Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

Puszczyk

Puszczyk
Gatunek ten cechuje polimorfizm upierzenia, przejawiający się występowaniem dwu form barwnych, szarej i brązowej. Forma brązowa nieznacznie dominuje w Polsce. Sporadycznie występuje również forma albinotyczna. Zasięg geograficzny rozmieszczenia puszczyka obejmuje znaczny obszar Palearktyki, rozciąga się od Portugalii do Półwyspu Koreańskiego. Występowanie ma charakter dysjunktywny, obejmujący dwa wyraźnie wyodrębnione obszary, europejski i azjatycki. W skali globalnej puszczyk uznawany jest za gatunek niezagrożony wyginięciem. Optymalnym biomem dla puszczyka, zapewniającym obfitość pokarmu oraz miejsc gniazdowych są lasy strefy umiarkowanej, gdzie może osiągać rekordowe zagęszczenie przekraczające 2 pary na 100 ha. Na podstawie zróżnicowania morfologicznego biosystematycy wyróżniają od 5 do 15 podgatunków puszczyka. Na terenie Polski występuje podgatunek nominatywny Strix aluco aluco. Puszczyk dzięki swej plastyczności pod względem wyboru miejsc gniazdowych, niskiemu stopniowi antropofobii oraz zdolności do skutecznego polowania na różnorodne ofiary, zdołał skolonizować praktycznie wszystkie typy środowisk w granicach swojego zasięgu. Na tle polskiej ornitofauny puszczyk ma status gatunku umiarkowanie rozpowszechnionego i średnio licznego. Puszczyk nie unika terenów górskich. Ta najliczniejsza w Polsce i Europie sowa potrafi zaadaptować się do życia w środowiskach skrajnie przekształconych przez człowieka, jak aglomeracje miejskie lub agrocenozy. Naturalnym miejscem lęgowym są przestronne dziuple i złomy a także gniazda ptaków szponiastych. W wyniku antropogenicznego przekształcenia krajobrazu, skutkującego ograniczeniem liczby naturalnych schronień, puszczyki zaczęły gnieździć się w budynkach, skrzynkach lęgowych, znane są także przypadki składania jaj na ziemi, w norach królików. Biorąc pod uwagę, iż w naturalnych warunkach puszczyk jest dziuplakiem wtórnym, silnie związanym z lasami liściastymi i mieszanymi, należy uznać ten gatunek za najmniej wybiórczy środowiskowo ze wszystkich sów występujących w Europie. Skład pożywienia puszczyka jest bardzo zróżnicowany. Sowy te z równym powodzeniem są w stanie polować na ssaki, ptaki, płazy, gady i bezkręgowce (owady, dżdżownice, ślimaki), a osobniki tego gatunku gniazdujące nad brzegami wód mogą skutecznie łowić ryby i raki. Puszczyki mogą chwytać kręgowce o bardzo zróżnicowanej masie, od kilkugramowych nietoperzy do ważących ponad kilogram dorosłych krzyżówek. Odnotowywano także przypadki żerowania na padlinie. Puszczyk jest gatunkiem monogamicznym, osiadłym, wykazującym zachowania terytorialne w ciągu całego roku Wielkość wykorzystywanego areału uwarunkowana jest dostępnością ofiar, schronień oraz strukturą środowiska. Przeciętna powierzchnia areału osobniczego w Europie wynosi kilkadziesiąt hektarów.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: dr Jakub Gryz

 

https://www.owlpages.com/owls/species.php?s=1580

Publikacje powiązane tematycznie

Gryz J., Krauze-Gryz D., Goszczyński J. 2013. Występowanie sów Strigiformes na terenie Leśnego Zakładu Doświadczalnego SGGW w Rogowie. Sylwan 157: 695-702.
Gryz J., Krauze-Gryz D. 2019. Changes in the tawny owl Strix aluco diet along an urbanisation gradient. Biologia 74: 279-285.
Gryz J., Krauze-Gryz D. 2013. Plumage colour polymorphism among central Poland's tawny owl Strix aluco Linnaeus, 1758. Zoology and Ecology 23: 58-60
Gryz J., Chojnacka-Ożga L., Krauze-Gryz D. 2019. Long-term stability of tawny owl (Strix aluco) population despite varying environmental conditions – a case study from central Poland. Polish Journal of Ecology 67: 75-83

Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB

Zdjęcia

Puszczyk Fot. J. Gryz

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY
Hasło dodane 2019-11-22 przez Administratora Encyklopedii Leśnej
Kontakt

Szybki kontakt