Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
T
Ilość znalezionych haseł: 470

Urządzanie lasu

typ drzewostanu (TD)

(urządzanie lasu), określany podczas KZP docelowy zestaw pożądanych gatunków drzew, spodziewany do uzyskania w wieku dojrzałości drzewostanu do odnowienia. Odpowiednio do funkcji lasu typ drzewostanu może przyjmować kierunek gospodarczy (dominacja funkcji produkcyjnej z uwzględnieniem podziału na grupy mezoregionów przyrodniczoleśnych oraz typy siedliskowe lasu) lub ochronny (dominacja funkcji ekologicznych z uwzględnieniem potrzeb ochrony leśnych siedlisk przyrodniczych).Typ drzewostanu określa się w formie tradycyjnie przyjętego zapisu kolejności pożądanych gatunków w składzie drzewostanu, np.: zapis TD: SO-DB oznacza, że w wieku dojrzałości drzewostanu do odnowienia gatunkiem panującym powinien być dąb, a współpanującym sosna, zaś zapis TD: LP-GB-SO-DB oznacza, że w wieku dojrzałości drzewostanu do odnowienia gatunkiem panującym powinien być dąb, a współpanującymi kolejno od liczniejszych: sosna, grab oraz lipa.Typy drzewostanów przyjmowane są podczas KZP na podstawie odpowiednich wytycznych „Zasad hodowli lasu” z uwzględnieniem sugestii zawartych w dokumentacjach siedliskowych oraz uznanych publikacjach z zakresu fitosocjologii.Typy drzewostanów, przyjmowane ogólnie podczas KZP jako ramowe hodowlane i ochronne cele gospodarowania, odpowiednio dla typu siedliskowego lasu oraz leśnego siedliska przyrodniczego, mogą być modyfikowane w konkretnym drzewostanie, z uwzględnieniem stanu siedliska, stopnia uwilgotnienia oraz specyfiki i stanu zbiorowiska roślinnego. Przy modyfikacji tej, obowiązuje jednak zasada niezmieniania głównego (panującego) gatunku drzewa TD, przyjętego podczas KZP.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

typ siedliskowy lasu (typ siedliska leśnego)

(siedliskoznawstwo leśne), jednostka klasyfikacji siedlisk leśnych stosowana w planie urządzania lasu. Podstawowa jednostka w systemie klasyfikacji siedlisk leśnych, obejmująca powierzchnie leśne o zbliżonych warunkach siedliskowych wynikających z żyzności i wilgotności gleb, podobieństwa cech klimatu oraz ukształtowania terenu i jego budowy geologicznej. Jednostka taksonomiczna biotopu leśnego, identyfikowana (jako obszar funkcjonalny) przede wszystkim podczas urządzania lasu (prac nad dokumentami odpowiadającymi), stanowiąca podstawę ustalania pożądanego składu roślinności leśnej na danym gruncie oraz podstawę programowania oraz planowania działalności leśnej na tym gruncie. Konrad Tomaszewski. Prototyp Encyklopedii leśnej. Materiał niepublikowany. (siedliskoznawstwo leśne), podstawowa jednostka w systemie klasyfikacji siedlisk leśnych, obejmująca powierzchnie leśne o zbliżonych warunkach siedliskowych wynikających z podobieństwa cech klimatu, ukształtowania terenu i jego budowy geologicznej oraz żyzności i wilgotności gleb. Obszary należące do tego samego typu siedliskowego lasu wykazują podobne zdolności leśno-produkcyjne i przydatność dla hodowli lasu. W Polsce od połowy XX wieku w leśnictwie stosowana jest "metoda typlogiczna IBL". Jest to metoda opracowana w Instytucie Badawczym Leśnictwa, w której podstawową jednostką jest typ siedliskowy lasu wyróżniany na podstawie kryteriów geologiczno-glebowych oraz roślinności runa i drzewostanu. Metoda klilkakrotnie aktualizowana (rozszerzana) co wynikało z rozwoju nauki i potrzeb praktyki lesnej. Kliczkowska A., Zielony R., i in. (Red.) 2004. Siedliskowe podstawy hodowli lasu. Załącznik do Zasad Hodowli Lasu. ORW LP w Bedoniu, Warszawa 2004.; uzupełnił R. Zielony

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt