Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

bioindykacja

(ekologia lasu, podstawowe pojęcia z zakresu ekologii), [gr. bíos = życie + łac. indicare = oznajmiać, wskazywać], metoda diagnozy i oceny stanu środowiska lub właściwości określonego czynnika środowiskowego przy użyciu wskaźników biologicznych (bioindykatory), którymi są organizmy roślinne lub zwierzęce. Warunkiem ich stosowania jest znajomość ich wymagań siedliskowych i ekologicznych. W b. wykorzystuje się przede wszystkim organizmy stenotopowe w stosunku do danego czynnika. Wąski zakres tolerancji ekologicznej gwarantuje, iż organizmy tego typu będą występować tylko w ściśle określonych warunkach środowiskowych. Można więc na podstawie ich obecności lub niewystępowania wnioskować o aktualnych właściwościach danego siedliska. W zależności od liczby gatunków, które są wykorzystane jako dany wskaźnik, wyróżnia się bioindykację autekologiczną – jako wskaźnika używa się jednego gatunku lub pojedynczego organizmu; bioindykację synekologiczną – indykatorem jest grupa gatunków lub całe zbiorowisko.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Łabno G. (2006): Ekologia. Słownik encyklopedyczny. Wydawnictwo Europa, Wrocław.

Publikacje powiązane tematycznie

Krebs Ch. J. (2011): Ekologia. Eksperymentalna analiza rozmieszczenia i liczebności. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.;
Mackenzie A., Ball A.S., Virdee S.R. (2005): Ekologia. Krótkie wykłady. Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa.;
Odum E. P. (1982): Podstawy ekologii. PWRiL, Warszawa.;
Weiner J. (2003): Życie i ewolucja biosfery. Podręcznik Ekologii Ogólnej. PWN, Warszawa.

Zdjęcia

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY



Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB
Kontakt

Szybki kontakt