Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej
LO
Ilość znalezionych haseł: 2

Las jako zjawisko geograficzne

las strefy umiarkowanej

(Ekologia lasu, las jako zjawisko geograficzne), biom wykształcony w strefie umiarkowanej odznaczającej się wyraźną, stosunkowo niedługą porą zimową i letnimi temperaturami powyżej 10°C. Występuje na półkuli północnej, zajmując obszar Europy, wschodniej Azji, środkowo-zachodniej części i wschodnie wybrzeże Ameryki Północnej. Biom ten podlega znacznym wahaniom temperatury w ciągu roku i zmianom w cyklach wegetacyjnych. Obejmuje lasy zbudowane z drzew zrzucających liście na zimę, głównie buków, dębów, a także w mniejszej liczbie grabów, brzóz, klonów, jesionów, lip, wierzb, olch i topoli. Zawiera też gatunki iglaste: świerki, sosny, jodły i modrzewie. Podszycie tworzą krzewy (np. leszczyna, kruszyna, trzmielina, tarnina), krzewinki, paprocie, pnącza (np. bluszcz), jeżyny. Skład i rozwój runa jest zależny od rodzaju drzewostanu i jego zwartości. Las strefy umiarkowanej cechuje się strukturą warstwową (struktura warstwowa lasu). Znaczne zacienienie wynikające z obecności drzew liściastych i dużego zwarcia koron ogranicza rozwój podszytu i runa w okresie letnim. Wiele gatunków wykorzystuje więc okres bezlistności i w ciągu wczesnych miesięcy wiosennych zakwita, wydaje owoce i nasiona. Gleby lasów strefy umiarkowanej są żyzne, bogate w próchnicę. Zawartość związków organicznych i mineralnych uzupełniana jest nieustannie przez działalność organizmów glebowych i grzybów, które rozkładają opadłe liście, gałęzie i przewrócone pnie. Faunę reprezentują przede wszystkim liczne gatunki ptaków (np. dzięcioły, krogulce, myszołowy, kanie, sowy, sikory), mniej liczne ssaki (np. wiewiórki, susły, jelenie, sarny, rysie, myszy, dziki) oraz występujące w ogromnej ilości i różnorodności owady. Do lasów strefy umiarkowanej zalicza się również lasy zimozielone występujące na półkuli południowej w południowej części Andów, na Tasmanii, Nowej Zelandii i w południowo-wschodniej Australii.

Zobacz więcej...

Ochrona przyrody

ochrona strefowa ptaków - historia

(Ochrona przyrody), ochrona strefowa ptaków ma w Polsce długą tradycję. Pomysł tworzenia stref ochronnych w Polsce zrodził się już pod koniec lat 50. XX wieku, w związku z potrzebą ochrony bielika, którego liczebność w tym czasie spadła do ok. 100 par lęgowych. W wyniku współpracy pomiędzy Sekcją Ornitologiczną Polskiego Towarzystwa Zoologicznego (PTZool.) oraz PGL Lasy Państwowe, stwierdzono konieczność tworzenia stref ochronnych o pow. 0,5 ha, wokół gniazd bielika. Zalecenia te zaczęto realizować w 1969 roku na terenie ówczesnego Regionalnego Zarządu Lasów Państwowych w Szczecinie. W 1981 r. Naczelny Dyrektor Lasów Państwowych, na wniosek Stacji Ornitologicznej PAN, wydał zarządzenie wprowadzające na terenie całych Lasów Państwowych, strefy ochronne wokół gniazd trzech gatunków ptaków szponiastych: bielika, orła przedniego i rybołowa. Zakazywało ono prowadzenia prac w obszarze o promieniu 200 m od gniazda w ciągu całego roku i wstępu na obszar o promieniu 1000 m od niego, w okresie lęgowym, tj. od 1 lutego do 31 lipca. Pierwszy akt prawa ogólnokrajowego – rozporządzenie z 1983 roku było wynikiem gotowych rozwiązań przygotowanych przez powstały w 1981 roku Komitet Ochrony Orłów. Historia rozporządzeń dotyczących ochrony strefowej przedstawia się następująco: 1. Rozporządzenie Ministra Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego z 30 grudnia 1983 r. (Dz.U. 1984 r., nr 2, poz. 11) w sprawie wprowadzenia gatunkowej ochrony zwierząt. Dotyczyło ochrony miejsc rozrodu 10 gatunków ptaków w tym 8 szponiastych: bielika, gadożera, orlika krzykliwego i grubodziobego, orła przedniego, orzełka, rybołowa i sokoła wędrownego a dodatkowo puchacza i bociana czarnego. Wielkość stref całorocznych (200 m) oraz wielkość i termin obowiązywania stref okresowych (500 m w okresie 6 miesięcy od 1.II do 31.VII) był identyczny dla wszystkich gatunków. 2. Rozporządzenie Ministra Ochrony Środowiska, Zasobów Naturalnych i Leśnictwa z dnia 6 stycznia 1995 r. (Dz.U. nr 13, poz. 61) w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Wprowadziło 7 nowych gatunków ptaków: cietrzewia, głuszca, kanie czarną i rudą, kraskę, żołnę i kulona. Przedłużyło dla wszystkich gatunków czas ochrony w strefach okresowych do 31 sierpnia (7 miesięcy). 3. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 26 września 2001 r. (Dz.U. nr 130, poz. 1455 i 1456), w sprawie określenia listy gatunków zwierząt rodzimych dziko występujących objętych ochroną gatunkową ścisłą i częściową oraz zakazów dla danych gatunków oraz odstępstw od tych zakazów. Usunęło z listy żołnę ze względu na wzrost jej liczebności. Wprowadziło zróżnicowanie wielkości stref (100 i 200 m, a w przypadku kraski 10 m) i okresu obowiązywania stref ochrony częściowej (od 5 do 7 miesięcy), uwzględniając fenologię rozrodu poszczególnych gatunków. 4. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 28 września 2004 r. (Dz.U. nr 220, poz. 2237) w sprawie gatunków dziko występujących zwierząt objętych ochroną. Dodało do wykazu szlachara oraz raroga. 5. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 października 2011 r. (Dz.U.11.237.1419) w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Wprowadziło całoroczną ochronę strefową dla dwóch gatunków sów: sóweczki i włochatki, w promieniu 50 m od gniazda. 6. Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 6 października 2014 r. (Dz.U. 2014 poz. 1348) w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt. Wprowadziło ochronę strefową puszczyka mszarnego.

Zobacz więcej...
Kontakt

Szybki kontakt