Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Płazy i gady

Ilość znalezionych haseł: 296

Płazy i gady

wąż Eskulapa

(zoologia leśna, gady), (łac. Zamenis longissimus) gatunek węża z rodziny wężowatych Colubridae. Największy z polskich węży, zwykle długości 120-150 cm. Rekordziści w Polsce: 166-172 cm. Ciało smukłe, silne, sprężyste. Głowa owalna, wyraźnie oddzielona od ciała, źrenica okrągła. Tarczka przedoczna pojedyncza. Otwory nozdrzy między tarczkami.Łuski na grzbiecie gładkie, na ogonie lekko wypukłe, charakterystycznie wycięte w tylnej części. Wzdłuż boków widoczne krawędzie w miejscu zetknięcia się tarcz brzusznych z łuskami bocznnymi. Ogon biczykowaty, chwytny. Ubarwienie grzbietu jednolite, brunatnooliwkowe, oliwkowe, czasem z wiśniowym odcieniem, bez plam. Spód ciała jednolity, słomkowożółty. Boki ciała z oliwkowożółtawym odcieniem (efekt zlewania się ubarwienia grzbietu i spodu ciała). W tylnej części głowy blade jasnożółte plamy, zlewające się z kolorem spodu ciała. Liczne odmiany barwne. Gatunek wybitnie ciepłolubny. Zasiedla gęsto podszyte lasy liściasty. Dobrze się wspina, chroni się, odpoczywa i poluje w koronach drzew. W pokarmie: jaszczurki, drobne ssaki, rzadziej ptaki. Oplata ofiarę splotami ciała, lekko dusi, połyka w całości. Gody w maju. Jajorodny. Składanie jaj (5-12 szt.) w połowie lipca w spróchniałych i butwiejących drzewach, dziuplach, stertach gałęzi. Wylęg młodych: sierpień-wrzesień. W ciągu roku aktywny od kwietnia do sierpnia. Zimuje w dziuplach, szczelinach skalnych, wykrotach, rumowiskach. Zamieszkuje środkową i południową Europę, Azję Mniejszą i Azję Zachodnią. W Polsce bardzo rzadki i mało liczny, występuje tylko w Bieszczadach. Ściśle chroniony, objęty ochroną czynną. Wymieniony w II załączniku Konwencji Berneńskiej i IV załączniku Dyrektywy siedliskowej. Według kategorii IUCN gatunek najmniejszej troski. W Polsce skrajnie zagrożony (Polska czerwona księga zwierząt).

Zobacz więcej...

Płazy i gady

żółw błotny

(zoologia leśna), (łac. Emys orbicularis) Gatunek z rodziny żółwi ziemnowodnych (Emididae), jedyny przedstawiciel rodziny żyjący w Europie w naturalnych siedliskach. Długość ciała do 23 (samce) -25 cm (samice). Karapaks gładki, o nieząbkowanej krawędzi, ciemny, ciemnobrunatny lub prawie czarny z żółtymi lub pomarańczowymi plamkami lub prążkami. Plastron wyraźnie jaśniejszy, szeroki, z ruchomym tylnym płatem, lekko wklęsłym u samców. Obie części pancerza połączone luźno za pomocą chrzęstozrostu i ścięgien. Rozpoznawanie płci jest trudne. U samców tęczówki ciemnobrązowe, u samic zwykle jasnożółte. Gatunek ziemnowodny. Zamieszkuje wolno płynące wody o mulistym dnie, starorzecza, bagna, stawy, torfianki. Drapieżny, mięso- i padlinożerny. Poluje w wodzie na mało ruchliwe gatunki wodne. Gody w maju, w wodzie. Składanie jaj na lądzie w pierwszej połowie czerwca, w starannie wybranych nasłonecznionych miejscach, do samodzielnie wykopanej jamki. Liczba jaj do 20. Rozwój jaj 100-110 dni. Młode żółwie długości 3-4 cm samodzielnie docierają do zbiorników wodnych. Ich pancerz jest miękki. Wzrost powolny. Zimuje na dnie zbiorników wodnych (XI-III). Gatunek długowieczny. Ściśle chroniony, objęty ochroną czynną. Najrzadszy z polskich gadów. W Polsce najbardziej liczny na Pojezierzu Łęczyńsko-Włodawskim. Figuruje w Polskiej czerwonej księdze zwierząt jako gatunek bardzo wysokiego ryzyka silnie zagrożony. Wymieniony w II załączniku Konwencji Berneńskiej oraz w II i IV załączniku Dyrektywy siedliskowej. Według kategorii IUCN gatunek niskiego ryzyka, bliski zagrożenia.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt