Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

tarczki podogonowe (łac. subcaudalia)

u wszystkich polskich gatunków węży parzyste (podwójne) tarczki na spodniej stronie ciała na odcinku od tarczki analnej (tarczek analnych) do końca ogona. Jedna z cech diagnostycznych przy oznaczaniu wylinek. Liczba tarczek podogonowych charakterystyczna dla gatunku: 24-46 u żmii zygzakowatej (Vipera berus), 47-89 u zaskrońca zwyczajnego (Natrix natrix), 48-86 u zaskrońca rybołowa (Natrix tessellata), 40-70 u gniewosza plamistego (Coronella austriaca), 60-104 u węża Eskulapa (Zamenis longissimus). W celu oznaczenia wylinek należy sprawdzić również inne cechy: liczbę tarczek brzusznych, liczbę tarczek analnych, liczbę, budowę i kształt łusek grzbietowych oraz łusek i tarczek na głowie. 

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Autor: dr hab. Elzbieta Jancewicz

Szyndlar Z. 2018. Klucze do oznaczania gadów krajowych i uwagi praktyczne. W: S. Głowaciński, P. Sura (red.), Atlas płazów i gadów Polski. Status - rozmieszczenie - ochrona: 175-180. Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., Warszawa.

Publikacje powiązane tematycznie

Blab J., Vogel H. 1999. Płazy i gady Europy Środkowej. MULTICO Oficyna Wydawnicza, Warszawa.
Juszczyk W. 1974. Płazy i gady krajowe. Państwowe Wydawnictwo Naukowe, Warszawa.
Głowaciński S., Sura P. (red.) 2018. Atlas płazów i gadów Polski. Status - rozmieszczenie - ochrona. Wydawnictwo Naukowe PWN S.A., Warszawa.

Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB

Zdjęcia

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY
Hasło dodane 2020-01-21 przez Administratora Encyklopedii Leśnej
Kontakt

Szybki kontakt