Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

trzebież grupowa

Selekcyjna metoda trzebieży popierająca naturalne tendencje rozwoju drzewostanu, wzmacniająca jego stabilność. W przeciwieństwie do klasycznej metody trzebieży selekcyjnej Schädelina, zakładającej równomierne rozmieszczenie drzew dorodnych, w tej metodzie, opracowanej przez Bussego (1935), utrzymuje się wszystkie wartościowe osobniki bez względu na odległość między nimi. Metoda ta została wprowadzona dla drzewostanów bukowych przez Katό i Müldera na przełomie lat sześćdziesiątych i siedemdziesiątych XX wieku (pod nazwą jakościowa trzebież grupowa), a w warunkach polskich dostosowana do pielęgnacji drzewostanów sosnowych przez Zajączkowskiego (1994), jako stabilizująca trzebież grupowa. Stwierdza on, że struktura grupowa zwiększa stabilność drzewostanów w warunkach szkodliwego działania czynników abiotycznych. Metoda odchodzi od schematyzmu w wyznaczaniu drzew dorodnych. Zwiększając różnorodność struktury drzewostanów dobrze współgra z ideami półnaturalnej hodowli lasu.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Zajączkowski J. 1994. Biogrupy drzew w drzewostanach - możliwości i celowość ich wykorzystania przy prowadzeniu trzebieży Pr. IBL, nr 778/782: 5-38.

 

Autor: dr inż. Wojciech Gil

Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB

Zdjęcia

Rysunki

Tabele

Mapy

Filmy

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY
Hasło dodane 2019-10-28 przez Administratora Encyklopedii Leśnej
Kontakt

Szybki kontakt