Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Gleby rdzawe

(Gleboznawstwo leśne), skałami macierzystymi gleb rdzawych są głębokie i odwapnione osady piasków i żwirów sandrowych, terasowych, zwałowych oraz lekkie zwietrzeliny granitów, gnejsów i bezwęglanowych gruboziarnistych piaskowców. Sporadycznie w skale macierzystej tych gleb mogą występować węglany. Gleby rdzawe mają dobrze wykształcony, czyli zróżnicowany na poziomy genetyczne profil. Pod poziomem próchnicznym O lub O i A występuje jednolicie rdzawy poziom diagnostycznysideric Bv (→ fotografia). Poziom ten jest bogatszy we frakcje pyłu i iłu od poziomu leżącego poniżej i stopniowo przechodzi w skałę macierzystą C. Morfologię gleb rdzawych można przedstawić poziomami: Ol–Ofh–A–Bv–BvC–C. Są to gleby lekkie, kwaśne w poziomach powierzchniowych, przechodzące w lekko kwaśne w głębszych poziomach, sporadycznie mogą być obojętne i zasadowe. Wydzielanie podtypów gleb rdzawych wraz z kryteriami przedstawia rysunek. Właściwości biogeochemiczne gleb rdzawych z nizin wyraźnie oddzielają je od gleb brunatnych z nizin i są porównywalne z lepszymi troficznie glebami bielicowymi (Atlas gleb leśnych Polski 2003). Najnowsze badania z zastosowanie obiektywnych narzędzi wykazały, że w obrębie gleb rdzawych można wyróżnić odmiany dystroficzne, oligotroficzne i mezotroficzne, a nawet sporadycznie – eutroficzne (Brożek S., Zwydak M., Lasota J. 2008. Liczbowy indeks troficznych odmian podtypów gleb bielicowych i rdzawych. Rocz. Glebozn. 59, 1, 7-17). W klasyfikacji siedliskowej są to więc bory, bory mieszane, lasy mieszane i lasy. Obiektywne podejście do diagnozowania odmian troficznych tych gleb umożliwia → SIG, Siedliskowy Indeks Glebowy. Odmiany dystroficzne gleb rdzawych to siedliska borów z potencjalną roślinnością sośnin (Leucobryo – Pinetum, Peucedano – Pinetum). Odmiany oligotroficzne gleb rdzawych to głównie uboższe warianty boru mieszanego z dębem bezszypułkowym (Quercetum petraeae – Pinetum) i acidofilne dąbrowy (Calamagrostio - Quercetum petraeae). Odmiany mezotroficzne gleb rdzawych odpowiadają acidofilnym lasom bukowo – dębowym (Fago-Quercetum petraea typicum), bogatszym wariantom boru mieszanego (Querco roboris - Pinetum typicum), acidofilnej dąbrowie (Calamagrostio - Quercetum petraeae). Eutroficzne odmiany gleb rdzawych to siedliska lasów z uboższymi wariantami grądów. Morfologię i pełną dokumentację tych gleb prezentuje → Atlas gleb leśnych Polski i → Muzeum Gleb.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Klasyfikacja gleb leśnych Polski. 2000. Praca zbiorowa. CILP.
Brożek S., Zwydak M. 2003. Atlas gleb leśnych Polski. CILP.

Publikacje powiązane tematycznie

Klasyfikacja gleb leśnych Polski. 2000. Praca zbiorowa. CILP.
Brożek S., Zwydak M. 2003. Atlas gleb leśnych Polski. CILP.
Klasyfikacja Zasobów Glebowych Świata 2006. Aktualizacja 2007 World Reference Base for Soil Resources First Update 2006. First Update 2007. Charzyński P., Bednarek R., Kabała C. (tłum. i red.) 2009, ISBN: 978-83-231-2425-2. Published by the arrangement with the FAO and UN by Nicolaus Copernicus University.
Gleby w środowisku przyrodniczym i krajobrazach Europy. 2013. Praca zbiorowa (red. S. Brożek). Wydawnictwo UR Kraków.

Zdjęcia

Gleby rdzawe

Rysunki

Gleby rdzawe

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY



Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB
Kontakt

Szybki kontakt