Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
B
Ilość znalezionych haseł: 664

Siedliskoznawstwo leśne

bór świeży (Bśw)

(siedliskoznawstwo leśne), ubogie siedliska na glebach piaszczystych o opadowym typie gospodarki wodnej. Gleby: najczęściej rdzawe bielicowane, rzadziej bielicowe właściwe oraz bielice; wytworzone z głębokich luźnych piasków miejscami eolicznego pochodzenia. Próchnica typu mor. Drzewostan tworzy sosna II-IV klasy bonitacji z pojedynczą domieszką brzozy. Warstwy dolnej drzewostanu brak; miejscami rosną w niej pojedyncze sosny lub brzozy. Podszyt ubogi, tworzą: jałowiec, kruszyna, jarzębina, krzewiaste formy dębu i buka. Gatunki różnicujące to m.in.: borówka czarna Vaccinium myrtillus, przetacznik lekarski Veronica officinalis, gorysz pagórkowaty Peucedanum oreoselinum, konwalia majowa Convallaria maialis, widłak goździsty Lycopodium clavatum, pszeniec zwyczajny Melampyrum pratense, gajnik lśniący Hylocomnium splendens, na zach. Polski także bielistka Leucobryum glaucum. Runo nieliczne pod względem liczby gatunków - często dobrze rozwinięte, tworzą poza gat. różnicującymi min.: kostrzewa owcza Festuca ovina, mietlica pospolita Agrostis tenuis, śmiałek pogięty Deschampsia flexuosa (gł. w zach. cz. Polski), borówka brusznica Vaccinium vitis idaea, wrzos pospolity Calluna vulgaris, słabo rozwinięta borówka czarna Vaccinium myrtillusgo. Licznie występują mszaki, dominuje: rokietnik pospolity Pleurosium schreberi, mniej liczne są widłoząb miotlasty Dicranum scoparium i widłoząb falisty D. polysetum (D. undulatum). Porostów, głównie chrobotków Cladonia sp., jest niewiele. Siedliska borów świeżych w końcu 2010 r. na terenach w zarządzie Lasów Państwowych zajmowały obszar 1 444 tys. ha (20,4% pow.). Największe ich powierzchnie są m.in. w mezoregionach: Puszcz Mazurskich (II.4), Borów Tucholskich (III.1), Puszczy Noteckiej (III.17) i Borów Dolnośląskich (V.2).

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

bór wysokogórski (BWG)

(siedliskoznawstwo leśne), wyróżniany w górnej strefie regla górnego w Sudeckiej i Karpackiej krainie przyrodniczo-leśnej; na płytkich i bardzo płytkich glebach słabowykształconych (rankerach) lub bielicowych wytworzonych w krainie Sudeckiej; zwietrzelin granitów i gnejsów oraz z utworów szkieletowo-piaszczystych w zwietrzelinach m.in: granitów, gnejsów i łupków mikowych; w krainie Karpackiej m.in warstw magurskich, godulskich, istebniańskich o uziarnieniu piasków gliniastych i glin pylasych. Próchnica typu tangelmor, mor. Do roku 2003 był wyróżniany jeden typ siedliskowy - bór wysokogórski (BWG); od 2003 wyróżniane są: bór wysokogórski świeży (BWGśw) oraz rzadziej występujące bór wysokogórski wilgotny (BWGw) i bór wysokogórski bagienny (BWGb). Drzewostan buduje świerk IV-V kl. bonitacji. Dolnej warstwy drzewostanu brak; podszyt słabo rozwinięty złożony z porzeczki alpejskiej. Gatunkami różnicującymi BWG są m.in.: podbiałek alpejski Homogyne alpina, przytulia nierównolistna Galium anisophyllum, kosmatka olbrzymia Luzula sylvatica, płaszczeniec Plagiotecium undulatum, goryczka trojeściwa Gentiana asclapiadea, trzcinnik owłosiony Calamagrostis villosa. Gatunki częste w runie to m.in.: borówka czarna Vaccinium myrtillus i śmiałek pogięty Deschampsia flexuosa; w BWGw także wietlica alpejska Athyrium distentifolium, liczydło górskie Streptopus amplexifolius; zaś w BWGb torfowce Sphagnum sp i żurawina bagienna Oxyccocus palusrtis. W roku 2010 siedliska "bory wysokogórskie" zajmowały na terenach w zarządzie Lasów Państwowych obszar ok. 2 100 ha. BWG są m.in. w krainie Sudeckiej w mezoregionie Gór Izerskich i Karkonoszy (VII.2) oraz Masywu Śnieżnika (VII.11); i w krainie Karpackiej w mezoregionach: Beskidu Śląskiego i Małego (VIII.6) oraz Beskidu Żywieckiego (VIII.7), a także Beskidu Sądeckiego (VIII.14).

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt