Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
G
Ilość znalezionych haseł: 685

Pielęgnowanie drzew

gnicie drewna w strefie ubytków wgłębnych

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), gnicie drewna jest zjawiskiem, które opisuje teoria grzybowa, jednak intensywność zachodzących w obrębie ubytków procesów związana jest z teoriami starzenia, fermentacyjną i chemiczną, co wskazuje na złożoność problemu. Rozkład materii organicznej odbywa się dzięki enzymom, wydzielanym szczególnie intensywnie w procesie rozkładu żywej substancji organicznej. W konserwacji drzew zasadniczym problemem jest możliwość infekcji grzybowej przez zranienia, ale proces ten może zachodzić również w warunkach braku ingerencji człowieka. Wymienia się różne czynniki warunkujące rozwój grzybni: skład chemiczny podłoża, temperatura, światło, dostęp powietrza, wilgotność podłoża. W teorii leczenia ubytków wgłębnych ze zgnilizną szczególnie ważna jest kwestia dostępu wody i powietrza do wnętrza ubytku. To właśnie układ powietrzno-wodny w obrębie ubytku warunkuje zasadniczo rozwój grzybni. Optymalna dla rozwoju grzybni wilgotność drewna wynosi 35–50%. Obniżenie wilgotności do poziomu poniżej 20% zabezpiecza w pełni drewno przed rozkładem. Odwadnianie ubytków wgłębnych jest zatem z tego punktu widzenia teoretycznie celowe. Brak zachowania optimum rozwojowego dla rozwoju grzybni może być również istotny w zakresie przekroczenia właściwego poziomu wilgotności. Większa wilgotność drewna nie sprzyja infekcjom grzybowym i stąd tak często obserwuje się na starszych drzewach ubytki wgłębne kominowe z rozłożonymi przyrdzeniowymi partiami pnia, a w mniejszym stopniu strefami obwodowymi z bardziej uwodnionym drewnem bielastym. Wilgotność bezwzględna drewna zależy od: gatunku drewna, pory roku i dnia, strefy pnia i wynosi dla drzew iglastych 100–160%, dla miękkich drzew liściastych 80–180%, natomiast dla twardych gatunków liściastych 50–130%. Zabezpieczenie przed rozwojem grzybów mogłoby zapewnić składowanie drewna na powietrzu, co prowadzi do osiągnięcia stanu powietrznosuchego z wilgotnością ok. 15%. W sytuacji żywych drzew nie jest możliwe osiągnięcie takiego poziomu, zatem „doczyszczanie” ubytków wgłębnych nie jest w stanie zapewnić obniżenia poziomu wilgotności poniżej minimum rozwojowego dla grzybów, może natomiast doprowadzić do przerwania barier fenolowych wytwarzanych samorzutnie przez drzewa, a będących formą samoobrony przed infekcjami.

Zobacz więcej...

Historia i tradycja leśna

Goetz Józef

(historia i tradycja leśna), Józef Goetz urodził się 2 III 1903 r. w Korytach (ówczesny powiat ostrowski) jako syn leśnika. Po ukończeniu gimnazjum w Ostrowie Wlkp. (1923 r.) był praktykantem w nadleśnictwach: Sieraków, Wanda i Durowo. W latach 1925-1928 studiował na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, gdzie od 1927 r. był asystentem w Katedrze Botaniki Systematycznej i Leśnej. Wspólnie z profesorem Konstantym Steckim organizował ogród dendrologiczny na Sołaczu. Wzbogacił kolekcję tego obiektu o wiele gatunków drzew i krzewów obcego pochodzenia. Po uzyskaniu stopnia doktora nauk leśnych w 1933 r., na podstawie pracy pt. Grab (Carpinus betulus LJ w Polsce północno-wschodniej, jego rozmieszczenie oraz udział w tworzeniu drzewostanów, podjął obowiązki nadleśniczego w majątku Kościelskich w Miłosławiu. Od 1935 r. do wybuchu wojny oraz po wyzwoleniu do 1949 r. był dyrektorem dóbr i lasów miasta Torunia. W 1939 r. walczył jako podporucznik Wojska Polskiego i dostał się do niewoli niemieckiej. Przez cały okres wojny przebywał w oficerskim obozie jenieckim VII A Murnau. Pod koniec 1940 r. uzyskał tam zezwolenie na wygłoszenie dla współtowarzyszy wykładów z botaniki leśnej, hodowli lasu i łowiectwa. Prowadził również pracę badawczą nad wykreślaniem map rozmieszczenia zwierzyny w Polsce w okresie międzywojennym. We wrześniu 1949 r. został powołany na stanowisko adiunkta w Katedrze Botaniki Leśnej UP, a 1 X 1950 r. objął obowiązki kierownika jednostki. Od września 1949 r. był członkiem zarządu i sekretarzem Poznańskiego Oddziału Polskiego Towarzystwa Botanicznego. Opublikował około 40 prac naukowych i popularnonaukowych poświęconych głównie problematyce dendrologicznej i łowieckiej. Opracował między innymi rozmieszczenie jarzębu brekinii w zachodniej Polsce (1928), występowanie graba i brzozy niskiej w północno-wschodniej części kraju (1932) oraz buka na granicy zasięgu w Wielkopolsce (1935). Opisał szablastość strzał modrzewia polskiego na Górze Chełmowej (1951) oraz scharakteryzował zmienność owoców dębu szypułkowego (1931). W latach 1947-1949 redagował „Pomorski Biuletyn Łowiecki". Zmarł 22 II 1951 r. w Poznaniu w wieku 48 lat.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt