Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Urządzanie lasu

Ilość znalezionych haseł: 374

Urządzanie lasu

opis taksacyjny

(urządzanie lasu), opis taksacyjny sporządza się dla wszystkich gruntów pozostających w zarządzie nadleśnictwa, to jest lasów (gruntów: zalesionych, niezalesionych i związanych z gospodarką leśną) oraz gruntów nieleśnych, do których zalicza się również zadrzewione i zakrzewione; w opisie taksacyjnym wyodrębnia się także grunty przeznaczone do: zalesienia, przeznaczone na cele nierolnicze i nieleśne, wyłączone z produkcji (lecz pozostawione w zarządzie nadleśnictwa) oraz sporne. Opis taksacyjny sporządza się dla każdego wyłączenia, dla którego wykazuje się oddzielnie powierzchnię w ramach oddziału; suma powierzchni wyłączeń taksacyjnych stanowi powierzchnię oddziału leśnego. Dane opisu taksacyjnego zapisuje się bezpośrednio podczas taksacji na formularzach dokumentu źródłowego „Opis taksacyjny” lub w odpowiednich rejestratorach danych. Wzory kart dokumentu źródłowego „Opis taksacyjny”, szczegółowe wytyczne wypełniania tych kart (w tym kody) wraz z opisem sposobu przetwarzania informacji do pożądanej w SILP-LAS struktury danych oraz wymaganej formy opisu taksacyjnego ujęto w programie TAKSATOR (opis programu i plik pomocy). W każdym opisie taksacyjnym musi być zamieszczony jednoznaczny adres wyłączenia, powierzchnia (w hektarach z zaokrągleniem do 1 ara) oraz grupa rodzajów powierzchni (rodzaj powierzchni). Uwaga: w opisie taksacyjnym nie zamieszcza się szczegółów dotyczących poszczególnych form i przedmiotów ochrony, ich wymagań, zagrożeń oraz wskazań ochronnych, które ujmowane są w formie odpowiednich zbiorów i zestawień w programie ochrony przyrody; obowiązuje natomiast zamieszczenie zwięzłej informacji o występowaniu osobliwości przyrodniczych w danym wyłączeniu lub o specjalnej formie ochrony, np. kody: PLB nr..., PLH nr..., PLC nr..., z uzupełniającą informacją: „szczegóły w programie ochrony przyrody”.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

ostępy

(urządzanie lasu), w celu utrzymania ładu przestrzennego w planie urządzenia lasu dzieli się las na ostępy lub jednostki kontrolne. Pożądane jest utrzymanie podziału z poprzedniego planu urządzenia lasu. Ostępy są to sąsiadujące ze sobą, kolejne oddziały leśne zgrupowane (zwykle 1-3) w szereg ostępowy dla regulowania ładu przestrzennego (tzn. przeprowadzenia kolejno po sobie następujących cięć w całym ostępie) drzewostanów zagospodarowanych rębniami zupełnymi i złożonymi, z wyjątkiem rębni stopniowej gniazdowej udoskonalonej (IV d) oraz rębni przerębowej (ciągłej), w których stosuje się jednostki kontrolne.Ostępy są tak ustalane, aby dawały możliwość, przy należytym przestrzeganiu ładu przestrzennego i wytycznych zawartych w „Zasadach hodowli lasu”, przeprowadzenia kolejno po sobie następujących cięć w całym ostępie, w czasie odpowiadającym w przybliżeniu połowie wieku rębności.Podział szeregów ostępowych na poszczególne ostępy powinien opierać się na liniach podziału powierzchniowego i istniejących rozgraniczeniach terenowych. W sąsiednich szeregach ostępowych ostępy, z reguły, powinny się mijać. W ramach ostępu cięcia powinny być prowadzone w kolejności zgodnej z ustalonym kierunkiem cięć, który na mapie cięć oznacza się kolorową strzałką, służącą jednocześnie do oznaczania samego ostępu i jego długości.Ostępy na nizinach mające długość od 350 do 1000 m i szerokość oddziału, usytuowane są na kierunku wschód-zachód. W celu przyspieszenia procesu odnowienia w ostępach, w których występują zakłócenia ładu przestrzenno-czasowego, dopuszcza się zakładanie wrębów, rozrębów lub orębów.

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

plan urządzania lasu

(urządzanie lasu), podstawowy dokument gospodarki leśnej opracowywany dla określonego obiektu, zawierający opis i ocenę stanu lasu oraz cele, zadania i sposoby prowadzenia gospodarki leśnej. Ustawa z dnia 28 września 1991 r. o lasach   (urządzanie lasu), zatwierdzany w drodze decyzji administracyjnej przez ministra właściwego do spraw środowiska, dokument, opisujący i oceniający lasy (także inne nieruchomości we władaniu gospodarzy lasów), objęte tym dokumentem, w tym w szczególności w zakresie: a) położenia (lokalizacji), b) przebiegu granic, w tym granic części lasów (wydzieleń leśnych), zasługujących na objęcie jednym programem działalności leśnej, c) biotopu leśnego, d) zgodności biocenozy leśnej z biotopem leśnym, e) stanu zagrożenia trwałości lasu, f) klasy bonitacji drzewostanu , g) różnych cech taksacyjnych roślinności leśnej (w tym zwłaszcza roślinności  drzewiastej), h) gruntów, pokrytych wodami publicznymi, oraz innych nieruchomości gruntowych - potrzebnych do prowadzenia gospodarki leśnej  w celu wzmocnienia funkcji lasu, w tym zwłaszcza w zakresie świadczeń pozaprodukcyjnych,  a na podstawie tego opisu i oceny - reglamentujący na 10 lub inną liczbę lat działalność leśną (w tym hodowlę, ochronę, inne czynności w zakresie zagospodarowania lasu, użytkowanie lasu) w tych lasach (innych nieruchomościach), w sposób i w zakresie, w jakim wyżej powołany minister uzna to, z uwzględnieniem granic, w jakich jest w tym zakresie związany przepisami prawa, za potrzebne w celu  niedopuszczenia do naruszenia zasady trwałości lasu oraz systematycznego doskonalenia zdolności ekosystemów leśnych do świadczeń produkcyjnych oraz pozaprodukcyjnych (do świadczeń materialnych i niematerialnych). Wymóg prawny podporządkowania działalności leśnej planowi urządzenia lasu od wielu dziesięcioleci stanowi rękojmię przestrzegania w lasach zasad, znamionujących trwale zrównoważoną gospodarkę leśną.   Konrad Tomaszewski. Prototyp Encyklopedii leśnej. Materiał  niepublikowany. (urządzanie lasu), plan urządzenia lasu dla nadleśnictwa sporządzany jest na podstawie przepisów cytowanej wyżej ustawy o lasach oraz rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 20 grudnia 2005 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu sporządzania planu urządzenia lasu, uproszczonego planu urządzenia lasu oraz inwentaryzacji stanu lasu (odnośnik strony do www) oraz uwzględniający odpowiednie wymagania zawarte w innych ustawach i rozporządzeniach, regulujących sprawy planowania gospodarczego i ochrony środowiska, w tym ustaw: prawo ochrony środowiska, o ochronie przyrody, o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, prawo geodezyjne i kartograficzne, o ochronie gruntów rolnych i leśnych, o ochronie przeciwpożarowej, prawo łowieckie, prawo wodne, o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami, o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie, o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Celem planowania urządzeniowego jest opracowywanie projektów planów urządzenia lasu zgodnie z wymaganiami przepisów prawa oraz trwale zrównoważonej gospodarki leśnej z odpowiednim uwzględnieniem oczekiwań społecznych w sprawie ochrony środowiska i racjonalnego gospodarowania zasobami przyrody.   Krzysztof Okła na podstawie Instrukcji Urządzania Lasu, CILP Warszawa 2012 cz. I, Wprowadzenie  

Zobacz więcej...

Urządzanie lasu

pododdział

(urządzanie lasu), rodzaj wyłączenia taksacyjnego, które nie jest liniowym wyłączeniem literowanym i spełnia jedno lub kilka z następujących kryteriów powierzchniowych: a) bez względu na powierzchnię w odniesieniu do: rezerwatów, wylesień gruntów wyłączanych z produkcji, powierzchni doświadczalnych, szczegółów liniowych o szerokości ponad 10 m, gruntów położonych w granicach stanowiących przedmiot sporu sądowego (tak zwanych gruntów spornych), wyłączeń taksacyjnych uwarunkowanych podziałem administracyjnym, zadrzewień i zakrzewień (sklasyfikowanych jako Lz), budynków i budowli (gruntów pod budynkami i budowlami), b) nie mniej niż 0,10 ha: grunty leśne wśród gruntów nieleśnych (mniejsze powierzchnie zalicza się do zadrzewień), niektóre grunty związane z gospodarką leśną (szkółki leśne, miejsca składowania drewna, parkingi leśne i urządzenia turystyczne), grunty leśne niezalesione objęte szczególną ochroną lub przeznaczone do małej retencji wodnej, c) nie mniej niż 0,25 ha: wyłączenia uwarunkowane wyznaczeniem na gruncie granic obszarów Natura 2000 (dotyczy też priorytetowych siedlisk przyrodniczych, dla których wyznaczono dany obszar Natura 2000, przy czym mniejsze zalicza się do osobliwości przyrodniczych), poletka łowieckie, plantacje choinek lub krzewów oraz istniejące pasy biologicznego zabezpieczenia przeciwpożarowego, d) nie mniej niż 0,50 ha: płaty siedlisk różniących się zdecydowanie od siedlisk je otaczających, w tym łęgi lub olsy wśród siedlisk borowych oraz siedliska przyrodnicze w granicach ustalonych podczas prac siedliskowych, plantacje drzew, grunty niezalesione przeznaczone do naturalnej sukcesji (lasy referencyjne), zręby, halizny, płazowiny (zrębów, halizn i płazowin nie wyłącza się w drzewostanach zaliczonych do KO, KDO, BP, a także w jednostkach kontrolnych) oraz wyłączenia taksacyjne o szczególnie zróżnicowanych cechach taksacyjnych, np. kępa drzewostanu rębnego wśród upraw i młodników, e) nie mniej niż 1,00 ha w pozostałych wypadkach. W ramach pododdziałów mogą wystąpić powierzchnie niestanowiące wyłączeń (PNSW), to jest te, które nie spełniły kryteriów powierzchniowych wyłączeń taksacyjnych. Ich kontury, przyjęte symbole (np.: GNIAZDO, LUKA, KĘPA) oraz kolejne numery i powierzchnie (areał) powinny być odpowiednio odnotowane na mapie gospodarczej oraz opisie taksacyjnym drzewostanu. Granice pododdziałów powinny być wyraźne i łatwe do identyfikacji w terenie. W razie potrzeby należy je oznaczać na wylotach i skrzyżowaniach „obrączkami” wykonywanymi na korze (na wysokości około 1,5 m) oraz znakami kierunkowymi. Ewentualny sposób dodatkowego oznaczania niewyraźnych granic pododdziałów ustala się podczas KZP. Pododdziały oznacza się małymi literami alfabetu łacińskiego, z pominięciem liter: ą, ć, e, ę, ł, ń, ó, ś, u, ż, ź, w wypadku, gdy w ramach oddziału występuje taka liczba pododdziałów, że zachodzi potrzeba oznaczenia ich ponownie od początku alfabetu, wówczas oznaczenie pododdziału przyjmuje postać: ax, bx, cx,... itd., a następnie ay, by, cy,... itd.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt