Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

gojenie powierzchniowe ran po cięciach

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), gojenie powierzchniowe polega na mechanicznym ograniczeniu przestrzeni życiowej grzybów poprzez wzrost aktywności metabolicznej tkanek drzewnych sąsiadujących z raną i rozwój tkanki przyrannej (kalusa). Wytworzone nowe komórki różnicują się następnie podobnie jak w zdrowych częściach rośliny – korkowacieją zewnętrzne warstwy komórek i rozpoczyna się różnicowanie nowego kambium korkotwórczego na skraju kalusa oraz różnicowanie się kambium waskularnego. Proces narastania kalusa postępuje od strefy tkanki twórczej, zatem rany po usuniętych żywych gałęziach, gdzie gojenie rozpoczyna się w strefie kambialnej wokół skraju odciętej gałęzi, są zalewane szybciej w porównaniu z pędami suchymi. Tkanka gojąca po zarośnięciu powierzchni rany i zetknięciu się brzegami zrasta się i tworzy jednolity pierścień kambium. Następnie dochodzi do zrośnięcia się łyka i drewna wytworzonego w tkance gojącej pokrywającej ranę, jednak drewno powstałe w ten sposób nie zrasta się z drewnem starym pod warstwą tkanki gojącej. Kształt tkanki kalusowej jest, zwłaszcza po kilku sezonach wegetacyjnych, wrzecionowaty z wyraźnie wolniejszym wzrostem w dolnej części rany. Taki kształt ogranicza gromadzenie się wody w dolnej części ubytku. Dynamika zarastania ran jest bardzo zmienna i zależy od gatunku, pory roku, okresu rozwojowego drzewa, położenia rany w stosunku do żywej części korony, stanu zdrowotnego drzewa i warunków środowiska. Zasadniczym mechanizmem obronnym drzew iglastych przed infekcjami grzybowymi od usuniętych gałęzi jest zalewanie powierzchni cięć żywicami. Żywica jest roztworem stałych kwasów żywicznych w olejkach terpenowych, które łatwo ulatniają się w zetknięciu z powietrzem. Po cięciu gałęzi, ponieważ ma miejsce zachwianie stanu równowagi pomiędzy ciśnieniem osmotycznym w komórkach i ciśnieniem żywicy wypełniającej przewody żywiczne, następuje wyciek i zakrzepnięcie żywicy.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Szewczyk G. 2012. Arborystyka. Wybrane zagadnienia pielęgnacji drzew. Wydawnictwo UR w Krakowie.

Publikacje powiązane tematycznie

Giefing D.F. 1999. Podkrzesywanie drzew w lesie. Wydawnictwo AR w Poznaniu, Poznań.
Kolařik J. 2002a. Kontrola provozni bezpečnosti stromůpomoci přistrojů (praktické zkušenosti). [W:] Zbornik prispevkov. Bratislava: 53–57.
Kolařik J. 2002b. Řez okrasných stromů. Strom v meste. [W:] Zbornik prispevkov. Bratislava: 43–52.
Krzysik F. 1974. Nauka o drewnie. PWN, Warszawa: ss. 652.
Miler Z., Giefing D.F. 1977. Dynamika zarastania sęków podkrzesanych u modrzewia i dębu. Prace Komisji Nauk Leśnych PTPN, 44: 115–125.
Piskornik Z. 1994. Fizjologia roślin dla wydziałów ogrodniczych. Skrypt. Akademia Rolnicza, Kraków.
Szweykowska A., Szweykowski J. 1996. Botanika. T. 1. Morfologia. PWN, Warszawa.
Zimmermann M., Brown C. 1981. Drzewa. Struktura i funkcje. PWN, Warszawa.

Zdjęcia

gojenie powierzchniowe ran po cięciach
gojenie powierzchniowe ran po cięciach

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY



Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB
Kontakt

Szybki kontakt