Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Urządzanie lasu

Ilość znalezionych haseł: 374

Urządzanie lasu

dzielnice przyrodniczo-leśne

(urządzanie lasu), jednostki podziału terytorialnego krainy przyrodniczo-leśnej wynikające z konieczności stosowania w różnych lasach tej samej krainy przyrodniczo-leśnej odmiennych zabiegów gospodarczych w lasach. Wydzielało się je na podstawie różnic fizjograficznych i przyrodniczo-leśnych. Ich liczba była zmienna. L. Mroczkiewicz wyodrębnił w 1952 r. 36 dzielnic, które definiował jako „jednostki drugorzędne, wydzielone w ramach granic krain, a więc jednostki o znacznie szczegółowiej zdefiniowanych różnicach tak fizjograficznych jak i biotycznych. Czynniki fizjograficzne w ramach krainy rozczłonkowują, a w ramach dzielnicy łączą obszar danej jednostki. Różnice między dzielnicami w granicach tej samej krainy były raczej natury ilościowej niż jakościowej. Charakter geologiczny i glebowy, a nawet rzeźba terenu są w ramach dzielnicy prawie jednolite.” L. Mroczkiewicz przy wyróżnianiu dzielnic kierował się ogólnym charakterem lasów występujących w poszczególnych regionach. Tam gdzie ten element był niewystarczający, sięgał do kryteriów siedliskowych. W 1961 r., w drugim wydaniu „Zasad hodowli lasu” zmodyfikowano definicje podstawowych jednostek, uznając, że /…/ „Dzielnice przyrodniczo-leśne są to jednostki o jednolitych warunkach glebowych, geologicznych i rzeźby terenu, różniące się między sobą w zasadzie ilościowym występowaniem siedliskowych typów lasu.” W roku 1969, kolejnym wydaniu „Zasad hodowli lasu”, regionalizacja przyrodniczo-leśna została przyjęta jako podstawa planowania hodowlanego w leśnictwie. By ją dostosować do podziału kraju na jednostki administracji Lasów Państwowych, zwiększono liczbę dzielnic do 59, a granice krain i dzielnic prowadzono granicami ówczesnych nadleśnictw. W 1979 roku zrezygnowano z granic dzielnic poprowadzonych po granicach jednostek administracyjnych Lasów Państwowych i wyznaczono je według przyjętych przez Mroczkiewicza kryteriów przyrodniczych. Liczbę dzielnic zwiększono do 60. Uznano, że dzielnica ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru siedlisk i lesistości. Wielkość i rozmieszczenie kompleksów leśnych oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy. Definicja dzielnicy w „Regionalizacji przyrodniczo-leśnej 1990” jest następująca „Dzielnica przyrodniczo-leśna ma charakter ekologiczno-fizjograficzny, który wynika z charakteru włączonych do niej mezoregionów, tzn. ma określoną strukturę siedlisk i lesistość. Wielkość kompleksów leśnych i ich rozmieszczenie oraz rola fizjotaktyczna lasów są specyficzne dla danej dzielnicy”. Ustalono wówczas liczbę dzielnic na 59 podzielonych na 149 mezoregionów przyrodniczo-leśnych. Podstawowym kryterium rozgraniczania jednostek elementarnych były utwory geologiczne oraz typy krajobrazu naturalnego. W 2010 roku nowa koncepcja regionalizacji przyrodniczo-leśnej zrezygnowała z podziału na dzielnice, nadając większe znaczenie mezoregionom. Podstawą tego było stwierdzenie, że w praktyce leśnej wykorzystywane są zazwyczaj dwa rodzaje jednostek tej regionalizacji – krainy i dzielnice, dla których przygotowywanych jest dużo informacji o lasach oraz wytyczne w zakresie gospodarki leśnej, szczególnie dla potrzeb hodowli lasu. Postanowiono zatem pozostać przy dwustopniowej regionalizacji, ale zamiast dzielnic wprowadzić do charakterystyki i sprawozdawczości mezoregion jako jednostkę o bardziej wyrównanych warunkach dla produkcji leśnej.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt