Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
P
Ilość znalezionych haseł: 1857

Jednostki klasyfikacji gleb

Pararędziny

(Gleboznawstwo leśne), Pararędziny są glebami wytworzonymi ze skał klastycznych zawierających węglany: żwiru polodowcowego, glin, pyłów i piasków starszych zlodowaceń, iłów zastoiskowych oraz z węglanowych utworów fliszowych. Ich morfologię można przedstawić poziomami: O–Aca–Cca. Pararędziny posiadają dobrze wykształcony poziom próchniczny A oraz słabe zróżnicowanie na poziomy genetyczne w głębszych warstwach (→ fotografia). Zawartość węglanów wynosi co najmniej 1% w całym profilu, co warunkuje ich odczyn obojętny lub zasadowy. Uziarnienie jest bardzo zróżnicowane i ściśle związane z charakterem skały macierzystej. Pararędziny występują zwykle w małych powierzchniowo płatach, rozrzuconych po całej Polsce. Wysycenie kompleksu sorpcyjnego zasadami (V) jest bliskie 100. Podtypy pararędzin i kryteria ich diagnozowania przedstawia → rysunek. Pararędziny najczęściej zaliczane są do odmian eutroficznych i hipertroficznych, co w klasyfikacji siedlisk leśnych odpowiada lasom. Potencjalne zbiorowiska roślinne to żyzna buczyna niżowa (Melico - Fagetum), żyzna buczyna karpacka (Dentario glandulosae – Fagetum), grąd środkowoeuropejski (Galio - Carpinetum), grąd subkontynentalny (Tilio – Carpinetum), grąd zboczowy (Acer platanoides-Tilia cordata), buczyna źródliskowa (Mercuriali-Fagetum), pogórski las brzostowo-jesionowy (Hacquetio – Fraxinetum). Lżejsze pararędziny, piaszczysto żwirowate stanowią odmiany mezotroficzne, co w klasyfikacji siedlisk jest lasem mieszanym. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt