Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

odnowienie jodły na placówkach

Odnowienie jodły pospolitej na placówkach jest w praktyce leśnej metodą spotykaną lokalnie. Jest to modyfikacja odnowienia dębu na placówkach – sposobu opracowanego przez Ogijewskiego i zmodyfikowanego przez Szymańskiego. Metoda została zaadaptowana na potrzeby uprawy jodły pospolitej w 2001 roku na terenie ówczesnego Nadleśnictwa Wetlina (obecnie Nadleśnictwo Cisna). Zamysłem autorów było ograniczenie szkód od zwierzyny w odnowieniach jodły, a metoda miała być alternatywą dla coraz większego obszaru grodzeń, ich nieustannej kontroli i naprawy. Początkowo zakładano 620 placówek na 1 hektarze (więźba około 4 x 4 m) i na placówce sadzono 17 jodeł (powierzchnia placówki to mniej więcej 4 – 5 m2, a odległość między sadzonkami – 0,5 m). Z czasem obniżono liczbę placówek do 500 (ok. 4,5 x 4,5 m), a nawet 400 na 1 ha (około 5 x 5 m). Od 2003 roku zmniejszono liczbę jodeł na placówce do 13 (rozszerzając więźbę) i zakładano 520 placówek na 1 ha. W ostatnich latach obniżono liczbę sadzonek na placówce do 9, zakładano też warianty z liczbą placówek 470 na 1 ha. W zależności od wariantu, zapotrzebowanie na materiał sadzeniowy wynosi od 4200 do 10500 sadzonek na 1 ha. Na placówkach sadzi się sadzonki ze szkółki otwartej, 3 i 4. letnie, nieszkółkowane lub kontenerowe sadzonek kontenerowych 3. letnie, szkółkowane. Metoda wykorzystywana jest przede wszystkim w przebudowie drzewostanów olszy szarej oraz świerczyn nieznanego pochodzenia. Przed jej rozpoczęciem, zadrzewienie powinno mieścić się w przedziale 0,3 – 0,5. Do czasu uprzątnięcia osłony górnej, a następuje to mniej więcej po ok. 20 latach wzrostu jodeł (najwyższe osiągają wówczas wysokość 6 – 7 m), nie wprowadza się pomiędzy nie innych gatunków. Zwykle i tak przestrzeń wypełnia się samosiewem. Placówki są łatwiejsze do pielęgnowania na etapie uprawy (pielęgnacja gleby) – chwasty, głównie jeżynę, a także odrosty i zbędne samosiewy, usuwa się jedynie z najbliższego otoczenia. Jodły na placówkach są spałowane tylko na części zewnętrznej pnia. Sadzonka środkowa, najbardziej chroniona, jest zwykle uszkadzana w małym stopniu i dobrze się regeneruje, co jest podstawowym założeniem tej metody. Jodła na placówkach cierpi mniej od przymrozków, niż w tradycyjnej uprawie. Osłabienie drzewek powoduje lokalnie osutka zwisowa jodły, której rozwojowi sprzyjają zagęszczenie i duża wilgotność powietrza. Wskazuje to na konieczność wczesnej, umiarkowanej pielęgnacji jodeł na placówce. Przy pielęgnowaniu jodeł na placówkach można rozważyć, zamiast usuwania wszystkich drzew – ich ogławianie i podkrzesywanie z pozostawianiem tylców gałęzi, w celu utrudnienia dostępu zwierzynie. Część drzew musi być jednak usunięta, aby zapewnić drzewom pozostałym, prawidłowe formowanie koron, które powinny stanowić przynajmniej 2/3 wysokości drzewa oraz zmniejszenie ryzyka wystąpienia osutki.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Gil W., Furs K.  2015. Jodły na placówkach. Głos Lasu, 1: 16-18.

 

Autor: dr inż. Wojciech Gil

Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB

Zdjęcia

Odnowienie jodły na placówkach. Fot. W.Gil

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY
Hasło dodane 2019-10-28 przez Administratora Encyklopedii Leśnej
Kontakt

Szybki kontakt