Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
Z
Ilość znalezionych haseł: 710

Urządzanie lasu

zadrzewienie, wskaźnik zadrzewienia, stopień zadrzewienia

(urządzanie lasu), w planie urządzeniu lasu nadleśnictwa, do określenia wskaźnika zadrzewienia stosuje się „Tablice zasobności i przyrostu drzewostanów”. Dla sosny należy stosować tablice „A – silniejsze zabiegi pielęgnacyjne”, natomiast dla dębu i buka tablice „B – słabsze zabiegi pielęgnacyjne”. Dla gatunków nieobjętych „Tablicami …” należy stosować tablice gatunków drzew o zbliżonej dynamice rozwoju, a mianowicie dla: 1) topoli i wierzby – według osiki, 2) klonu, jaworu i lipy – według buka, 3) wiązu i grabu – według dębu, 4) pozostałych gatunków nieobjętych tablicami – według brzozy. Wskaźnik zadrzewienia drzewostanu jednogatunkowego i jednowiekowego, wykazującego miąższość grubizny, określa się ze stosunku oszacowanej miąższości na 1 ha (zasobności), do zasobności grubizny tabelarycznej – dla tego samego gatunku drzewa, o tej samej klasie bonitacji i w tym samym wieku – ujętej w tablicach jako łączna zasobność grubizny drzewostanu głównego i podrzędnego. W drzewostanach mieszanych, z powodu braku odpowiednich tablic, wskaźnik zadrzewienia drzewostanu stanowi suma zadrzewień gatunków wchodzących w skład tego drzewostanu. Dla upraw i młodników niewykazujących miąższości grubizny wskaźnik zadrzewienia równy jest procentowi pokrycia powierzchni wyrażonemu w ułamku dziesiętnym (0,1 do 1,0). W młodnikach mieszanych, w których tylko część gatunków wykazuje miąższość grubizny, obowiązuje również sposób określania wskaźnika zadrzewienia według procentu pokrycia powierzchni. W drzewostanach dwupiętrowych wskaźnik zadrzewienia określa się oddzielnie dla pięter. W klasie odnowienia i do odnowienia wskaźnik zadrzewienia podaje się oddzielnie dla starodrzewu oraz młodego pokolenia, w każdym wypadku w odniesieniu do powierzchni manipulacyjnej drzewostanu. Wskaźnik zadrzewienia określony podczas taksacji podlega – podobnie jak oszacowana w drzewostanie miąższość grubizny – korekcie w wyniku odpowiedniego wyrównania (z zastosowaniem równań regresji) miąższości oszacowanej w drzewostanach do miąższości całych klas lub podklas wieku, ustalonej w wyniku pomiaru miąższości w warstwach gatunkowo-wiekowych, zgodnie z zasadami stosowanej statystycznej metody reprezentacyjnej.

Zobacz więcej...

Pielęgnowanie drzew

zagęszczenie korony drzew po cięciach

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), cięcie gałęzi, zwłaszcza w większym rozmiarze, powoduje zagęszczanie korony i regeneracyjną kompensację ubytku żywej części korony przyrostem pędów z uaktywnionych pączków śpiących. W przypadku cięcia pędów likwidujemy dominujący pąk wierzchołkowy, a popieramy rozwój pąków bocznych, które w znacznie większym niż wcześniej stopniu wybijają się w długie przyrosty. Proces regulowany jest przez auksyny (inhibitory wzrostu), wytwarzane w merystemie wierzchołkowym i w młodych liściach. W efekcie następuje zagęszczanie się korony drzewa. U drzew owocowych opisywane zjawisko jest szczególnie wyraźne (cięcie pędu wierzchołkowego powoduje ponadpięciokrotne zwiększenie się liczby krótkopędów wybijających się na długopędy), jednak również u drzew ozdobnych sytuacja taka jest bardzo częsta. Zagęszczanie korony następuje w wyniku aktywacji pąków przybyszowych powstałych poprzez odróżnicowanie pewnych partii tkanek stałych i ukształtowanie się w tym miejscu wtórnego merystemu wierzchołkowego pędu. Powstanie auksyn wiąże się z procesami regeneracji i wytwarzania kalusa, zatem przy krawędzi rany po usuniętej gałęzi następuje zagęszczanie pędów przybyszowych. W razie uszkodzenia czy usunięcia pędów na pozostałych na drzewie odsłoniętych gałęziach mogą się również uaktywnić pąki śpiące normalnie pozostające w spoczynku nawet kilkadziesiąt lat (tzw. wilki, np. u dębu, jesiona, wiązu, grabu, olszy czarnej).

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt