Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

pszeniec

(botanika leśna, rośliny zielne), Melampyrum – rodzaj z rodziny Scrophulariaceae (trędownikowate), liczący około 20  półpasożytniczych gatunków, występujących na półkuli północnej. W Polsce 8 gatunków dziko rosnących, z których 2 są częstymi roślinami leśnymi. Pszeniec zwyczajny (Melampyrum pratense L.) jest rośliną roczną wysokości do 30 cm, ze słabo rozwiniętym systemem korzeniowym i pojedynczą lub rozgałęzioną, w górze z rzadka owłosioną łodygą. Liście naprzeciwległe, lancetowate lub prawie równowąskie. Kwiaty w szczytowym jednostronnym gronie, grzbieciste, o rurce białej i żółtej, 2-wargowej koronie. Przysadki podobne do liści, w górze ząbkowane lub wrębne. Gatunek częsty w borach sosnowych i kwaśnych dąbrowach, charakterystyczny dla zbiorowisk z klasy Vaccinio-Piceetea. Pszeniec gajowy (Melampyrum nemorosum L.) jest rośliną wyższą (do 50 cm) o owłosionej, gałęzistej łodydze i z szerszymi, jajowatolencetowatymi liśćmi. Korona kwiatu żółta, a jej rurka – czerwonożółta. Przysadki charakterystycznie fioletowo zabarwione, nieregularnie głęboko ząbkowane. Roślina dość częsta w lasach liściastych, między innymi w grądach i dąbrowach, a także w zbiorowiskach okrajkowych na brzegach lasów.   

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Władysław Danielewicz

Zdjęcia

pszeniec gajowy Fot. W. Gil
pszeniec zwyczajny Fot. W. Gil

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY



Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB
Kontakt

Szybki kontakt