Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
Ilość znalezionych haseł: 123

Fitosocjologia

bory sosnowe świeże

(botanika leśna, fitosocjologia), zbiorowiska w typie siedliskowym boru świeżego z klasy Vaccinio-Piceetea, rzędu Piceetalia excelsae i związku Dicrano-Pinion. W Polsce wyróżnia się dwa zespoły – suboceaniczny (subatlantycki) bór świeży Leucobryo-Pinetum W.Mat. (1962)1973 i subkontynentalny bór świeży Peucedano-Pinetum W.Mat. (1962)1973, dla których typowe są ubogie i świeże siedliska piaszczyste, gleby bielicowe właściwe i bielice właściwe.  Pierwszy z nich występuje powszechnie na nizinach i wyżynach w zachodniej i środkowej części kraju, po linię Wisły i dolnego Bugu; bardzo często w Borach Tucholskich (poza rejonami południowo-wschodnimi), w Puszczach: Noteckiej i Rzepińskiej, w Borach Dolnośląskich na obszarze Pradoliny Głogowskiej, w Borach Stobrawskich i Lublinieckich oraz w Puszczy Solskiej. Drugi rozpowszechniony jest we wschodnich rejonach Polski, na obszarach subkontynentalno-subborealnych. Drzewostan składa się z sosny z domieszką brzozy brodawkowatej oraz świerka i jodły w granicach naturalnych zasięgów geograficznych tych drzew. W warstwie krzewów występuje zwykle jarzębina i kruszyna oraz podrost dębów i buka (w suboceniacznym borze świeżym). Warstwa zielna jest zwykle zróżnicowana na postać krzewinkową z borówką czarną, brusznicą i wrzosem oraz trawiastą ze śmiałkiem pogiętym (w suboceanicznym borze świeżym) i kostrzewą owczą. Warstwa porostowo-mszysta jest obficie wykształcona z takimi gatunkami jak: rokietnik pospolity, gajnik lśniący, widłoząb falisty, bielistka siwa. Zespół Peucedano-Pinetum wyróżnia się częstym występowaniem nawłoci pospolitej, wężymordu niskiego, gorysz pagórkowego, kokoryczki wonnej, pajęcznicy gałęzistej i konwalii  majowej. Bory sosnowe świeże zwane są także świeżymi borami sosnowym.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Równiny Wołomińsko-Garwolińskiej

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (IV.14) w granicach mazowiecko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 2592 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 34%. Dominują krajobrazy naturalne peryglacjalne równinne i faliste, rzadko fluwioglacjalne równinne i faliste. Występują także niewielkie powierzchnie krajobrazów zalewowych den dolin – akumulacyjnych (głównie w części północnej wzdłuż meandrującej rzeki Bug). Mezoregion obejmuje dwie zdenudowane równiny znajdujące się na ternach które były objęte zasięgiem zlodowacenia warty. Dominują plejstoceńskie utwory geologiczne zlodowacenia środkowopolskiego: gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe – liczniejsze w części południowej (Równina Garwolińska), oraz piaski i żwiry sandrowe – głównie w części północnej (Równina Wołomińska). W zachodniej i północnej części mezoregionu zaznaczają się większe powierzchnie piasków, żwirów i mułków rzecznych zlodowacenia północnopolskiego oraz wyspowo piaski eoliczne, lokalnie w wydmach. Na wschód od Wołomina, między rzekami Rządza i Liwiec, znajduje się duża powierzchnia piasków i żwirów stożków napływowych, a także iłów interglacjału eemskiego, które wykorzystywane są w budownictwie. Krajobrazy roślinne mają postać mozaiki. Tworzą je: śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie południowomazowiecko-podlaskiej; bory, bory mieszane i grądy oraz śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie południowomazowiecko-podlaskiej w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów. W okolicach miejscowości Tłuszcz występuje mała powierzchnia krajobrazu borów mieszanych i grądów. Lesistość mezoregionu jest średnia i wynosi 31%. Na tym terenie lasy tworzą małe i średnie kompleksy. W części północno-wschodniej znajduje się Puszcza Kamieniecka, a w części południowo-zachodniej – Lasy Celestynowsko-Garwolińskie. Lasy zajmują około 812 km2, z czego 40% jest w zarządzie RDLP w Warszawie (nadleśnictwa: Drewnica – bez cz. płn.-zach., Łochów – bez cz. płn.-zach., Mińsk – cz. zach., Celestynów – cz. wsch., i Garwolin – cz. płn.-zach.). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 34%, BMśw 17% oraz BMw 18% i LMw 7%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 82%. Średni wiek drzewostanów wynosi 59 lat, a miąższość na 1/ha 203 m3. Lasy ochronne zajmują 58% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Bory Tucholskie

(siedliskoznawstwo leśne), Bory Tucholskie to obszar leśny leżący w pomiędzy Miastkiem, Kościerzyną, Świeciem n/Wisłą , Tucholą i Czarnym; w granicach powiatów człuchowskiego, bytowskiego, chojnickiego, kościerskiego i starogardzkiego w województwie pomorskim oraz świeckiego, tucholskiego i bydgoskiego w województwie kujawsko-pomorskim. Szczególnie trudne jest przyjęcie (ustalenie) zachodniej granicy BT, bowiem ich obszar zlewa się z lasami Doliny Gwdy. Powierzchnia BT podawana w literaturze waha się od 117 tys. ha do 400-500 tys. ha (Boiński 1992, Kowalewski, 2002). Obszar leśny określany jako Bory Tucholskie obejmuje w całości lub w części tereny zaliczane regionalizacji fizycznogeograficznej do mezoregionów: Równiny Charzykowskiej (314.67), Borów Tucholskich – z wyj. cz. zach.(314.711), Wysoczyzny Świeckiej – cz. płn. (314.73), Doliny Brdy (314.72) i Pojezierza Krajeńskiego (314.69); oraz miejscami do mezoregionów przylegających. umowne granice DOL Bory Tucholskie wyznaczają miejscowości oraz obiekty liniowe: miejscowości: Miastko- droga nr - Sulęczyno – Kościerzyna – Skórcz – Warlubie – Dolna Grupa – Terespol Pomorski – Lniano- Serock – płd. obrzeża Bydgoszczy – wsch. i płn. obrzeża Tucholi - Potulice (leżące pomiędzy Nakłem a Bydgoszczą), południowe obrzeża: Bydgoszczy, płn. obrzeża Chojnic – Czarne – Miastko. W przyjętych granicach jest to obszar o powierzchni ogólnej około 580 tys. ha, w tym 360 tyś ha lasów. Są to głownie drzewostany sosnowe. Lasy liściaste i mieszane łącznie zajmują około 10% powierzchni. W granicach BT jest Park Narodowy Bory Tucholskie (pow. ogólna 4613 ha, tym 3936 ha (85%) lasów) oraz parki krajobrazowe o wysokiej lesistości: Tucholski , Wdecki , Wdzydzki i Zaborski. Jest wiele rezerwatów przyrody, wśród których do najcenniejszych należy rezerwat Cisy Saropolskie w Wierzchlesie. Najstarsza część tego obszaru chroniona jest od 1827 roku. Są obszary Natura 2000, w tym PLB 220009 Bory Tucholskie. Na omawianym terenie około 95% % terenów leśnych jest w zarządzie Lasów Państwowych Lasy państwowe są w zarządzie RDLP Gdańsk, nadleśnictw Kartuzy – obręb Wierzyca (cz. płd.-zach.), Lipusz- obręb Sulęczyno (cz. płd.),Lipusz, Dziemiany, nadleśnictwo Kościerzyna – obręb Kościerzyna (cz. zach.), obręb Bąk (cz. płn.), nadleśnictwo Kaliska – obręb Bartel Wielki (bez cz. płn.-wsch.), obręb Wirty (bez cz. płn.-wsch.), nadleśnictwo Lubichowo – obręby Osieczna, Lubichowo (bez cz. płn.-wsch.), obręb Drewniaczki , nadleśnictwa Osie – obręby Osie, Warlubie, nadleśnictwo Dąbrowa - obręby Dąbrowa, Laskowice, nadleśnictwo Trzebciny – obręby Sarnia Góra, Szarłata, nadleśnictwo Woziwoda – obręby Twarożnica, Woziwoda, nadleśnictwo Czersk – obręby Czersk, Giełdoń, nadleśnictwo Przymuszewo – obręby Przymuszewo, Laska, Rytel – obręb Klosnowo (cz. płn.), Rytel (cz. płn.), nadleśnictwo Tuchola – obręb Zalesie ,Świt (cz. wsch.), nadleśnictwo Zamrzenica – obręb Wierzchlas (bez cz. płd.- wsch.), Świekatówko – (cz. zach.), Zamrzenica (cz. wsch.), nadleśnictwo Różanna – obręb Różanna (bez cz. zach.), Stronno (bez cz. wsch.) oraz nadleśnictwo Żołędowo – obręb Żołędowo (cz. środkowa). RDLP Szczecinek nadleśnictwo Bytów – obręb Bytów (cz. płd.) nadleśnictwo Osusznica – obręb Osusznica (bez cz. płn.), Sierżno (bez cz. płn.),Chociński Mły, nadleśnictwo Miastko – obręb Miastko (cz. płd.), nadleśnictwo Niedźwiady – obręb Niedźwiady, Przechlewo, Rudawa (bez cz. zach.), Czarne Człuchowskie – obręb Rzeczenica, Międzyborz (bez cz. zach.), nadleśnictwo Człuchów – obręb Polnica, Lipie (cz. płn.), Domisław (cz. płn.). Granice Borów Tucholskich próbował określić między innym Kowalewski (Kowalewski, 2002)

Zobacz więcej...

Rośliny zielne

gruszyczka

(botanika leśna, rośliny zielne), Pyrola – rodzaj z rodziny Pyrolaceae (gruszyczkowate) reprezentowany we florze Polski przez 4 gatunki zmimotrwałych bylin występujących w lasach. Gruszyczka zielonawa (Pyrola chlorantha Sw.) o zielonkawych kwiatach zebranych w krótkie, zwykle  2-8-kwiatowe grona. Działki kielicha szerokotrójkątne. Liście odziomkowe okrągławe lub odwrotniejajowate, długoogonkowe. Gatunek charakterystyczny dla związku Dicrano-Pinion obejmującego bory sosnowe. Gruszyczka mniejsza (Pyrola minor L.) – kwiaty białe lub różowawe, drobne, zebrane w gęste grona. Szyjka słupka osadzona prostopadle do zalążni, po przekwitnięciu krótsza od płatków i zalążni. Liście odziomkowe szerokoeliptyczne o ogonku krótszym od blaszki. Gatunek charakterystyczny dla klasy Vaccinio-Piceetea (bory sosnowe, świerkowe i jodłowe oraz zarośla kosodrzewiny). Gruszyczka średnia (Pyrola media Sw.) różni się od poprzedniej szyjką słupka osadzoną skośnie ku zalążni, dłuższą od płatków i zalążni po przekwitnieniu. Występuje w borach sosnowych i kwaśnych dąbrowach, głównie na zachodzie kraju. Gruszyczka okrągłolistna (Pyrola rotundifolia L.) ma liście duże (do 6 cm długości i 5 cm szerokości), okrągławe oraz kwiaty w długich gronach o koronie białej, szeroko rozwartej. Gatunek charakterystyczny dla klasy Vaccinio-Piceetea (bory sosnowe, świerkowe i jodłowe oraz zarośla kosodrzewiny). Uwaga. Z tego rodzaju wyłączono g. jednokwiatową i g. jednostronną. Pierwsza z nich jest obecnie zaliczana do rodzaju ortylia (Orthilia), a druga – do monezes (Moneses).  

Zobacz więcej...

Ekosystem leśny

ekosystem boru i grądu

(ekologia lasu, ekosystem leśny), porównawcze badania ekosystemu borowego (bory sosnowe i dębowo-sosnowe) i grądowego (lasy dębowo-lipowo-grabowe) przeprowadzono w Puszczy Niepołomickiej. Roczny przyrost biomasy wynosi w borach około 7, w grądach ponad 10 ton x ha-1. Przy stanie biomasy (podawanej w milionach kJ x ha-1) wynoszącym w borach 2 204, a w grądach 3 020 jednostek – produkcja pierwotna brutto wynosi odpowiednio 408 i 434, produkcja pierwotna netto 126 i 190 jednostek/rok. Główną przyczyną niższej produkcji pierwotnej netto w borach jest znacznie wyższa intensywność oddychania, wynosząca 282, w porównaniu z 244 jednostkami/rok w grądzie. Zawartość biomasy w liściach, gałęziach i korze jest nieznacznie, a w pniach i korzeniach znacznie większa w grądzie. Jeszcze większe różnice na korzyść grądu stwierdzono w odniesieniu do zawartości azotu w liściach i gałęziach, a zwłaszcza w pniach i korzeniach, gdzie jest ona około sześciokrotnie wyższa. Z jednego hektara boru rośliny pobierają rocznie około 50 kg azotu, 14 kg potasu, 10 kg wapnia, 5 kg fosforu i 3 kg magnezu. W grądach odpowiednie liczby są prawie trzy razy wyższe. Konsumenci pierwszego rzędu (roślinożercy) pobierają w borach około: 3% biomasy, 22% azotu, 28% potasu i 47% wapnia (zawartych w roślinach), podczas gdy w grądach około: 5% biomasy, 14% azotu, 6% potasu i 34% wapnia. W ekosystemie borowym stwierdzono występowanie około 50, a w ekosystemie grądowym ponad 100 gatunków roślin.

Zobacz więcej...

Ptaki

głuszec

(zoologia leśna, ptaki), (łac. Tetrao urogallus, ang. Capercaillie) ptak z rodziny Phasianidae (kurowate), rzędu Galliformes (grzebiące). Długość ciała samca 74-90 cm (w tym ogon ok. 25 cm), samicy 54-63 cm, masa ciała 1,5-6,5 kg. Wyraźny dymorfizm płciowy. Samiec jest o 1/3 większy od samicy, ubarwiony niemal czarno, z długim wachlarzowatym ogonem. Dziób żółtawy. Wokół oka czerwona nabrzmiewająca róża. Samica pręgowana brunatno, rdzawo i płowo z rdzawą plamą na piersi. W Polsce skrajnie nieliczny gatunek lęgowy w kilku izolowanych populacjach (Puszcza Augustowska, Bory Dolnośląskie, Lasy Janowskie, Karpaty), skrajnie zagrożony wyginięciem. Zamieszkuje stare bory z borówczyskami i torfowiskami. Od marca do maja odbywa jedne z najbardziej efektownych godów spośród naszych ptaków. Tokujące w ustronnych partiach lasu koguty wydają pieśń złożoną z 4 faz: klapania, trelowania, korkowania i szlifowania. Podczas tej ostatniej ptak niemal całkowicie głuchnie, co znalazło odzwierciedlenie w nazwie. Gniazdo zakłada na ziemi. W okresie V-VI składa 7-11 jaj, które wysiaduje wyłącznie samica przez 24-26 dni. Zagniazdownik, pisklęta wykluwają się pokryte puchem i są od razu gotowe do opuszczenia gniazda. Wyprowadza jeden lęg w roku. Gatunek osiadły. Pożywienie: jagody, pąki, igły sosnowe, trawy, wiosną także owady. Liczebność w Polsce szacowana na 220-400 par. Gatunek objęty ochroną ścisłą, zakazem fotografowania, filmowania i obserwacji, mogących powodować płoszenie lub niepokojenie oraz ochroną strefową. Strefa ochrony całorocznej obejmuje promień 200 m od tokowiska. Strefa ochrony okresowej obowiązuje od 1 lutego do 31 maja i obejmuje promień 500 m od tokowiska.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Borów Dolnośląskich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (V.2) w granicach śląskiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 2506 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 68%. Dominują krajobrazy naturalne tarasów nadzalewowych – akumulacyjne, oraz zalewowych den dolin – akumulacyjne. Nieco mniejsze powierzchnie zajmują krajobrazy peryglacjalne równinne i faliste, rzadziej fluwioglacjalne równinne i faliste. Teren mezoregionu był w zasięgu zlodowacenia odry. Jest to przedpole moren czołowych znajdujących się w położonym na północy mezoregionie Wzgórz Dalkowskich. Dominują plejstoceńskie utwory geologiczne zlodowacenia środkowopolskiego (na małych obszarach także zlodowacenia północnopolskiego) – piaski, żwiry i mułki rzeczne oraz piaski i żwiry sandrowe. W południowej części mezoregionu występują duże obszary piasków i żwirów stożków napływowych. Piaski eoliczne, lokalnie w wydmach, pokrywają niewielkie obszary, liczniejsze w części południowo-wschodniej (na południe od Chocianowa). Duże piaszczyste obszary poprzecinane są dolinami rzecznymi oraz licznymi zagłębieniami wypełnionymi holoceńskimi piaskami, żwirami, madami rzecznymi, torfami i namułami. Przeważającym krajobrazem roślinnym są śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie wielkopolsko-łużyckiej. Spotyka się także niewielkie płaty krajobrazu ubogich dąbrów środkowoeuropejskich i grądów, a ponadto przy północno-wschodniej granicy mezoregionu – krajobrazu borów, borów mieszanych i grądów w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów, oraz – przy granicy południowo-zachodniej – buczyn i ubogich dąbrów w odmianie śląskiej. Lesistość mezoregionu jest bardzo duża i wynosi 64%. Lasy tworzą rozległe kompleksy; zajmujące około 1595 km2. Całość jest w zarządzie RDLP w Zielonej Górze (nadleśnictwa: Wymiarki – cz. płn., Żagań – bez cz. zach., Szprotawa – cz. płd.,) oraz RDLP we Wrocławiu (nadleśnictwa: Ruszów, Świętoszów, Przemków, Chocianów – bez cz. wsch., Głogów – bez cz. płd.-wsch., Legnica – cz. płn.-wsch., Złotoryja – cz. płn., Bolesławiec – cz. płn., Węgliniec i Pieńsk – cz. płn.). W Lasach Państwowych dominują siedliska: Bśw - 42% i BMśw - 21%, oraz jest stosunkowo dużo BMw - 18% i Bw - 5%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna pospolita, która zajmuje 86% pow. Średni wiek drzewostanów wynosi 52 lata, a miąższość na 1/ha 187 m3. Lasy ochronne zajmują 50% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Brdy

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (III.9) w granicach wielkopolsko-pomorskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 468 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 66%. Występują krajobrazy naturalne fluwioglacjalne równinne i faliste, rzadko glacjalne równinne i faliste oraz pagórkowate. Nieco mniejsze są powierzchnie zajęte przez krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne. W granicach mezoregionu znajduje się dolina dolnej Brdy o szerokości 5–10 km, wcięta w otaczające wysoczyzny, która w fazie pomorskiej zlodowacenia wisły była szlakiem odpływu wód roztopowych. Dominującymi utworami geologicznymi są plejstoceńskie piaski i żwiry sandrowe (porośnięte lasem). Przy granicy wschodniej i zachodniej znajdują się niezbyt duże powierzchnie glin zwałowych, piasków i żwirów lodowcowych. Rzadko, tylko w sąsiedztwie rzeki Brdy, występują plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne, natomiast w samym jej korycie zalegają holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Krajobraz roślinny stanowią głównie śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie północnomazowiecko-kurpiowskiej. Tylko sporadycznie spotykany jest krajobraz borów, borów mieszanych i grą-dów. Lesistość jest bardzo duża i wynosi 63%. Lasy tworzą małe i średnie kompleksy, w dolnym biegu Brdy (Tuchola-Bydgoszcz) zajmują około 294 km2, z czego 92% jest w zarządzie RDLP Toruń (nadleśnictwa: Tuchola – cz. płd., Zamrzenica – cz. centralna, Różanna – cz. centralna oraz Żołędowo – cz. centralna). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 47 %, BMśw 33% i LMśw 13%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 95%. Średni wiek drzewostanów wynosi 68 lat, a miąższość na 1/ha 279 m3. Lasy ochronne zajmują 54% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Doliny Dolnej Narwi

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (IV.5) w granicach mazowiecko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej o powierzchni ogólnej 1186 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 26%. Dominują krajobrazy naturalne zalewowych den dolin – akumulacyjne, rzadziej tarasów nadzalewowych – akumulacyjne, a sporadycznie także równin bagiennych – akumulacyjne. Nieliczne są krajobrazy peryglacjalne równinne i faliste. W granicach mezoregionu jest dolina meandrującej rzeki Narwi – w jej środkowym i dolnym biegu, wraz z licznymi starorzeczami. Długość Narwi od ujścia Biebrzy do ujścia Bugu wynosi ok. 210 km, a szerokość doliny rzecznej kształtuje się w granicach 1,5 – 7 km. Szeroki taras zalewowy tworzą, dominujące na tym terenie, holoceńskie utwory geologiczne – piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Wyższy taras, występujący głównie w części południowej mezoregionu, zajmują plejstoceńskie piaski, żwiry i mułki rzeczne zlodowacenia północnopolskiego (najczęściej zajęte przez łąki). Nieliczne, najwyższe tarasy są zbudowane z piasków eolicznych, lokalnie w wydmach. Krajobraz roślinny, ukształtowany w postaci mozaikowej, tworzą głównie śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie północnomazowiecko-kurpiowskiej, często w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów. W części środkowej mezoregionu zaznacza się krajobraz łęgów wierzbowo-topolowych, a w miejscu ujścia Biebrzy do Narwi – krajobraz olsowy. Niewielkie powierzchnie krajobrazu borów mieszanych i grądów w odmianie mazowiecko-podlaskiej znajdują się w okolicach Makowa Mazowieckiego, a dąbrów świetlistych i grądów – w okolicach Pułtuska. Lesistość mezoregionu jest średnia i wynosi 24%. Lasy występują głównie w części południowej, w rejonie Pułtuska – jest to zachodnia część Puszczy Białej. Zajmują około 287 km2, z czego 51% jest w zarządzie LP. Ponieważ kształt mezoregionu jest wąski i wydłużony, w jego granicach znajdują się tylko małe obszary nadleśnictw należących do RDLP w Białymstoku (Nadleśnictwo Łomża), RDLP w Olsztynie (Nadleśnictwo Ostrołęka) oraz RDLP w Warszawie (nadleśnictwa: Pułtusk i Wyszków). W Lasach Państwowych dominują siedliska Bśw 35%,i BMśw 25% i LMśw 16%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 77%, a olsza 10%. Średni wiek drzewostanów wynosi 59 lat, a miąższość na 1/ha 233 m3. Lasy ochronne zajmują 45% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Lasów Lublinieckich

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (V.20) w granicach śląskiej krainy przyrodniczo-leśnej; o powierzchni ogólnej 843 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 76%. Dominują krajobrazy naturalne peryglacjalne równinne i faliste, rzadziej fluwioglacjalne równinne i faliste. Niewiele jest krajobrazów zalewowych den dolin – akumulacyjnych. Pod względem geologicznym mezoregion obejmuje dużą równinę, przez którą przepływa Mała Panew, wypełnioną plejstoceńskimi piaskami, żwirami i mułkami rzecznymi zlodowacenia północnopolskiego. Wyspowo występują plejstoceńskie gliny zwałowe, piaski i żwiry lodowcowe zlodowacenia środkowopolskiego oraz piaski eoliczne, lokalnie w wydmach. W części północnej oraz południowej mezoregionu znajdują się niewielkie powierzchnie piasków i żwirów sandrowych zlodowacenia środkowopolskiego. Tarasy zalewowe występujących na tym terenie rzek tworzą holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Krajobrazem roślinnym tego terenu są śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie górnośląskiej. Ponadto spotyka się nieduże powierzchnie krajobrazów ubogich dąbrów środkowoeuropejskich i grądów – w części północnej, wyżynnych buczyn i grądów w odmianie górnośląskiej – przy północno-wschodniej granicy mezoregionu, oraz borów, borów mieszanych i grądów – przy granicy południowo-zachodniej. Lesistość mezoregionu jest jedna z najwyższych w kraju - wynosi 70%. Lasy tworzą rozległe kompleksy; zajmują około 587 km2, z czego 94% jest w zarządzie RDLP w Katowicach (nadleśnictwa: Lubliniec – cz. płd., Koszęcin – cz. płd., Świerklaniec – bez cz. płd., Brynek – cz. płn., i Zawadzkie – cz. płn.-wsch.). W Lasach Państwowych dominują siedliska BMw - 36%, BMśw - 20% i Bśw - 19%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 92% pow. Średni wiek drzewostanów wynosi 59 lat, a miąższość na 1/ha 204 m3.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Puszczy Wkrzańskiej i Goleniowskiej

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (I.5) w granicach Bałtyckiej krainy przyrodniczo-leśnej. Obejmuje tereny znajdujące się na wschód i północ od Szczecina, o powierzchni ogólnej 1708 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 42%. Dominują krajobrazy naturalne tarasów nadzalewowych – akumulacyjne, oraz, w części środkowej, deltowe akumulacyjne. Jest to teren dość zróżnicowany geologicznie. Północną część mezoregionu zajmuje Zalew Szczeciński. W części środkowej rozciąga się szeroka równina akumulacyjna doliny Odry, na terenie której – na południu – znajduje się Jezioro Dąbie. Występują tam holoceńskie: piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły. Część zachodnią mezoregionu zajmuje Puszcza Wkrzańska, a część wschodnią – Puszcza Goleniowska. Tereny obu puszcz tworzą plejstoceńskie piaski i żwiry sandrowe, które powstały w końcowej fazie zlodowacenia wisły. W wielu miejscach wśród nich występują piaski eoliczne – lokalnie w wydmach. Dominującymi krajobrazami roślinnymi są śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie pomorskiej, z nielicznymi powierzchniami olsów oraz łęgów jesionowo-olszowych. Przy południowo-zachodnich obrzeżach Zalewu Szczecińskiego spotykane są także krajobrazy ubogich dąbrów pomorskich, częściowo w podwariancie z dużym udziałem łęgów jesionowo-olszowych i olsów. Lesistość mezoregionu wynosi 39%. Lasy tworzą rozległe kompleksy, zajmują około 675 km2, czego 94% jest w zarządzie RDLP w Szczecinie (nadleśnictwa: Międzyzdroje – cz. płd., Rokita – cz. centralna, Goleniów – cz. centralna, Trzebież – bez cz. płd., Kliniska – cz. płn.-zach., i Gryfino –cz. płn.). W Lasach Państwowych dominują siedliska BMśw - 40% i Bśw - 24% pow., jest także 6% pow. BMw. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 80 % pow. Średni wiek drzewostanów wynosi 68 lat, a miąższość na 1/ha 250 m3. Lasy ochronne zajmują 54% pow.

Zobacz więcej...

Siedliskoznawstwo leśne

Mezoregion przyrodniczo-leśny Wigier i Rospudy

(siedliskoznawstwo leśne), Mezoregion (II.10) w granicach mazursko-podlaskiej krainy przyrodniczo-leśnej obejmuje dolinę rzeki Rospudy, płynącej w rynnie wyżłobionej przez wody lodowcowe. Powierzchnia ogólna mezoregionu wynosi 490 km2, z czego lasy i ekosystemy seminaturalne zajmują 38%. Dominują krajobrazy naturalne glacjalne pagórkowate oraz fluwioglacjalne równinne i faliste. Rzadziej występują krajobrazy zalewowych den dolin – akumulacyjne. Powierzchnię budują utwory geologiczne zlodowacenia północnopolskiego, głównie plejstoceńskie piaski i żwiry sandrowe, które w części południowej porośnięte są lasami. W części południowo-zachodniej występuje duży obszar żwirów, piasków, głazów i glin moren czołowych. Holoceńskie piaski, żwiry, mady rzeczne, torfy i namuły znajdują się w sąsiedztwie rzek i jezior. W dolinie Rospudy jest duża powierzchnia torfowisk, do rozwoju których przyczyniło się wybudowanie w XIX wieku 12 kamiennych progów na rzece. Dominującym krajobrazem roślinnym są śródlądowe bory sosnowe i bory mieszane w odmianie subborealnej. Niewielka powierzchnia krajobrazów borów mieszanych i grądów w odmianie subborealnej występuje w północno-zachodniej części obszaru, a krajobraz grądowy w wariancie z udziałem borów mieszanych – w północno-wschodniej. Lesistość mezoregionu jest duża i wynosi 35%. Na tym terenie lasy tworzą rozległe kompleksy, zajmując około 170 km2, z czego 65% jest w zarządzie RDLP w Białymstoku (nadleśnictwa: Szczebra – cz. wsch., Suwałki – cz. płd., Augustów – cz. płn.). W Lasach Państwowych dominują siedliska BMśw - 60% i Lśw - 12%. Gatunkiem panującym w drzewostanach jest sosna, która zajmuje 72% pow., świerk - 13%, a dąb 7%. Średni wiek drzewostanów wynosi 72 lat, a miąższość na 1/ha 340 m3. Lasy ochronne zajmują 64% pow. W granicach mezoregionu znajduje się Wigierski Park Narodowy o pow. 15080 ha, w tym 9391 ha (62%) lasów.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt