Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
Z
Ilość znalezionych haseł: 710

Historia i tradycja leśna

Zabielski Bolesław

(historia i tradycja leśna), Bolesław Zabielski urodził się 27 XII 1910 r. we wsi Zebry-Chudek w powiecie Maków Mazowiecki. Świadectwo dojrzałości uzyskał w 1929 r. w państwowym gimnazjum w Ostrołęce. W tym samym roku podjął studia leśne na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego, które ukończył z wyróżnieniem w czerwcu 1934 r. Pracę zawodową rozpoczął 1 VII 1934 r. w Katedrze Dendrometrii i Statyki Leśnej UP, w której jako asystent wolontariusz pracował do 30 VI 1935 r. Od 1 VII tego roku do wybuchu wojny zatrudniony był na stanowisku taksatora w Oddziale Urządzania Lasu Dyrekcji Lasów Państwowych w Białowieży. W czasie okupacji odbył trzyletni staż administracyjny w Nadleśnictwie Państwowym Pierzchnice na Kielecczyźnie, pracując kolejno jako sekretarz i tłumacz, adiunkt oraz - już po wyzwoleniu - nadleśniczy. Od 1 VII 1945 r. wrócił znów do urządzania lasu i objął kierownictwo Oddziału Urządzania Lasu w Dyrekcji LP w Poznaniu, gdzie pracował do 31 VIII 1950 r. Powrót do Poznania pozwolił mu wznowić pracę naukową, której wynikiem było uzyskanie na Wydziale Rolniczo-Leśnym UP w 1946 r. stopnia doktora nauk leśnych. Stopień doktora habilitowanego z zakresu urządzania lasu otrzymał na Wydziale Leśnym UP w 1951 r. Tytuł profesora nadzwyczajnego nadano mu w 1959 r., a profesora zwyczajnego w 1967 r.  Przez dwa lata łączył pracę w poznańskiej Dyrekcji Lasów Państwowych i na Wydziale Leśnym UP, gdzie 1 IX 1948 r. został zatrudniony jako kontraktowy zastępca profesora i kierownik Katedry Dendrometrii. Całkowicie poświęcił się pracy naukowo-dydaktycznej od 1 IX 1950 r. Przeszedł na pełny etat i objął kierownictwo nowo powołanej Katedry Urządzania Lasu, którą od podstaw zorganizował. Z braku samodzielnego pracownika naukowego w Katedrze Dendrometrii był nadal jej kuratorem i prowadził również wykłady z tego przedmiotu.  W pierwszym okresie w działalności naukowej profesora Zabielskiego zarysowały się dwa kierunki zainteresowań: dendrometryczny z zagadnieniami nauki o przyroście oraz urządzeniowy z problematyką zagospodarowania lasu. Po zorganizowaniu Katedry Urządzania Lasu zaczęła wyraźnie dominować problematyka urządzeniowa, a ukształtowany przez niego jej profil badawczy dotyczył: metod organizacji produkcji leśnej, technicznych podstaw urządzania lasu, planowania przebudowy kompleksów leśnych i drzewostanów oraz perspektyw zagospodarowania lasów na tle rejonizacji przyrodniczo-leśnej w Polsce. Dorobek profesora Zabielskiego obejmuje 316 różnych opracowań, z których 103 to prace publikowane w krajowych i zagranicznych wydawnictwach leśnych. Na podkreślenie w działalności naukowej zasługuje jego bardzo aktywny, wielokrotny udział w krajowych i międzynarodowych konferencjach oraz sympozjach naukowych, a także bogata wymiana doświadczeń i publikacji z placówkami naukowymi z różnych krajów Europy, które często wizytował. Był też aktywnym członkiem wielu towarzystw i komisji oraz rad naukowych. Szczególny był jego udział w pracach Polskiego Towarzystwa Leśnego, które za działalność nadało mu tytuł członka honorowego. Niemałe są zasługi Profesora w rozwoju Wydziału Leśnego Akademii Rolniczej w Poznaniu zarówno jako dziekana w latach 1951/52, 1970/72, jak i wieloletniego kuratora lasów doświadczalnych oraz przewodniczącego ich Rady Naukowo-Dydaktycznej, wreszcie przez ponad 20 lat redaktora wydziałowego Komitetu Redakcyjnego „Roczników Akademii Rolniczej w Poznaniu".  Szczególne miejsce w działalności Profesora zajmuje kształcenie kadry zawodowej i naukowej. Pod jego kierunkiem ponad 150 studentów wykonało prace magisterskie. Wypromował 12 doktorów i patronował siedmiu zakończonym habilitacjom. Ośmiu z jego uczniów uzyskało tytuły profesora. Był też recenzentem wielu rozpraw doktorskich i habilitacyjnych, a także ogólnego dorobku naukowego osób kandydujących do tytułu naukowego profesora. Zmarł 30 IV 1989 r. w Suchym Lesie pod Poznaniem w wieku 79 lat.  

Zobacz więcej...

Historia i tradycja leśna

Zabielski Stanisław

(Historia i tradycja leśna), Stanisław Zabielski urodził się 17 IX 1928 r. w Wilnie, gdzie mieszkał wraz z rodziną do jesieni 1945 r. Szkołę podstawową ukończył w 1940 r. i rozpoczął naukę w gimnazjum. Tylko pierwszą klasę ukończył w oficjalnej szkole, natomiast dalsze trzy klasy - na „kompletach tajnego nauczania". Jesienią 1944 r. wstąpił do pierwszej klasy liceum ogólnokształcącego. Edukację w Wilnie przerwała ekspatriacja rodziny do Gorzowa Wielkopolskiego. Liceum ogólnokształcące w Gorzowie ukończył w 1946 r. Jesienią rozpoczął studia na Wydziale Rolniczo-Leśnym Uniwersytetu Poznańskiego i ukończył je w 1950 r. W czerwcu 1951 r. złożył egzamin magisterski. W lipcu 1951 r. otrzymał nakaz pracy w Biurze Urządzania Lasu w Gorzowie, gdzie pracował do marca 1955 r. kolejno na stanowiskach: podreferendarza, referendarza i taksatora. Od kwietnia do października 1955 r. zatrudnił się w Centralnym Zarządzie Przemysłu Meblarskiego (w Poznaniu) jako technolog, jednocześnie starając się o przyjęcie na aspiranturę naukową w Katedrze Szczegółowej Hodowli Lasu Wyższej Szkoły Rolniczej w Poznaniu. Studia aspiranckie pod kierownictwem prof. dr. Leona Mroczkiewicza odbywał w okresie 1955-1959. Po ich ukończeniu pracował jako adiunkt w Nadleśnictwie Doświadczalnym Laski WSR. W grudniu 1960 r. otrzymał stopień doktora nauk rolno-leśnych i od października 1961 r. został służbowo przeniesiony do Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu WSR w Poznaniu na stanowisko adiunkta. W 1963 r. odbył jednomiesięczny staż naukowy na Węgrzech, a w 1968 r. sześciomiesięczny staż we Francji. W 1970 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego nauk leśnych. W 1972 r. został docentem w Instytucie Przyrodniczych Podstaw Leśnictwa WSR w Poznaniu (instytut powstał przez połączenie czterech katedr, w tym Katedry Szczegółowej Hodowli Lasu - doc. dr hab. S. Zabielski nie zmienił więc miejsca pracy). W latach 1972-1975 był w Instytucie kierownikiem Zespołu Naukowo-Dydaktycznego Hodowli Lasu. Otrzymał tytuł i mianowanie na stanowisko profesora nadzwyczajnego 1 III 1983 r., a od 1 IV 1994 r. do emerytury zajmował stanowisko profesora zwyczajnego. Na emeryturę przeszedł 30 IX 1996 r. Od 1986 r. pełnił funkcję kierownika Zakładu Techniki Hodowli Lasu w zespołowej Katedrze Hodowli Lasu, a od 1994 r. do emerytury kierował wymienioną katedrą. Profesor dr hab. S. Zabielski dwukrotnie pracował za granicą. W 1975 r. został skierowany przez Akademię Rolniczą w Poznaniu (za pośrednictwem firmy PHZ Polservice) do pracy w marokańskiej Stacji Badań Leśnych w Rabacie, gdzie w latach 1975-1978 kierował Sekcją Uprawy Topoli. W okresie 1981-1985 wykładał hodowlę lasu, urządzanie lasu i BHP w leśnictwie w Państwowym Instytucie Agronomicznym w Algierze. Na dorobek naukowy profesora Zabielskiego składają się głównie prace związane z uprawą topól, wierzb i innych szybko rosnących gatunków pionierskich, np. sosen śródziemnomorskich, lecz także modrzewia, brzóz i olszy. Profesor jest autorem (lub współautorem) 37 rozpraw i artykułów naukowych, w tym 12 w języku francuskim, jednej książki naukowej (rozdział w monografii topoli), pięciu skryptów (w tym czterech w języku francuskim dla potrzeb studentów algierskich), sześciu prac konferencyjnych i 10 opracowań popularnonaukowych. Na uwagę zasługują jego prace nad rozmnażaniem topól i wierzb, które pozwoliły podnieść ekonomiczną wydajność tych zabiegów technologicznych, prace nad sposobami zakładania plantacji topolowych, analizy przydatności różnych odmian topól uprawnych w różnych warunkach siedliskowych. Zastosowanie ich wyników w praktycznej uprawie topoli pozwala znacznie poprawić ekonomiczną wydajność gospodarstw topolowych. Począwszy od lat dziewięćdziesiątych profesor Zabielski był największym w Polsce autorytetem w najważniejszej dziedzinie zainteresowań. Jego autorytet był i jest uznawany także za granicą. Za działalność naukową, dydaktyczną i organizacyjną sześciokrotnie otrzymał nagrody rektora AR. Profesor otrzymał odznaczenia państwowe: Złoty Krzyż Zasługi (1985) i Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1989). Był członkiem organizacji zawodowych, skupiających leśników: Polskiego Towarzystwa Leśnego oraz Stowarzyszenia Inżynierów i Techników Leśnictwa i Drzewnictwa, członkiem Związku Nauczycielstwa Polskiego (1951-1981), a od 1981 r. członkiem NSZZ „Solidarność". Zmarł 9 II 2005 r. w Poznaniu w wieku 76 lat.  

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt