Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
B
Ilość znalezionych haseł: 664

Gleba jako fizyczne i chemiczne środowisko życia

buforowość gleby

(gleboznawstwo leśne), zdolność do przeciwdziałania zmianom odczynu i innych właściwości oraz utrzymywanie ich w stabilnym zakresie. Zdefinowano kilka buforów glebowych to jest składników (układów) stabilizujących odczyn gleby w w różnych jego zakresach. Są to: bufor węglanowy (działa w glebach węglanowych o odczynie 8,0-6,2), bufor krzemianowy (działa w zakresie pH 6,2-5,0), bufor wymiany jonowej (działa w zakresie pH 5,0-4,2), bufor glinowy (działa w zakresie pH 4,2-2,8) bufor żelazowy (działa w zakresie pH 3,8-2,4). Wysoką buforowość w stosunku do kwasów mają gleby węglanowe oraz gleby gliniaste i ilaste (ciężkie) i silnie próchniczne. Niską buforowością charakteryzują się gleby lekkie (piaszczyste), ubogie w próchnicę i frakcje koloidalne. Buforowość gleby ma duże znaczenie, od niej zależą np. efekty wapnowania. Jeżeli gleba odznacza się słabą zdolnością buforowania, to nawet niewielka dawka nawozu wapniowego może wywołać znaczną zmianę jej odczynu. Natomiast gleby ciężkie o dużej zawartości frakcji ilastych potrzebują dużo więcej nawozu wapniowego do zmiany pH o tę samą wartość. Buforowość gleby można poprawić głównie przez nawożenie organiczne, przez iłowanie, oraz wapnowanie. Pojęcie buforowości gleb jest też stosowane do określenia wszystkich procesów zachodzących w glebie, odpowiedzialnych za utrzymywanie równowagi jej właściwości.

Zobacz więcej...

Drzewa i krzewy

buk

(botanika leśna, drzewa i krzewy leśne), (Fagus) rodzaj z rodziny bukowatych (Fagaceae) reprezentowany przez ok. 10 gatunków w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej. W Polsce 1 gatunek – buk pospolity, buk zwyczajny (Fagus sylvatica L.). Drzewo do 50 m wysokości. Korowina gładka, jednolicie popielatoszara. Pędy cienkie, zygzakowate, jasnobrązowe (ciemniejsze od strony nasłonecznionej), przy wierzchołku oraz w węzłach szaro owłosione. Pąki duże, wrzecionowate (kwiatowe szersze od liściowych), ostro zakończone, odstające od pędu. Łuski jasnobrązowe, w części wierzchołkowej ciemniejsze, pokryte szarymi, przylegającymi włoskami. Liście eliptyczne lub jajowate, 5-10 cm dł., na brzegu pofalowane i owłosione, całobrzegie lub słabo ząbkowane. Blaszki początkowo jasnozielone, obustronnie owłosione, później tylko z włoskami na nerwach po dolnej stronie, z wierzchu ciemnozielone i błyszczące. Kwiaty rozdzielnopłciowe, męskie w zwisających główkach, żeńskie zwykle po 2, wzniesione,  otoczone srebrzysto owłosioną okrywą. Owoce (orzeszki) trójgraniaste, po 2-3 w zdrewniałych, „kolczastych” okrywach (miseczkach) pękających 4 klapami. Zasięg obejmujący środkową, południową i zachodnią Europę. W południowej części zasięgu gatunek górski (do 2400 m n.p.m. na zboczach Etny), a w części północnej – nizinny. W Polsce północno-wschodnia granica zasięgu wzdłuż linii Węgorzewo - Olsztyn – Bydgoszcz – Poznań – Warszawa – Lublin – Tomaszów Lubelski. W górach do 1305 m n.p.m. (Babia Góra). Drzewo klimatu umiarkowanego o charakterze oceanicznym. Występuje na siedliskach żyznych i średnio żyznych, świeżych lub słabo wilgotnych. Tworzy lasy bukowe – żyzne i kwaśne buczyny górskie oraz niżowe.

Zobacz więcej...

Rośliny zielne

buławnik

(botanika leśna, rośliny zielne), Cephalanthera – rodzaj z rodziny Orchidaceae (storczykowate). W Polsce 3 gatunki. Buławnik wielkokwiatowy (Cephalanthera damasonium (Mill.) Druce o liściach jajowatych do jajowatolancetowaych oraz białych lub kremowych kwiatach zebranych po 3-10(15) w luźne, wydłużone, szczytowe kwiatostany. Dolne przysadki dłuższe od kwiatów. Gatunek rzadki w północno-zachodniej i  środkowej Polsce, częstszy na południu, zwłaszcza na Wyżynie Krakowsko-Częstochowskiej i Śląskiej oraz na pogórzu i w niższych pasmach Sudetów i Karpat. Spotykany zwykle w grądach, buczynach oraz w ciepłych dąbrowach. Buławnik mieczolistny (Cephalanthera longifolia (L.) Fritsch] o liściach lancetowatych do równowąskich, dużych białych kwiatach skupionych po 5-15 i wyrastających z kątów krótszych od nich lancetowatych przysadek. Występuje głównie w południowej części Polski (rzadko na rozproszonych stanowiskach na Pomorzu i W Wielkopolsce). Jest gatunkiem charakterystycznym dla ciepłolubnych buczyn storczykowych (podzwiązek Cephalanthero-Fagenion). Rośnie też w świetlistych dąbrowach i w grądach. Buławnik czerwony (Cephalanthera rubra (L.) Rich.) o 2-6 lancetowatych liściach, dużych ciemnoróżowych kwiatach osadzonych w kątach równowąskich lub lancetowatych przysadek. Stanowiska rozproszone na terenie całego kraju, w niektórych regionach dość częste np. na Wolinie i na Nizinie Szczecińskiej oraz na Pojezierzu Mazurskim, w Puszczy Białowieskiej i na Pogórzu Sudeckim. Gatunek charakterystyczny dla ciepłolubnych buczyn storczykowych (podzwiązek Cephalanthero-Fagenion) oraz dla zespołu nadmorskiej ciepłolubnej buczyny storczykowej (Cephalanthero rubrae-Fagetum). Dość częsty także w świetlistych dąbrowach. 

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt