przyrodniczo-leśny jest podstawową jednostką regionalizacji wyróżnianą na podstawie dominujących na jego obszarze powierzchniowych utworów geologicznych i związanych z nimi typów gleb oraz rodzajów i gatunków krajobrazu naturalnego. Charakter przyrodniczy (także środowiskotwórczy) mezoregionu wynika z jego lesistości, w tym ilości i wielkości kompleksów leśnych, odpowiednich zbiorowisk potencjalnej roślinności naturalnej oraz liczniejszego występowania określonych typów siedliskowych lasu. Charakter gospodarczy i społeczny mezoregionu wynika z jego specyfiki, to jest warunków siedliskowych, składu gatunkowego i wieku drzewostanów, ilości i jakości zasobów drzewnych (w tym średniej bonitacji drzewostanów oraz areału lasów na gruntach porolnych) i niedrzewnych oraz głównych funkcji pełnionych przez lasy, na które istotny wpływ (poza potrzebami społeczeństwa) ma położenie w stosunku do miast i regionów przemysłowych. Mezoregiony różnią się ponadto hydrografią – liczbą cieków oraz liczbą i powierzchnią zbiorników wodnych, a także sposobami użytkowania ziemi oraz infrastrukturą i stopniem przekształcenia środowiska.” Podział na mezoregiony jest podziałem szczegółowym, zbudowanym od dołu. Granice tych jednostek wyznaczono na poziomie dominujących grup fizjocenoz, traktowanych jako istniejący w terenie układ płatów powierzchniowych utworów geologicznych, rodzajów krajobrazu oraz typów siedlisk leśnych i zbiorowisk roślinnych. Uwzględniano także rzeźbę terenu (do tego celu wykorzystano Przeglądową Mapę Geomorfologiczną Polski w skali 1:500 000) oraz pokrycie terenu, w tym występowanie lasów. Na terenach bezleśnych granice wyznaczono po drogach, liniach kolejowych, rzekach i ciekach wodnych, a na obszarach leśnych także po liniach podziału powierzchniowego i drogach publicznych oraz, wyjątkowo, po granicach wyłączeń drzewostanowych. W nielicznych przypadkach granicę mezoregionu poprowadzono po drogach leśnych bądź innych elementach liniowych wewnątrz pododdziałów.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

młode pokolenie

(urządzanie lasu), do młodego pokolenia należy zaliczać: nalot, podrost i podsadzenia (podsiewy), składające się z gatunków odpowiednich dla danego siedliska, o pełnej przydatności hodowlanej, rokujących nadzieję na utworzenie przyszłego drzewostanu lub drzewostanu dwugeneracyjnego; w wypadku braku takiej przydatności młode pokolenie należy zaliczyć do podszytu. Najmłodsze pokolenie drzewostanu z odnowienia naturalnego pod osłoną, nieprzekraczające 0,5 m wysokości, zalicza się do nalotu, natomiast z odnowienia sztucznego – do podsadzeń. Młode pokolenie, pochodzące z odnowienia naturalnego lub sztucznego, powyżej 0,5 m wysokości, należy zaliczyć do podrostu.Warstwy nalotu, podrostu oraz podsadzeń (podsiewów) należy opisywać w opisie taksacyjnym, jeżeli zajmują co najmniej 10% powierzchni; dla każdej opisywanej warstwy podaje się przy tym:1) gatunek drzewa i jego udział, w kolejności malejącej, określonej na podstawie zajmowanej powierzchni lub liczby drzewek;2) przeciętny wiek warstwy;3) przeciętną wysokość gatunku panującego (tylko dla warstwy podrostu);4) procent pokrycia powierzchni wyłączenia wyrażony ułamkiem dziesiętnym dla całej warstwy (analogicznie jak zadrzewienie);5) jakość hodowlaną, którą określa się dla poszczególnych warstw młodego pokolenia, przy zastosowaniu kryteriów jakości hodowlanej młodników, przy czym w wypadkach, gdy jakość hodowlana wynosiłaby: 34, 43, 44, młode pokolenie zalicza się do podszytu.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

Narada Techniczno-Gospodarcza (NTG)

(urządzanie lasu), narada zwoływana przez dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych nie później niż w pierwszym kwartale pierwszego roku obowiązywania sporządzanego planu urządzenia lasu. Podstawowym zadaniem NTG jest sformułowanie „Projektu planu urządzenia lasu” oraz akceptacja sporządzonej „Prognozy oddziaływania planu urządzenia lasu na środowisko i obszary Natura 2000”. Przewodniczy jej dyrektor RDLP lub upoważniony przez niego zastępca, a ustalenia NTG ujmowane są w protokole, który podpisuje dyrektor RDLP. W NTG mogą uczestniczyć, jako strony w postępowaniu dotyczącym sporządzenia projektu planu urządzenia lasu, wyznaczeni przez kierowników jednostek organizacyjnych Lasów Państwowych przedstawiciele tych jednostek oraz przedstawiciele wykonawcy projektu planu. Obowiązkowo w obradach NTG udział biorą: nadleśniczy, kierownik ZOL, inspektor LP właściwy do spraw kontroli kompleksowej nadleśnictwa, kierownik jednostki sporządzającej projekt planu urządzenia lasu oraz naczelnicy RDLP właściwi do spraw: urządzania lasu, stanu posiadania, zasobów, hodowli, ochrony (w tym ochrony przeciwpożarowej i ochrony przyrody), użytkowania lasu oraz kontroli. Przedstawiciele jednostek naukowych mogą być zapraszani jako eksperci i doradcy. Protokół ustaleń NTG sporządzany jest w dwu częściach: Część A: końcowe ustalenia w sprawie organizacji prac urządzeniowych oraz ocena gospodarki leśnej za okres obowiązywania poprzedniego planu urządzenia lasu. Część B: projekt planu urządzenia lasu. Protokół ustaleń NTG jest załącznikiem do opisania ogólnego nadleśnictwa (elaboratu).

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt