Lasy Państwowe
Logo Encyklopedii Leśnej

wiek drzew

(Arborystyka, pielęgnowanie drzew), długowieczność drzew jest ich cechą genetyczną (gatunkową), jest również uzależniona od warunków środowiskowych. Wzrost masy wegetatywnej związany np. z nawożeniem azotem lub dobrym dostępem do wody sprzyja osiągnięciu starszego wieku, natomiast długotrwałe susze, niedobór azotu i nawożenie fosforem go skracają. Najdłużej żyjące drzewa dożywają nawet kilku tysięcy lat. Do najstarszych gatunków należą na świecie: sosna oścista (Pinus aristata Engelm.) – 5–10 tys. lat, sekwoja wieczniezielona (Sequoia sempervirens ENDL.) – 3 tys. lat. W naszych warunkach klimatycznych najstarsze drzewa to: cis (Taxus baccata L.) – 2 tys. lat, dąb (Quercus), limba (Pinus cembra L.) – 1 tys. lat.

ŹRÓDŁO (AUTOR)

Kopcewicz J. 2002. Starzenie się roślin. [W:] Fizjologia roślin. Red. J. Kopcewicz, S. Lewak. PWN, Warszawa.
Szczepanowska H.B. 2001. Drzewa w mieście. Hortpress, Warszawa.
Tomanek J. 1980. Botanika leśna. PWRiL, Warszawa.

Publikacje powiązane tematycznie

Szewczyk G. 2012. Arborystyka. Wybrane zagadnienia pielęgnacji drzew. Wydawnictwo UR w Krakowie.

Zgłoś uwagę do hasła

Maksymalny rozmiar: 5MB

Zdjęcia

Rysunki

Tabele

wiek drzew

Mapy

Filmy

Pliki

Indeks alfabetyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY

Indeks tematyczny:

POPRZEDNI NASTĘPNY
Kontakt

Szybki kontakt