Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Dział

Płazy i gady

Ilość znalezionych haseł: 296

Płazy i gady

gniewosz plamisty

(zoologia leśna, gady), (łac. Coronella austriaca) gatunek węża z rodziny wężowatych Colubridae. Budowa delikatna, ciało wysmukłe i zwinne. Długość ciała 70-90 cm. Głowa mała, płaska, słabo odgraniczona od reszty ciała, w przedniej części lekko zaokrąglona. Nozdrza na środku tarczek nosowych. Łuski grzbietowe sześcioboczne, gładkie, ściśle przylegają do siebie. Ubarwienie samców jaśniejsze niż ubarwienie samic. U samców grzbiet brązowy lub ciemnobrązowy, w samic szary lub szaro-brązowy. Spód ciała samców w przewadze brunatnoczerwony lub pomarańczowy, u samic - szary i szaroczarny. Na całym ciele liczne ciemne plamki. Układ plam niekiedy przypomina zygzak żmii, w związku z czym te dwa gatunki są często mylone. Po bokach głowy dwa ciemne pasy - od otworów nosowych, przez oko do tyłu głowy i często aż na tułów. Opisano liczne odmiany barwne. Zasiedla lasy, preferuje miejsca nasłonecznione - polanki leśne, zbocza gór i skalistych wąwozów. Poluje na jaszczurki, obezwładnia je oplatając swoim ciałem. Gody w maju. Towarzyszą im walki samców. Gatunek jajożyworodny. Urodzenia młodych (do 15) w sierpniu-wrześniu. Zimuje od października do kwietnia. W Polsce występuje na terenie całego kraju, ale jest nieliczny. Ściśle chroniony, objęty ochroną czynną. W Polskiej czerwonej księdze zwierząt ma status gatunku wysokiego ryzyka, narażonego na wyginięcie. Wymieniony w II załączniku Konwencji Berneńskiej.

Zobacz więcej...

Płazy i gady

grzebiuszka ziemna

(zoologia leśna, płazy), (łac. Pelobates fuscus) gatunek z rodziny grzebiuszkowatych Pelobatidae. Płaz niewielkich rozmiarów, długość ciała 5-7 (do 8) cm. Ciało krótkie, krępe, głowa duża, pysk tępo zakończony. Sylwetką przypomina ropuchę, ale ma gładką delikatną i cienką skórę. Między oczami czaszka silnie uwypuklona. Oczy wypukłe, źrenice pionowe, tęczówki złote. Brak błony bębenkowej. Tylne kończyny krótkie, dobrze umięśnione. Błona pławna długa, do końca palców. Na podeszwie modzel piętowy. Ubarwienie zmienne, silnie skontrastowane: ciemne nieregularne plamy na jasnym tle. Tło jasnopopielate, zółtawe, oliwkowe lub szare. Plamy ciemnobrązowe, wyraźnie obrzeżone, tworzą cztery wyraźne obszary wdłuż ciała. Na grzbiecie i na bokach małe ceglastoczerwone plamki - skupiska alloforów. Samice mają silniej skontrastowane ubarwienie. Brak ubarwienia godowego. Brak modzeli godowych. W okresie godowym samce mają na przednich kończynach owalny gruczoł, w innym czasie prawie niewidoczny. Wiosenne wędrówki od końca marca. Gody wczesne, w kwietniu, nigdy masowo, na dnie zbiorników. Samce i samice odzywają się spod wody. Rozród w zbiornikach silnie zarośniętych roślinnością podwodną. Gody wydłużone, od kwietnia do czerwca-lipca. Rozwój jaj - tydzień, rozwój kijanek 3 miesiące. Kijanki bardzo duże, do 12 (15-18) cm długości. Przeobrażenia do późnej jesieni. Zimują na lądzie, na głebokości powyżej 1 m. Niektóre pozostają do wiosny w zbiorniku wodnym w stadium kijanki. W Polsce w całym kraju na niżu do wysokości 400 m n.p.m. Rzadko spotykana. Preferuje tereny otwarte na glebach lekkich, piaszczystych, lessowych lub na czarnoziemach, tj. tereny rolnicze, pola uprawne, kartofliska, ogrody warzywne, obrzeża zagajników i lasów, wydmy, doliny rzek. Unika miejsc zadarnionych i o kamienistym podłożu. Aktywna o zmierzchu i w nocy. W pokarmie drobne bezkręgowce. Ściśle chroniona. Wymieniona w II załączniku Konwencji Berneńskiej. Według IUCN gatunek najmniejszej troski.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt