Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
P
Ilość znalezionych haseł: 1857

Urządzanie lasu

powierzchnie próbne kołowe

(urządzanie lasu), w pracach taksacyjnych powierzchnie próbne kołowe mające charakter czasowy, jednak do celów kontrolnych powinny być oznaczone w terenie. Usytuowanie powierzchni należy przedstawić na szkicu, podając współrzędne odczytane z odbiornika GPS i/lub domiary do punktów charakterystycznych. W drzewostanach dwuwarstwowych o dużej liczbie drzew w dolnej warstwie dopuszcza się zakładanie powierzchni koncentrycznych o dwóch promieniach. Obszar poszczególnych powierzchni koncentrycznych wynika z wieku drzew górnej i dolnej warstwy. W drzewostanach KO i KDO powierzchnie kołowe lokalizuje się poza gniazdami. Przyjmuje się następujące wielkości powierzchni próbnych w klasach i podklasach wieku: 1) IIa – 0,005 ha (promień r = 3,99 m), 2) IIb – 0,01 ha (promień r = 5,64 m), 3) IIIa i IIIb – 0,02 ha (promień r = 7,98 m), 4) IVa i IVb – 0,03 ha (promień r = 9,77 m), 5) Va i Vb – 0,04 ha (promień r = 11,28 m), 6) VI i starsze oraz KO, KDO i BP – 0,05 ha (promień r = 12,62 m). Kształt powierzchni w zasadzie kołowy; w drzewostanach młodych, w których widoczne są rzędy, kształt powierzchni może być prostokątny. W wypadku zakładania powierzchni kołowej na stoku przed jej założeniem określa się kąt nachylenia terenu w celu zachowania przyjętych wielkości powierzchni w rzucie poziomym; zależnie od stopnia nachylenia stoku koryguje się promień powierzchni. Na powierzchniach próbnych mierzy się pierśnice wszystkich drzew żywych, wysokość wybranych drzew żywych poszczególnych gatunków (z wyróżnieniem warstw wiekowych tych gatunków), a dodatkowo – jeżeli tak wynika z ustaleń KZP – odpowiednie wymiary drewna martwego. W razie potrzeby koryguje się wiek określony dla danego drzewostanu w opisie taksacyjnym. Pomiarem pierśnic – o zmiennym kierunku pomiaru (wyskalowane ramię średnicomierza zawsze w kierunku środka powierzchni) – należy objąć wszystkie drzewa o pierśnicy od 7 cm wzwyż, z dokładnością do 1 mm, pamiętając o stosowaniu zrektyfikowanych średnicomierzy oraz o zaznaczeniu drzew pomierzonych (poziomym znakiem na korze, na wysokości pomiaru). Wiek drzewa na powierzchni kołowej przyjmuje się według określonego w opisie taksacyjnym, uzyskanym z SILP-LAS; jeżeli jednak na powierzchni występują znaczne różnice wiekowe, to wiek dla poszczególnych gatunków oraz dla grup wiekowych w ramach tych gatunków określa się zgodnie z zasadami stosowanymi w taksacji leśnej. Mając wiek i wysokość drzewa, określa się jego bonitację.

Zobacz więcej...

Drzewa i krzewy

powojnik

(botanika leśna, drzewa i krzewy leśne), (Clematis) rodzaj z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae) liczący około 250 gatunków, głównie w strefie klimatu umiarkowanego półkuli północnej. W Polsce 1 gatunek dziko rosnący i 1 obcy, często dziczejący w lasach. Powojnik alpejski [Clemantis alpina (L.) Mill.]. Pnącze o pędach pełzających i wspinających się do 3-4 m wysokości. Liście podwójnie trójlistkowe lub trójlistkowe. Listki krótkoogonkowe, jajowate do lancetowatych, na brzegach grubo piłkowane. Kwiaty na długich szypułkach, dzwonkowate, 3-4 cm długości, fioletowoniebieskie, rozwijają się w  kwietniu i maju. Występowanie – obszary górskie, od środkowej i południowej Europy po środkową Azję i Mandżurię. W Polsce: Tatry, Pieniny, pasmo Radziejowej i Bieszczady Zachodnie. Najwyższe stanowisko na wys. 1900 m n.p.m. (Tatry). Przeważnie  siedliska o podłożu wapiennym. Lasy bukowe, bory świerkowe i zarośla kosodrzewiny. Powojnik pnący (Clemantis vitalba L.). Bujnie rosnące pnącze o pędach wspinających się do 12 m, czasami nawet do 30 m. Pędy bruzdowane (na przekroju poprzecznym 6-kątne), mocno rozszerzone w węzłach, brązowofioletowe, pokryte szarym kutnerem. Liście nieparzystopierzaste, 3-5-listkowe. Listki jajowate, do 10 cm długości, z nasadą sercowatą lub zaokrągloną, całobrzegie albo grubo ząbkowane. Kwiaty w wiechach, małe, ok. 2 cm średnicy, z 4 białymi płatkami ustawionymi na krzyż. Kwitnie późno, od lipca do września. Owoce złożone z wielu niełupek; każda z nich z jedwabisto-srebrzystym owłosieniem na szyjce słupka; utrzymują się na pędach aż do wiosny. Występowanie – zachodnia, środkowa i południowa Europa. W Polsce powojnik pnący uważany jest za roślinę obcego pochodzenia. Nie wyklucza się jednak możliwości, że jego stanowiska nad środkową Wisłą mają charakter naturalny. Gatunek ten rośnie  bujnie, tworząc często obfite, czasami bardzo efektowne festony zawieszone na konarach drzew lub na krzewach. Łatwo dziczeje w parkach oraz w lasach.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt