Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
W
Ilość znalezionych haseł: 810

Hydrologia

wody podziemne - woda podziemna

(inżynieria leśna, hydrologia), wody wolne podlegające siłom ciężkości, występujące w strefie saturacji poniżej zwierciadła wód podziemnych w obrębie utworów wodonośnych. Największe znaczenie mają wody podziemne będące w obiegu, pochodzenia atmosferycznego, meteorycznego, a więc zasilane z opadów, słodkie o mineralizacji poniżej 1,0 lub 2,0 g/dm3. Zasilanie tych wód podziemnych następuje w procesie infiltracji rozpoczynającym się wsiąkaniem i kontynuującym przesączaniem przez strefę aeracji, w obrębie której woda jest częściowo magazynowana (retencja glebowa, retencja gruntowa), częściowo spływa (odpływ podpowierzchniowy, śródpokrywowy), a także paruje (parowanie podziemne). W strefie saturacji następuje przepływ ku ciekom i zbiornikom wód powierzchniowych (odpływ podziemny, drenaż wód podziemnych), a także zachodzi zatrzymanie części wody (retencja podziemna). Wody podziemne o zwierciadle swobodnym nazywamy wodami podziemnymi swobodnymi, wody podziemne przesiąkające głębiej przez utwory słabo przepuszczalne i nieprzepuszczalne lub pochodzące z zasolenia lateralnego, występujące pod ciśnieniem (nadległe, stropowe utwory słabo przepuszczalne lub nieprzepuszczalne) nazywamy wodami podziemnymi naporowymi. Do wód podziemnych zalicza się też wody związane (woda związana) występujące w strefie saturacji, wody głębinowe (woda głębinowa) oraz wody występujące w obrębie poziomów wodonośnych zawieszonych. ang. groundwaters, phreatic waters

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

Wodziczko Adam

żył w latach 1887-1948. Wybitny polski botanik, profesor Uniwersytetu Poznańskiego, wielki propagator ochrony przyrody i krajobrazu. W latach 1906–1910 studiował nauki przyrodnicze na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1912 został asystentem w Katedrze Anatomii i Fizjologii Roślin Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1915–1918 został powołany jako mikrobiolog do armii austriackiej. Po odzyskaniu niepodległości, był aktywnym członkiem Tymczasowej Komisji, a następnie Państwowej Rady Ochrony Przyrody. W 1920 roku został kierownikiem Instytutu Botanicznego Uniwersytetu Poznańskiego. W latach 1924-1948 był kierownikiem Ogrodu Botanicznego w Poznaniu. Po wojnie, dzięki jego staraniom, w 1945 utworzono w Katedrze Botaniki Ogólnej Uniwersytetu Poznańskiego pierwszy w Polsce samodzielny Zakład Ochrony Przyrody i Uprawy Krajobrazu. Stworzył fizjotaktykę - naukę o stosunku człowieka do przyrody. Był wielkim propagatorem ochrony przyrody. Brał udział w pracach nad projektami parków: Tatrzańskiego, Pienińskiego i Babiogórskiego. Z jego inicjatywy powstały parki narodowe: Wielkopolski, Woliński i Słowiński. Jako pierwszy przyrodnik w kraju zwrócił uwagę na gospodarcze znaczenie ochrony przyrody. Uważał, że przyroda zawsze będzie źródłem wyżywienia ludzi, pod warunkiem, że nie naruszy się panującej w niej równowagi. Twierdził, że nie wystarczy ochrona poszczególnych gatunków, lecz trzeba chronić krajobraz jako całość. 

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt